Μέσα στη Νύχτα

\

Στο εθιστικό blog του enteka ανέβηκε σήμερα η δική μου ενδεκάδα από τραγούδια του Σαββόπουλού μου. Όσοι πιστοί (και μη) προσέλθετε!

[Update: Μόλις διαπίστωσα ότι το παρόν ποστ είναι το ενδέκατο αυτού του μπλογκ...Κοίτα κάτι συμπτώσεις!]

Χτες πήγαμε μια βόλτα στο Γκότσε Ντέλτσεφ της Βουλγαρίας (το παλιό Άνω Νευροκόπι) και μετά από μια μικρή περιπλάνηση στους έρημους Κυριακάτικους δρόμους καταλήξαμε σε ένα ξενοδοχείο με καταπληκτική κουζίνα. Βέβαια δεν τα κατάφερναν και πολύ καλά στις γλώσσες, αφού η προσπάθειά τους για δίγλωσσο μενού (στα βουλγαρικά και στα ελληνικά) έδωσε τραγελαφικά αποτελέσματα (κάτι σαν ανθρώπινο Systran). Αυτό όμως που με αποτέλειωσε ήταν το διαφημιστικό τους φυλλάδιο που ήταν τρίγλωσσο (βουλγαρικά, αγγλικά, ελληνικά)! Θαυμάστε (παραθέτω μόνο το αγγλικό και το ελληνικό κείμενο):

private bathroom with toilet = ΑΥΤΟΝΟΜΟΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΟΣ ΚΟΜΠΟΣ (ποίηση σας λέω!)

safari jeep tours = ΣΑΦΑΡΙ ΜΕ ΤΖΙΠΑΚΙ (η Κένυα των Βαλκανίων)

hiking in South Pirin mountains and East Rodope mountains = ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΠΙΡΙΝ ΚΑΙ ΔΥΣΙΚΕΣ ΡΟΔΟΠΕΣ (τύφλα να έχει το Άμστερνταμ -αλήθεια αυτό είναι Βόρεια ή Νόσια

bicycle tours = ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΕ ΠΟΔΗΛΑΤΟ (προχωρημένα πράγματα -όχι όπως στην Ελλάδα που οι έρμοι οι φοιτητές ξεποδαριάζονται περπατώντας)

In the winter season our Hotel offers sleeping with breakfast and all day ticket for ski-tracks in the towns of Bansko and Falacro-Greece, which are situated 44 km from the hotel = ΑΠΟ ΤΗ ΧΕΙΜΟΝΙΑΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΜΑΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΔΙΝΥΧΤΕΡΕΥΣΗ ΜΕ ΠΡΩΙΝΟ ΣΥΝ ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΚΑΡΤΑ ΓΙΑ ΣΚΙ ΠΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΝΣΚΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΑΛΑΚΡΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ 44 ΧΜ. ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ.

ΤΟ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΠΙΚΝΙΚ ΕΚΟΛΟΓΙΚΟ ΤΟΥΡΙΣΜΟ, ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΕΟΥΣ ΚΑΤΩΚΗΜΕΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ: ΛΕΣΤΕΝ, ΚΟΒΑΤΣΕΒΙΤΣΑ, ΔΟΛΕΝ, ΔΕΛΤΣΕΒΟ, ΝΙΚΟΠΟΛΗΣΑΔ ΝΕΣΤΟΥΜ.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν κοροϊδεύω τους συντάκτες του φυλλαδίου -τόσο ξέραν, τόσο έγραψαν οι άνθρωποι. Απλά, τα κείμενα είναι απολαυστικά!

Τη χθεσινή καυτή νύχτα αξιωθήκαμε επιτέλους να δούμε στον “Αλέξανδρο”, το θερινό σινεμά της Δράμας, αυτή τη γερμανική ταινία που συζητήθηκε τόσο πολύ φέτος. Τα απρόοπτα δεν έλειψαν βέβαια ούτε και χτες, και πώς θα μπορούσαν σε ένα θερινό σινεμά: έσκισα το πανί μιας καρέκλας στην οποία έκατσα για λίγο, πετυχαίνοντας το δύο στα δύο, αφού την είχα ξαναπάθει και την προηγούμενη φορά που πήγα (όχι, δεν είμαι 150 κιλά, είναι σάπια τα πανιά!), τα κουνούπια εφορμούσαν στους γλυκοαίματους διπλανούς μου με αποτέλεσμα να αναμιχθεί η υπέροχη μυρωδιά του γιασεμιού με τα απαραίτητα αντικουνουπικά, τα σκυλιά έξω από το σινεμά να έχουν στήσει συναυλία, αλλά γενικά ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα

Ωραία η ταινία, χωρίς βέβαια να είναι κάποιο αριστούργημα. Καλές ερμηνείες, ενδιαφέρον σενάριο, ακαδημαϊκή σχεδόν σκηνοθεσία, και φυσικά “νόημα” (εντάξει, δεν έφτανε στα άκρα με το να είναι στρατευμένη ή δασκαλίστικη). Η σκηνή όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση καθώς την παρακολουθούσα και εξακολουθεί να τριβελίζει στο μυαλό μου είναι μια σκηνή στην αρχή σχετικά της ταινίας που θα μπορούσε να περάσει και απαρατήρητη ή να θεωρηθεί ότι απλά συμπληρώνει την εικόνα της μυστικοπάθειας που επικρατούσε στη ΛΔΓ, αλλά έστειλε τη δική μου σκέψη σε τελείως άλλους δρόμους…

Όταν η ομάδα της Στάζι φυτεύει κρυφά κοριούς στο διαμέρισμα ενός θεατρικού συγγραφέα, ο λοχαγός που προΐσταται της ομάδας (και πρωταγωνιστής της ταινίας) χτυπά την πόρτα της γειτόνισσας που προφανώς κοιτούσε από το ματάκι τις δραστηριότητές τους και την απειλεί ότι αν πει σε κάποιον οτιδήποτε σχετικά με αυτό που είδε, η κόρη της θα χάσει τη δουλειά της στο Πανεπιστήμιο. Το ίδιο -μάλλον- βράδυ ο συγγραφέας που έχει γενέθλια, παίρνει δώρο από τη σύντροφό του μια γραβάτα για να τη φορέσει στο πάρτυ που θα ακολουθήσει. Η ίδια ισχυρίζεται ότι δεν θα μπορέσει να τη δέσει, ενώ αυτός πηγαίνοντας στον καθρέφτη του χωλ επιμένει ότι μπορεί. Μετά από μια αποτυχημένη προσπάθειά όμως ανοίγει κρυφά την εξώπορτα και φωνάζει τη γειτόνισσα να τον βοηθήσει. Πραγματικά, η μεσόκοπη κυρία δένει τη γραβάτα και ο συγγραφέας της λέει συνομωτικά να μην το πει σε κανέναν ότι τον βοήθησε και ότι αυτό θα είναι το δικό τους μυστικό ρωτώντας την αν ξέρει να κρατά μυστικά.

Εντάξει, το προφανές είναι ότι η όλη στιχομυθία κυριαρχείται από τραγική ειρωνεία, αλλά δε στέκομαι εκεί. Για μένα αυτή η σκηνή δείχνει ανάγλυφα πόσο εύκολα οι άνθρωποι μπορούμε να πούμε ψέματα, να κρυφτούμε, να συνομωτήσουμε προκειμένου να πετύχουμε κάτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο κατά τα άλλα “καλός” της ιστορίας δε διστάζει να κοροϊδέψει τη σύντροφό του για να μην καταλάβει αυτή ότι ο ίδιος δεν ξέρει να δένει γραβάτες. Όταν λοιπόν στα μικρά οι άνθρωποι δείχνονται τέτοιοι, τι περιμένουμε στα μεγάλα; Γι’ αυτό μου τη σπάει όταν ακούω να λένε για “απάνθρωπους” ή “κτήνη”: όλοι έχουμε μέσα τη δυνατότητα να φερθούμε έτσι. Άλλα πράγματα είναι που καθορίζουν αν αυτό τελικά συμβεί ή όχι…

Πάντα νιώθω περίεργα όταν βλέπω να διαδραματίζεται εμπρός μου μια σκηνή που νομίζω ότι θα αλλάξει ριζικά τη ζωή κάποιων ανθρώπων. Μπορεί να είναι ένας βίαιος καβγάς, ένα πρώτο φιλί, η παραλαβή των αποτελεσμάτων μιας ιατρικής εξέτασης, μια πρόταση γάμου, η ανακοίνωση ενός θανάτου, αλλά, ό,τι κι αν είναι, κάθε φορά αισθάνομαι από τη μια σαν ένας απρόσκλητος επισκέπτης, ένα αδιάκριτο βλέμμα που παραβιάζει την ιερότητα της στιγμής, και από την άλλη με ερεθίζει η σκέψη ότι παρευρίσκομαι στη γέννηση ενός καινούριου ανθρώπου που τον ξεγεννά το καθοριστικό γεγονός εκείνης της στιγμής.

Σήμερα λοιπόν μάλλον υπήρξα μάρτυρας μιας τέτοιας στιγμής, της γέννησης, για την ακρίβεια, ενός παιδικού τραύματος -και ίσως μιας μακρόχρονης φοβίας…

Εκεί που ουζέρναμε κουβεντιάζοντας σε ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι, ξαφνικά ακούστηκαν φωνές (”Το παιδί! Το παιδί!”) και αρκετά άτομα πετάχτηκαν προς το μέρος της παραλίας που βρισκόταν πίσω μου. Ταυτόχρονα ένα μικρό κορίτσι άρχιζε να ουρλιάζει σχεδόν από εκείνη την κατεύθυνση. Γύρισα και είδα ένα τρίχρονο κοριτσάκι -ένα από τα τρία παιδιά του ζευγαριού στο διπλανό τραπέζι- να κυλιέται πάνω στην άμμο κλωτσώντας με τα αδύναμα ποδαράκια του ένα θεόρατο λυκόσκυλο που βρισκόταν ακριβώς από πάνω του και έσκυβε -μάλλον θέλοντας να παίξει- ολοένα το κεφάλι του προς τη μικρή. Ευτυχώς δεν ξαφνιάστηκε από τις αντιδράσεις της και δεν έδειξε καμιά επιθετικότητα ή τουλάχιστον δεν πρόλαβε να δείξει μέχρι που πολύ γρήγορα το έδιωξαν οι πρώτοι που έτρεξαν προς τα εκεί.

Φυσικά η μικρή, όπως και η οικογένειά της, ήταν πολύ σοκαρισμένη -τόσο που δε μπορούσε καλά-καλά να κλάψει, ενώ δεν έλειψαν ούτε οι υστερίες από τη γυναίκα του ταβερνιάρη που κατηγορούσε τον άντρα της ότι έχει περιμαζέψει αυτό το άτιμο σκυλί ούτε οι ιστορίες (μπροστά στο κοριτσάκι) για παρόμοιες σκηνές που είχαν πολύ πιο άσχημη έκβαση…

Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου λοιπόν το κοριτσάκι αυτό δεν θα θέλει πια να βλέπει σκυλί ούτε ζωγραφιστό. Αυτό το απρόοπτο περιστατικό πιθανότατα θα της δημιουργήσει μια ισχυρότατη φοβία για τα σκυλιά αν όχι για όλα τα ζώα. Να, κάτι τέτοια περιστατικά μου δείχνουν πόσο μεγάλη δύναμη έχει το τυχαίο και η σύμπτωση στη ζωή μας και πόσο μεγάλη αυταπάτη είναι αυτή ιστορία ότι ο άνθρωπος ελέγχει τη ζωή του και έχει ελεύθερη βούληση…Εσείς τι λέτε;

Σήμερα στο σχολείο από τις 12 και μετά είχαμε σωστό πανηγυράκι: μόλις αναρτήσαμε τις βαθμολογίες των φετινών υποψηφίων άρχισε ένας μικρός χαμός!

Χαμόγελα, αμηχανία, άγχος μέχρι τον υπολογισμό των μορίων, απόπειρες για προβλέψεις σχολών, κλάματα κάποιων επειδή δεν έγραψαν καλά και άλλων επειδή δεν έγραψαν όσο καλά ήθελαν, γενικά μια κατάσταση ντιπ στα χαμένα κι εμείς οι καθηγητές στη μέση να προσπαθούμε να βοηθήσουμε. Σε άλλους που τους είχε πάρει από κάτω να πούμε έναν καλό λόγο, σε άλλους να δείξουμε πώς υπολογίζονται τα μόρια, όλους να προσπαθούμε να τους ηρεμήσουμε, καθώς η πίεση της αναμονής τόσων ημερών έβγαινε μαζεμένη…

Η πιο μεγάλη πλάκα όμως ήταν όταν προς το τέλος είχαν μείνει κάποιες καλές μαθήτριες που έχουν συγκεντρώσει αρκετά μόρια για να μπουν σε ΑΕΙ, αλλά έδειχναν απογοητευμένες -η μια μάλιστα έκλαιγε. Ο λόγος; Είτε δεν περνούν μάλλον στο τμήμα που θέλουν (Παιδαγωγικό Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης) είτε δεν περνούν στην πόλη που θέλουν (Θεσσαλονίκη) είτε και τα δύο. Και να πεις ότι κάνουν αμάν για να γίνουν δασκάλες επειδή θέλουν να διδάξουν; Μα περνάνε και σε όποιο τμήμα της Φιλοσοφικής θέλουν (για να γίνουν φιλόλογοι). Ή μήπως τους περιμένει κάτι στη Θεσσαλονίκη; Μπα… άλλοι είναι οι λόγοι.

Τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες ενός φαινομένου που θα έπρεπε να γίνει αντικείμενο κοινωνιολογικής ανάλυσης: οι περισσότεροι υποψήφιοι με αξιώσεις έχουν ως πρώτες τους προτιμήσεις δύο κατηγορίες σχολών: τα μεν κορίτσια της θεωρητικής κατεύθυνσης επιθυμούν διακαώς τα παιδαγωγικά τμήματα, ενώ στις άλλες κατευθύνσεις, ιδίως στην τεχνολογική, όνειρο όλων σχεδόν είναι οι στρατιωτικές σχολές και η αστυνομία…

“Να πας να σπουδάσεις δασκάλα και μετά θα είσαι μια χαρά: θα δώσεις μια-δυο φορές ΑΣΕΠ για να διοριστείς και ακόμα κι αν δεν περάσεις έτσι θα διοριστείς κάποιες χρονιές ως αναπληρώτρια και μετά βολεύτηκες για όλη σου τη ζωή. Υπάρχει καλύτερο επάγγελμα για γυναίκα που θέλει να κάνει οικογένεια από το να γίνει δασκάλα; Θα βρείς και έναν δάσκαλο ή έναν καθηγητή και θα είστε σπέσιαλ!” Αυτή είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Το κίνητρο δεν είναι ακριβώς οικονομικό, αλλά μάλλον βασίζεται στο σχήμα “εύκολη σχολή άπαξ και μπεις-σίγουρη και μόνιμη αποκατάσταση-μέτριες απολαβές-δυνατότητα για μια γυναίκα να κάνει οικογένεια (μίλησε για φεμινισμό κανείς;)”.

Εκεί όμως που πραγματικά τρελαίνομαι είναι ο έρωτας με το Στρατό και την Αστυνομία. Έρωτας, έτσι όπως το λέω. “Να περάσω εκεί, να πληρώνομαι από την εκπαίδευση ακόμα, να είμαι δημόσιος υπάλληλος, να σέβονται όλοι τη στολή μου, και ας παν να λένε οι άλλοι ότι θα είμαι καραβανάς ή μπάτσος. “Πατρίδα” είπατε; “Στην υπηρεσία του πολίτη”; “Προσφορά στην κοινωνία”; “Προσωπικά όνειρα”; Ωχ ρε μεγάλε, μη με πρήζεις! Τη σήμερον ημέρα το παν είναι τα φράγκα και η μούρη.” Ξέρετε τι θα πει να βλέπεις αριστούχους μαθητές (και μαθήτριες) να μην σκέφτονται ως επιλογή καμία σχολή πέρα από αυτές;

Και μετά από δύο χρόνια πληρώνεις 20χρονους χωρίς κανένα όνειρο να κουβαλάνε όπλα και να σου κόβουν κλήσεις ή να σου λένε το αμίμητο (που δυστυχώς το έχω ακούσει συχνά σε συζητήσεις με συνομήλικους αστυνομικούς): “Εγώ απλά εκτελώ διαταγές.”

Μπράβο όργανα…

Τέλος πάντων για τα παιδάκια μας που σήμερα χάρηκαν ή στεναχωρήθηκαν ξεκίνησα να γράφω, αλλά ξέφυγα. Μακάρι να βρουν όλα το δρόμο τους τελικά και να μην ξεχάσουν να ζουν… Περισσότερα όταν βγουν οι βάσεις

Μετά και το τελευταίο κρούσμα αστυνομικής βίας και τα πολλά σχετικά κείμενα που διάβασα στη μπλογκόσφαιρα, σκέψεις πολλές γύρω από αυτό το θέμα τριβελίζουν το μυαλό μου. Λόγω όμως διάθεσης και υποχρεώσεων επιφυλάσσομαι να γράψω αναλυτικότερα για το θέμα σε λίγες μέρες. Προς το παρόν θα παραθέσω απλά έναν φανταστικό διάλογο δημοσιογράφου με κάποιον από τους αστυνομικούς που έχουν προβεί σε παρόμοιες πράξεις:

ΔΗΜ: Γιατί το κάνατε;

ΑΣΤ: Επειδή ΜΠΟΡΩ!

Τελευταία μέρα εξετάσεων για την γ΄Λυκείου σήμερα στο σχολείο μας και ήρθε επιτέλους η ώρα για πάρτυ! Απόψε λοιπόν στο φτωχικό μου θα μαζευτούν μαθητές (ελπίζω και κάποιοι φίλοι και συνάδελφοι) με τους οποίους περάσαμε δύο πολύ όμορφες σχολικές χρονιές, τις δύο πρώτες της σταδιοδρομίας μου σε Λύκειο. Γελάσαμε, μάθαμε, μαλώσαμε, συγκινηθήκαμε, κοντραριστήκαμε, ενθουσιαστήκαμε, θυμώσαμε, με κάποιους και κάποιες ήρθαμε πιο κοντά, με άλλους λιγότερο, και κάναμε χίλια δύο άλλα πράγματα μαζί που όλα έχουν κοινό παρονομαστή τους το α΄ πληθυντικό πρόσωπο. Θα μου λείψουν τα σκασμένα… Ελπίζω μόνο να μη χαθούμε τελείως: τουλάχιστον με όσους περάσουν τελικά στη Θεσσαλονίκη θα είμαστε κοντά…

Ακόμα όμως είναι νωρίς για μελαγχολικές σκέψεις. Μπροστά μας έχουμε τη σημερινή βραδιά, πράγμα που σημαίνει για μένα φασίνα, λάντζα, γενικό συγύρισμα, ψώνια, επιλογή μουσικής, αναζήτηση καρεκλών και άλλα οργανωτικά και διαδικαστικά, που με κουράζουν μόνο που τα σκέφτομαι!

Ας αρχίσω καλύτερα, γιατί μου φαίνεται ότι διαφορετικά τις τελευταίες μου δουλειές θα τις κάνω με τους πρώτους καλεσμένους που θα έρθουν!

Ο τίτλος του blog οφείλεται κυρίως σε δύο στίχους από δύο τελείως διαφορετικά τραγούδια (για την ακρίβεια το ένα είναι μελοποιημένο ποίημα), αλλά και σε σκέψεις μου για την ίδια τη νύχτα. Τα τραγούδια είναι το “Δρόμοι Παλιοί”, ένα ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, και το “Μέσα στη Νύχτα των άλλων” από τις Τρύπες. Στο πρώτο ο στίχος που μας ενδιαφέρει είναι το “Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανέναν/κι ούτε κανένας με γνώριζε” και για μένα αντιπροσωπεύει μια από τις καλύτερες μεταφορές για την πορεία του κάθε ανθρώπου μέσα στη ζωή (μια πορεία ενός αγνώστου εν μέσω αγνώστων μέσα σε έναν σκοτεινό δρόμο χωρίς ούτε ένα φως να μας καθοδηγεί στο μέλλον ή να φωτίζει το παρελθόν μας), ενώ στο δεύτερο είναι το “Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων;”, που πάντα αναβοσβήνει σαν απορία στο μυαλό μου κάθε φορά που βγαίνω νυχτερινή έξοδο είτε στη μικρή μου κωμόπολη είτε σε τουριστικά μέρη είτε σε πολυσύχναστες πιάτσες στις πόλεις και νιώθω να μη χωράω μέσα σ’ αυτον τον κόσμο που (καμώνεται πως) διασκεδάζει. Όμως, το “Μέσα στη Νύχτα” έχει να κάνει και με το ότι μέσα μου η νύχτα πάντα συνδυάζεται με τη δημιουργικότητα, την ομορφιά, τον διάλογο μου με τον κόσμο και με τον εαυτό μου. Εξάλλου, τα περισσότερα από τα κείμενά μου έχουν γραφτεί νυχτερινές ή πρώτες πρωινές ώρες και συχνά τα νιώθω σαν παράθυρα μέσα στη δική μου, προσωπική μου νύχτα. Πάντως, ας μην θεωρηθεί ο τίτλος ως μια εξωτερίκευση καταθλιπτικών και πεισιθανάτιων τάσεων… Για μένα η νύχτα είναι κάτι γόνιμο και δημιουργικό κι ας είμαι μέσα της…

Στο κάτω-κάτω, κάθε νύχτα γεννά ένα πρωί…

Έχω την ακλόνητη σχεδόν πεποίθηση ότι η ματαιοδοξία αποτελεί ένα από τα βασικότερα -αν όχι το βασικότερο- κίνητρα όποιου αποφασίζει να δημοσιεύσει κάτι δικό του, να το εκθέσει δηλαδή (και ταυτόχρονα να εκτεθεί και ο ίδιος) σε ένα κοινό αγνώστων. Κι όταν μιλώ για ματαιοδοξία, αναφέρομαι στην ανάγκη που νιώθουμε πάνω-κάτω όλοι να επαινεθούμε, να μας επιδοκιμάσουν, να αισθανθούμε σημαντικοί. Σε κάποιες βέβαια περιπτώσεις μπορεί αυτή η ματαιοδοξία να είναι ακόμα πιο ραφιναρισμένη, αλλά πάντα έχει να κάνει άμεσα ή έμμεσα με την προνομιούχο θέση στο κέντρο του σύμπαντος που επιφυλάσσουμε όλοι στον εαυτό μας. Το blogging μάλιστα μπορεί να την θρέψει ακόμα περισσότερο, αφού, σε αντίθεση με τους περισσότερους καλλιτέχνες, η θετική αντίδραση απέναντι σε έναν blogger είναι σχεδόν αυτόματη μέσω των σχολίων των επισκεπτών, ενώ πολύ σπάνιες είναι οι περιπτώσεις όπου κάποιος μπαίνει στον κόπο να πάρει σβάρνα τη μπλογκόσφαιρα σχολιάζοντας αρνητικά ό,τι δεν του αρέσει. Ακόμα και στις περιπτώσεις που τα σχόλια δεν είναι ακριβώς εγκωμιαστικά ή επιδοκιμαστικά ο blogger μπορεί να αντλήσει ικανοποίηση και μόνο από το γεγονός ότι έβαλε τον άλλο να προβληματιστεί και να γράψει κάτι. Όμως, η φύση και ο χαρακτήρας αυτού του νέου είδους γραπτού λόγου (αν είναι κάτι τέτοιο) μας παρέχουν και τη δυνατότητα να γράφουμε χρησιμοποιώντας το και θεραπευτικά. Η απόσταση από τους αναγνώστες, η σχετική ή απόλυτη ψευδωνυμία/ανωνυμία, η συνακόλουθη διευκόλυνση της εξωτερίκευσης προσωπικών βιωμάτων, συναισθημάτων, προβλημάτων, η αλληλεπίδραση blogger-σχολιαστών, το γεγονός ότι όλα αυτά καταγράφονται και μένουν εσαεί, όλα αυτά δημιουργούν τις προϋποθέσεις (αρκεί να υπάρχει και η ανάλογη διάθεση εκ μέρους του γράφοντος) ώστε να βγουν στην επιφάνεια πολλά που έμεναν κρυμμένα από τον ίδιο. Στην πορεία φυσικά προκύπτουν κι άλλα, όπως συλλογικότητες, θεωρητικοί ή πρακτικοί προβληματισμοί, δράσεις, αντιδράσεις, γνωριμίες, φιλίες, αντιπάθειες και πάει λέγοντας, αλλά επιμένω ότι το blogging (τουλάχιστον το είδος του blogging που με ενδιαφέρει) εξακολουθεί να αποτελεί το χώρο της ευτυχούς συνάντησης που περιγράφω στο μότο.

Δεν είναι ακριβώς ψευδώνυμο, αλλά παραφθορά του πραγματικού μου επιθέτου, που έχει τον τόνο στη μεσαία και όχι στην πρώτη συλλαβή και διαφορετική κατάληξη. Το οφείλω σε μια από τις φοιτητικές μου παρέες στα Γιάννενα και ειδικότερα στον Αποστόλη και τον Θοδωρή, δύο Γρεβενιώτες που σπούδαζαν στο Ιστορικό-Αρχαιολογικό και συγκατοικούσαν (το άλλο παρατσούκλι που μου είχαν σκαρώσει ήταν “κούνελος” και ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί). Τότε είχα αρχίσει να τσαλαβουτάω στον θαυμαστό καινούριο κόσμο του Διαδικτύου και άρχισα σχεδόν ασυναίσθητα να χρησιμοποιώ αυτό το “Γκάζακας” σε κάθε σχεδόν ηλεκτρονική μου δραστηριότητα. Τελικά μου έμεινε και αφού το όνομά μας δύσκολα το αλλάζουμε το χρησιμοποιώ ακόμα, παρότι πολλοί δυσκολεύονται να τονίσουν τη λέξη λόγω των άτονων λατινικών γραμμάτων.