Έντεκα Σαββόπουλοι

Ιουνίου 27, 2007 at 11:31 πμ (Uncategorized) (, , , )

\

Στο εθιστικό blog του enteka ανέβηκε σήμερα η δική μου ενδεκάδα από τραγούδια του Σαββόπουλού μου. Όσοι πιστοί (και μη) προσέλθετε!

[Update: Μόλις διαπίστωσα ότι το παρόν ποστ είναι το ενδέκατο αυτού του μπλογκ...Κοίτα κάτι συμπτώσεις!]

5 σχόλια

  1. indictos είπε,

    Ιουνίου 27, 2007 στο 1:21 μμ

    Μπράβο για το κείμενο σου στον έντεκα, εξαιτίας του σε “ανακάλυψα”.
    Θα τα λέμε.
    :-)

    Απάντηση

  2. gazakas είπε,

    Ιουνίου 27, 2007 στο 1:54 μμ

    Σ’ ευχαριστώ, ιδιαίτερα για το σχόλιο που έγραψες: αν εσύ λες ότι ανατρίχιασες, εγώ να δεις πώς ένιωσα διαβάζοντάς το. Και μόνο γι’ αυτό το σχόλιο άξιζε το κείμενο που έγραψα…

    Χαίρομαι που ο Σαββόπουλος έγινε η αιτία να ανακαλύψω κι εγώ εσένα!

    Σίγουρα θα τα λέμε!
    :-)

    Απάντηση

  3. Σπύρος Σεραφείμ είπε,

    Ιουνίου 29, 2007 στο 11:59 πμ

    αυτές είναι ωραίες συμπτώσεις, είναι το ευχάριστο απροσδόκητο!
    καλημέρες

    Απάντηση

  4. λ:ηρ είπε,

    Ιουλίου 4, 2007 στο 5:30 πμ

    Έγραψες το κείμενο που θα ήθελα πολύ να γράψω μια μέρα. Συμφωνώ απολύτως πως άλλο πράγμα ο δημιουργός κι άλλο το δημιούργημα. Είμαι δεμένος με τη δουλειά του Σαββόπουλου, όχι με τον ίδιο. Είναι μεγάλη υπόθεση να το καταλάβουμε αυτό, όταν μιλάμε για έναν δημιουργό. Ο Σαββόοπυλος ως άτομο, έχει πει και έχει κάνει πράγματα με τα οποία δεν συμφωνώ. Το έργο του όμως το έχω μεσα στην καρδιά μου.

    Ακόμη και η δουλειά του στην τηλεόραση στάθηκε πρωτοποριακή. Με την έννοια πως φιλοξένησε ένα ευρύ φάσμα δημιουργών και άφησε ανεπανάληπτες μνήμες (ο Ζαμπέτας να γκρεμίζει τοίχο για να μπει, ο Σαββόπουλος να κατεβάζει σιγά-σιγά τα σκηνικά στην τελευταία εκπομπή υπό τους ήχους του «Χάρτινο το Φεγγαράκι», κ.ά.)

    Ως showman, ως μελωδός, αλλά κυρίως ως στιχουργός ο Σαββόπουλος είχε την ικανότητα να αγγίζει.

    Οι πρώτες 5-6 νότες στο Μυστικό Τοπίο, ελάσσονες και λυπημένες, κατανυκτικές, σχεδόν σαν προσευχή.

    Η βιωματική σύνοψη του «μ’ αεροπλάνα και βαπόρια/και με τους φίλους τους παλιούς».

    Η διαπίστωση πως η τέχνη του έζησε παράξενες στιγμές και από δίκιο ξέρει.

    Αγγίζουν ευαισθησίες που ξεκινούν από τα μαθητικά ως τα φοιτητικά χρόνια, μας συνοδεύουν στις αναζητήσεις μας, στις μικρο-επαναστάσεις μας, πλαισιώνουν τις αμφισβητήσεις μας, και στο τέλος μας μένουν ως αναμνήσεις μιας έντονης περιόδου της ζωής μας. Κι όταν ξανακούμε τα τραγούδια, διαπιστώνουμε πως η περίοδος αυτή δεν τέλειωσε ακόμη.

    Οι στίχοι του Σαββόπουλου είναι οι στίχοι των αμετανόητων, συνειδητοποιημένων, και ταξιδιάρικων εφήβων.

    Απάντηση

  5. gazakas είπε,

    Ιουλίου 5, 2007 στο 10:44 πμ

    Λεωνίδα, σ’ ευχαριστώ για το κείμενό σου, κυρίως γιατί πρόσθεσες πράγματα που θα ήθελα να έχω γράψει κι εγώ…Κρατάω ένα ρήμα: “αγγίζει”. Ούτε “χαϊδεύει” ούτε “σπρώχνει”… Δίπλα στο ρήμα αυτό μονάχα ένα έρχεται στο νου μου: “ενώνει”…

    Απάντηση

Δημοσίευσε ένα σχόλιο