Μέσα στη Νύχτα

Τις τελευταίες μέρες δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος ή στεναχωρημένος αλλά παρ’ όλ’ αυτά, tanguera, ούτε εγώ γράφω στο blog: απ’ ό,τι φαίνεται πρέπει να διευρύνεις τον ορισμό

Το σίγουρο είναι ότι νιώθω περίεργα εδώ και λίγο καιρό. Και πώς να μη νιώθω; Από τον Μάιο έγιναν τόσα πολλά… Διακοπή κάθε επαφής με ένα πλάσμα (δεν τολμώ να πω “μια γυναίκα” -δεν αρκεί) που ερωτεύτηκα σφόδρα και προφανώς ( ακόμα τριγυρνά σα χαμίνι στα σοκάκια του νου μου. Έγκριση μετάθεσης από τη Δράμα στα Γιαννιτσά και μετατροπή των δύο τελευταίων μηνών της σχολικής χρονιάς σε τελευταίους μου μήνες στη Δράμα. Νέες γνωριμίες και σχέσεις, παράθυρα σε γοητευτικούς κόσμους. Επικίνδυνες ακροβασίες ανάμεσα σε “πρέπει” και σε “θέλω”. Μια φίλη να δηλώνει πως δε θέλει να με ξαναδεί μπροστά της. Επιτυχής αναζήτηση σπιτιού στη Θεσσαλονίκη. Ώρες φανερών και κρυφών αποχωρισμών και αποχαιρετισμών: το σχολείο, οι μαθητές (μόλις έγραψα “συμμαθητές” και το διόρθωσα), οι συνάδελφοι, οι φίλοι εδώ στη Δράμα. Και τις επόμενες μέρες το πακετάρισμα και η μετακόμιση.

Μέσα σ’ όλα αυτά -ή και εξαιτίας όλων αυτών- σκέψεις για τον θάνατο, τον έρωτα, την όμορφα μάταιη και γοητευτικά άσκοπη ζωή μας, μουσικές, βιβλία, ταινίες, νύχτες, μεσημέρια, στιγμές αφόρητα ίδιες ζευγαρωμένες με πράγματα που μοιάζουν απατηλά καινούρια…. -εδώ, φίλε θεατή, αρχίζει η κοινοτοπία του blogger, που, μη έχοντας ελπίδες για κάτι καλύτερο, κλείνει αυτό το post και πάει για τις απαραίτητες δουλειές που προηγούνται του ξενοικιάσματος και της μετακόμισης…

ΥΓ. Το γράφω εδώ γιατί έτσι θα αναγκαστώ να συμμορφωθώ: πρέπει οπωσδήποτε να ανεβάσω κάτι για το Stranger than Fiction, τον Μαύρο Πύργο του Stephen King και για τον Δισκόκοσμο του Terry Pratchett.