Έχει μια λιακάδα ατελείωτη και σήμερα. Καμία σχέση με τη Συννεφιασμένη Κυριακή που έσκασε μύτη με τη φωνή του Τσιτσάνη στα ηχεία του υπολογιστή. Κι όμως νιώθω μέσα σ’ αυτό το φως -ψέματα, στο δωμάτιο μου δεν έχει σχεδόν καθόλου φως, μόνο βιβλία- έστω, μέσα στο φως που ξέρω ότι υπάρχει έξω, ότι δεν μπορώ να τραγουδήσω “Ηλιόλουστη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου”. Έχω συννεφιά όμως; Ή μήπως θέλω να τρέφομαι από φανταστικά σενάρια θλίψης, υποθετικές καταστάσεις πόνου, κάλπικα δάκρυα και αυτάρεσκες αποτυχίες;
ΥΓ. Φαντάσου να ερχόταν μια μέρα που θα μας μοίραζαν τον καιρό με το δελτίο, έτσι όπως μοίραζαν κάποτε το ψωμί, το κρέας ή το γάλα: 100 γραμμάρια συννεφιά τη μια μέρα, μισό λίτρο χιόνι, 3 πρέζες ήλιο. Ή σκέψου “καιρός” να σήμαινε ότι και στο Θουκυδίδη, δηλαδή “κατάλληλη στιγμή, ευκαιρία”, και να μας μοιράζονταν κι αυτές με το δελτίο…
Μόνιμος σύνδεσμος
4 Σχόλια
Τι Γράφεται Τώρα
My StumbleUpon Page
