Μέσα στη Νύχτα

Την προηγούμενη Τρίτη ξεκίνησα οδικώς μαζί με τρεις φίλες για την κεντρική Ιταλία μέσω Ηγουμενίτσας προκειμένου να παραβρεθούμε στο γάμο ενός φίλου το Σάββατο. Τις μέρες που προηγήθηκαν τις εκμεταλλευτήκαμε στο έπακρο κάνοντας μικρά ταξιδάκια στην περιοχή με ορμητήριο το Montelupone, την κωμόπολη όπου θα τελούνταν ο γάμος. Περνούσαμε υπέροχα και τα μέρη, τα πρόσωπα και οι στιγμές θα μπορούσαν να γεμίσουν μια ντουζίνα post, όμως από την Παρασκευή άρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια με τα νέα που μαθαίναμε από την Ελλάδα.

Δεν έχω πλέον καμιά διάθεση για ταξιδιώτικη ανασκόπηση κι ας ήταν ένα άκρως ενδιαφέρον και γεμάτο εξαήμερο. Οι φωτιές και οι νεκροί τους έχουν μαυρίσει και τη δική μου ψυχή, και οι κοκκορομαχίες των πολιτικών για την επίρριψη ευθυνών με αηδιάζουν.

Όλοι ρωτάνε ποιος και τι φταίει. Λυπάμαι, αλλά η απάντηση δεν είναι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε οι αντιεξουσιαστές ούτε οι Τούρκοι ούτε οι τρομοκράτες ούτε τα ακραία καιρικά φαινόμενα. ΕΜΕΙΣ φταίμε -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Εμείς εκτρέφουμε χρόνια τώρα τους ίδιους επικίνδυνους μα και τόσο χρήσιμους για τα ρουσφέτια και τις μικροκομπίνες μας πολιτικούς, εμείς πετάμε με περισσή ευκολία την ψήφο μας στην κάλπη σαν να διαλέγουμε αγαπημένη ομάδα, εμείς αδιαφορήσαμε, εμείς είπαμε εκατοντάδες φορές “τι με νοιάζει;”, “δεν θα σώσω εγώ τον κόσμο”, “και τι έγινε;”, εμείς κάναμε τόσα χρόνια το “κι άλλο” σημαία μας, εμείς προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να φουσκώσουμε όλο και πιο πολύ τα εκατομμύρια μικρόψυχα, αυτάρεσκα “εγώ” μας με έναν αυτισμό τόσο ιδιότυπο που κοντεύει να γίνει η εθνική μας ψυχασθένεια (“μακριά από εμένα και ας είναι όπου να ‘ναι”) …

Εμείς. Να το χωνέψουμε καλά. Και έπειτα, αν δε μας αρέσει αυτό που έγινε, ας αρχίσουμε να αλλάζουμε. Πρώτα εμείς. Και μετά τον κόσμο γύρω μας.

Ποτάμια που δε φτάσανε στη θάλασσα

Λιμάνια που ξεμείναν από πλοία

Φιλί που έχασε το δρόμο για τα χείλη

Και στον ουρανό μια φέτα πεπόνι που δεν τη δάγκωσε

κανείς.

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τη μανία να υψώνουμε διαρκώς γύρω μας τείχη από λέξεις οριστικές, απόλυτες, χωρίς καλά-καλά να είμαστε σίγουροι αν ζητάμε σε αυτές όρια και έναν περίκλειστο προσωπικό χώρο ή, αντίθετα, σύνορα και κανόνες που θέλουμε τελικά να παραβιάσουμε. Ορθώνουμε λοιπόν τα “ποτέ” και τα “πάντα” μας, τα παραφουσκωμένα “όλα” και τα κενά “τίποτα”, τα βέβαια “εδώ” και “τώρα” και εκείνα τα αδυσώπητα “ναι” και “όχι” μας με μια σιγουριά τόσο ύποπτη και σάπια όσο και η μούχλα πάνω σε μπαγιάτικα τρόφιμα.

Κι αν αφήναμε μια πορτούλα ανοιχτή; Ένα διστακτικό “ίσως” ή ένα αινιγματικό “σχεδόν”; Μερικά “μπορεί” παρέα με μεθυσμένα “περίπου”; Τι θα γινόταν; Το πολύ-πολύ να βλέπαμε το φως μέσα από τις ραγισματιές της βεβαιότητάς μας. Την ομορφιά μέσα στην ατέλεια του κόσμου. Μήπως να δοκιμάζαμε;

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι όσα δεν τα περιμένεις καθόλου, ή, για να το πω όπως το έθεσε ο Τζον Λοκ στο Lost, για να βρεις κάτι, πρέπει να πάψεις να το ψάχνεις.

Εχθές αργά το βράδυ επέστρεψα από τη Σαμοθράκη μετά από μια βδομάδα γεμάτη γλυκές στιγμές και ευχάριστες εκπλήξεις. Νιώθω επαναφορτισμένος σαν το κινητό μου που -ευτυχώς- τα είχε παίξει τις τελευταίες μέρες και μόλις σήμερα πήρε μπρος, λες και ήθελε να με χαλαρώσει κι αυτό με τον τρόπο του.

Το νησί είναι υπέροχο, τα νερά του πεντακάθαρα, το πράσινο παντού, η Χώρα πανέμορφη, αλλά για μένα ήταν κυρίως το ιδανικό σκηνικό για γνωριμίες και παρέες που ελπίζω να συνεχιστούν και να δυναμώσουν. Αστεία, γέλια, μασάλια, κιθάρα κάτω από τα αστέρια και κάλοι στα δάχτυλα από το παίξιμο, τραγούδια όμορφα και φάλτσα, γνωστά και άγνωστα, πολιτικές συζητήσεις δίπλα στην παραλία, κουβέντες για βιβλία, φιλοσοφική διάθεση ανάκατη με ερωτικά παιχνίδια και ωραίοι άνθρωποι: η φιλόξενη Φιλίνα, οι σεφ Ιωάννα και Κώστας, ο Γιώργος, ήρεμη δύναμη στο χιούμορ, το αχτύπητο δίδυμο Μαρία + Γεωργία, η Αθηνά, ορισμός της ερωτικής οπτασίας, η Ελένη, δέσποινα της παραλίας, ο Νίκος, τρελός συνδυασμός πολιτικής ανάλυσης και σουρεαλιστικού χιούμορ, ο αεικίνητος Βαγγέλης, ο Γιώργος, με την υπνωτική ηρεμία στο βλέμμα του, η Λίνα, η μεγάλη αδερφή που ποτέ δεν είχα, ο Ζώης, κρυφό ταλέντο της κιθάρας, η αέρινη Σταυρίνα, η γλυκιά Suad με τη φίλη της τη Lien, που μια της ατάκα προς το Νίκο έγινε το σλόγκαν των ημερών, τα κορίτσια από το τελευταίο βράδυ δίπλα στην καθιερωμένη φωτιά της παραλίας, η Δήμητρα, η κόκκινη Πωλίνα και η απίστευτη Μυρτώ που ήξερε παρά το νεαρόν της ηλικίας της ό,τι τραγούδι και να παίζαμε…Με κάποιους θα ξανασυναντηθούμε σίγουρα, με κάποιους άλλους ίσως, και κάποιοι άλλοι θα είναι απλά φωτάκια που άναψαν για λίγο στη νύχτα μας για να την ομορφύνουν κι άλλο…

Μερικές στιγμές που ήδη στρογγυλοκάθονται στο σαλόνι της προσωπικής μου μυθολογίας: ο μεθυσμένος χορός στα βότσαλα της παραλίας με το Νίκο καθώς έπαιζα και τραγουδούσα το “Καίγομαι-Καίγομαι”, η συζήτηση ενός ναρκομανή με μια φίλη του στη διπλανή σκηνή μες στα άγρια χαράματα, ο τύπος που διάβαζε τον Οδυσσέα του Τζόις στο κυλικείο του κάμπινγκ μέσα στην τρελή βαβούρα, τα σφηνάκια στη Χώρα, το ξενύχτι για να δούμε την ανατολή του ήλιου και η τελείως κουφή διαφωνία του Νίκου για το σημείο από όπου θα έβγαινε (“Έλα μωρέ, επιμένατε τόσο που βγήκε από εκεί που λέγατε για να σας κάνει το χατίρι”), το απρόσμενο γλέντι με κιθάρα και μπουζούκι πάνω στο τουριστικό σκάφος “Σαμοθράκη” στην παραλία του Βάτου, η επιστροφή με την Αθηνά από τα Θέρμα στο κάμπινγκ μέσα στη νύχτα…

Ήταν όμορφα. Και του χρόνου!

ΥΓ. Στη φωτογραφία μπορείτε να με δείτε στα δέντρα πίσω από το ασημί αυτοκίνητο -κάπου εκεί ήταν η σκηνή μου :-Ρ
—————-
Now playing: Elvis Presley-Reconcider Baby-An Afternoon In The Garden
via FoxyTunes

Παρότι ο χρόνος με κυνηγάει σαν τρελός (ή το ανάποδο -αλλά δεν είναι ώρα για τέτοια), αφού σε 50 λεπτά φεύγω για την Αλεξανδρούπολη και από εκεί αύριο το πρωί για Σαμοθράκη, θα αποπειραθώ να τον κλέψω λιγάκι τώρα γιατί εδώ και ώρα τριβελίζουν στο μυαλό μου όλα εκείνα που θέλω να διακόψω ή να διακοπούν για τις επόμενες 7-8 μέρες.

Διακόπτω λοιπόν:

• την καθημερινή χρήση του Η/Υ, του Διαδικτύου και τη μπλογκότσαρκα.

• τη σταθερή χρήση ηλεκτρικού ρεύματος.

• τη χρήση του κινητού για τηλεφωνικές επαφές και μηνύματα εκτός διακοπόσφαιρας (εξαιρούνται οι περιπτώσεις ανωτέρας βίας).

• τη μιζέρια και τη γκρίνια.

• το διάβασμα μόνο στα μέσα μαζικής μεταφοράς.

• το καθισιό και την ξάπλα.

• Ό,τι μου τη σπάει σε μένα (θα ‘θελα).

Αυτό που θα διακόψω όμως κυρίως, για να δω αν βοηθάει, είναι το να σκέφτομαι και να αναλύω τα πάντα (ευχαριστώ)…

Θα τα πούμε μετά τον Δεκαπενταύγουστο ελπίζω!

—————-
Now playing: Μοντάζ – Σαμοθράκη
via FoxyTunes

Τα λάθη είναι σαν τ’ αλάτι.

Χρειάζεται ανάλυση;

—————-
Now playing: Kelly Family, The – An Angel
via FoxyTunes

Είκοσι λεπτά πριν κατέβαινα τις κυλιόμενες σκάλες του City Gate και για άλλη μια φορά το παιχνίδι με τις αναλογίες ανέλαβε τα ηνία: αν η ζωή μου είναι μια κυλιόμενη σκάλα (που είναι, αφού αυτή με πάει, εγώ απλά επιβιβάστηκα σε αυτή και κοιτάζω γύρω μου), μήπως, ενώ θέλω να ανέβω, έχω πάρει αυτήν που κατεβαίνει;

—————-
Now playing: Bithikotsis – Sta Perivolia
via FoxyTunes

- Αστυνομικό Τμήμα Κουφαλίων, λέγετε;

- Θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για την έκδοση νέας ταυτότητας.

- Μισό λεπτό [μετά από δύο λεπτά αναμονής πέφτει η γραμμή, και αφού ξαναπαίρνω και επαναλαμβάνονται τα προηγούμενα:] Μπορείτε να τηλεφωνήσετε αύριο 08:00 με 08:30;

- Μόνο αυτό το μισάωρο;

- Ε, το πολύ μέχρι τις 08:45. (!)

- Μα θέλω να κλείσω ραντεβού μόνο!

- Τι να σας πω, δεν είμαι εγώ ο υπεύθυνος για τις ταυτότητες…

- Εντάξει, θα τηλεφωνήσω αύριο το πρωί. Γεια σας.

- Γεια σας.

Σήμερα, 08:15

- Αστυνομικό Τμήμα Κουφαλίων. Καλημέρα σας!

- Καλημέρα. Θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για την έκδοση νέας ταυτότητας.

- Εεε… Μισό λεπτό [...] τις Τετάρτες ο υπεύθυνος κλείνει ραντεβού για ταυτότητες το απόγευμα. Μπορείτε να τηλεφωνήσετε τότε;

-Μα, χτες μου είπαν να τηλεφωνήσω σήμερα το πρωί για να κλείσω ραντεβού.

- Τι να σας πω, κάποιο λάθος θα έγινε, ο υπεύθυνος δεν είναι εδώ τώρα…

- Εντάξει. Θα τηλεφωνήσω το απόγευμα. Γεια.

-…

Σήμερα, 18:10

- Καλησπέρα, Αστυνομικό Τμήμα Κουφαλίων.

- Καλησπέρα. Θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για την έκδοση νέας ταυτότητας.

- Μισό λεπτό [...] Ναι, με ακούτε; Μπορείτε να τηλεφωνήσετε αύριο το πρωί 08:00 με 08:30;

- Συγγνώμη, αλλά πήρα σήμερα το πρωί εκείνη την ώρα και μου είπαν να πάρω σήμερα το απόγευμα!

- Μα καλά, σας δουλεύουν; (!)

- Ο υπεύθυνος για τις ταυτότητες δεν είναι εκεί;

- Εδώ είναι, αλλά έχει πολλή δουλειά: ετοιμάζει ταυτότητες. (!) Πάρτε αύριο το πρωί.

- Αυτό είναι απαράδεκτο, έχω τηλεφωνήσει στο τμήμα τρεις φορές από χτες και δεν μπορώ να κλείσω ένα ραντεβού! Αύριο δεν θα πάρω τηλέφωνο, θα έρθω από κει και θα κάνω μια ανάφ-

- (κλικ) …

Καμιά πρόταση;

Τελευταία ανανέωση:

Σήμερα 11:15, Α.Τ. Κουφαλίων, παρέα με μια φίλη που ήθελε κι αυτή να βγάλει ταυτότητα

- Γεια σας. Ήρθαμε για να βγάλουμε ταυτότητα.

- Ραντεβού έχετε;

- Όχι. Να κλείσουμε ένα τώρα;

- Θα πάρετε τηλέφωνο αύριο το πρωί 08:00 με 08:30…

Κάπου εκεί κόντεψα να χάσω την ψυχραιμία μου τελείως και αφού ο υπεύθυνος είδε ότι μάλλον είχα κάποιο δίκιο, μας έκλεισε (επιτέλους!) ραντεβού για το Σάββατο…

—————-
Now playing: ΧΑΤΖΗΣ – πετρα και φως (μερος δευτερο)
via FoxyTunes