Μέσα στη Νύχτα

Την προηγούμενη Τρίτη ξεκίνησα οδικώς μαζί με τρεις φίλες για την κεντρική Ιταλία μέσω Ηγουμενίτσας προκειμένου να παραβρεθούμε στο γάμο ενός φίλου το Σάββατο. Τις μέρες που προηγήθηκαν τις εκμεταλλευτήκαμε στο έπακρο κάνοντας μικρά ταξιδάκια στην περιοχή με ορμητήριο το Montelupone, την κωμόπολη όπου θα τελούνταν ο γάμος. Περνούσαμε υπέροχα και τα μέρη, τα πρόσωπα και οι στιγμές θα μπορούσαν να γεμίσουν μια ντουζίνα post, όμως από την Παρασκευή άρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια με τα νέα που μαθαίναμε από την Ελλάδα.

Δεν έχω πλέον καμιά διάθεση για ταξιδιώτικη ανασκόπηση κι ας ήταν ένα άκρως ενδιαφέρον και γεμάτο εξαήμερο. Οι φωτιές και οι νεκροί τους έχουν μαυρίσει και τη δική μου ψυχή, και οι κοκκορομαχίες των πολιτικών για την επίρριψη ευθυνών με αηδιάζουν.

Όλοι ρωτάνε ποιος και τι φταίει. Λυπάμαι, αλλά η απάντηση δεν είναι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε οι αντιεξουσιαστές ούτε οι Τούρκοι ούτε οι τρομοκράτες ούτε τα ακραία καιρικά φαινόμενα. ΕΜΕΙΣ φταίμε -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Εμείς εκτρέφουμε χρόνια τώρα τους ίδιους επικίνδυνους μα και τόσο χρήσιμους για τα ρουσφέτια και τις μικροκομπίνες μας πολιτικούς, εμείς πετάμε με περισσή ευκολία την ψήφο μας στην κάλπη σαν να διαλέγουμε αγαπημένη ομάδα, εμείς αδιαφορήσαμε, εμείς είπαμε εκατοντάδες φορές “τι με νοιάζει;”, “δεν θα σώσω εγώ τον κόσμο”, “και τι έγινε;”, εμείς κάναμε τόσα χρόνια το “κι άλλο” σημαία μας, εμείς προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να φουσκώσουμε όλο και πιο πολύ τα εκατομμύρια μικρόψυχα, αυτάρεσκα “εγώ” μας με έναν αυτισμό τόσο ιδιότυπο που κοντεύει να γίνει η εθνική μας ψυχασθένεια (”μακριά από εμένα και ας είναι όπου να ‘ναι”) …

Εμείς. Να το χωνέψουμε καλά. Και έπειτα, αν δε μας αρέσει αυτό που έγινε, ας αρχίσουμε να αλλάζουμε. Πρώτα εμείς. Και μετά τον κόσμο γύρω μας.