Μέσα στη Νύχτα

Πέντε μήνες μετά, ήρθε ένα τραγούδι να μου θυμίσει εσένα:

Θες

Θες να ‘μαι καλά να μην πονάω

θες να ‘σαι μακριά και να μοιράζεις στιγμές

που ‘χα κρατήσει για να σ’ έχω

θες να μη σου λέω πως σ’ αγαπάω

Να ζω και να ξεχνάω το άρωμά σου

θες να μην υπάρχω στα όνειρά σου ποτέ

Να μην ακούω της καρδιάς μου τη φωνή

Να της κρατήσω μια γωνίτσα να κρυφτεί

Να μην λυπάμαι που σε χάνω ξαφνικά

Να μην φοβάμαι που η ανάγκη μας νικά

Να μην αγγίξω την αλήθεια σου ξανά

Να μην πονέσω με το τέλος με το τέλος που πονά

Θες να γίνω άλλος να μην είμαι πια εγώ

μέσα στο κόσμο αυτό που έφτιαξες να ζω

να ‘μαι καθρέφτης της δικής σου λογικής

που θα σε βλέπει και θα λέει ότι πεις

να ψάξω αλλού το άλλο μου μισό

αυτό που πάντα μ’ άφηνε μισό

να ‘μαι καθρέφτης σε όλα αυτά που εσύ θα θες

μα αν το μπορώ ποτέ δεν ρώτησες

Θες ότι κακό να το περνάω

θες να προσποιούμαι πως γελάω

χωρίς να ‘σαι κοντά μου να υπάρχω

Θες δικαιολογίες πάντα να ‘χω

Θες να μην λυπάμαι που σε χάνω ξαφνικά

Να μην φοβάμαι που η ανάγκη μας νικά

Να μην αγγίξω την αλήθεια σου ξανά

Να μην πονέσω με το τέλος με το τέλος που πονά

Θες να γίνω άλλος να μην είμαι πια εγώ

μέσα στο κόσμο αυτό που έφτιαξες να ζω

να ‘μαι καθρέφτης της δικής σου λογικής

που θα σε βλέπει και θα λέει ότι πεις

να ψάξω αλλού το άλλο μου μισό

αυτό που πάντα μ’ άφηνε μισό

Να ‘μαι καθρέφτης σε όλα αυτά που εσύ θα θες

μα αν το μπορώ ποτέ δεν ρώτησες

Θες να ψάξω αλλού το άλλο μου μισό

αυτό που πάντα μ’ άφηνε μισό

να ‘μαι καθρέφτης σε όλα αυτά που εσύ θα θες

μα αν το μπορώ ποτέ δεν ρώτησες

Θες να ‘μαι καλά να μην πονάω

θες να ‘σαι μακριά και να μοιράζεις στιγμές

που ‘χα κρατήσει για να σ’ έχω

θες να μη σου λέω πως σ’ αγαπάω θες

Τελικά, τα πιο πολλά τα μπόρεσα. Όσα δεν μπόρεσα δεν τα ήθελες εσύ, αλλά εγώ, ο τυφλός…

Με τις εκλογές κόντεψα να το ξεχάσω: σαν σήμερα (17 Σεπτεμβρίου) πριν από 25 χρόνια πεθαίνει στη Μόσχα ο Μάνος Λοΐζος σε ηλικία μόλις 45 ετών… Ήμουν πολύ μικρός τότε για να το θυμάμαι, αλλά μεγάλωσα με τα τραγούδια του, αγαπώντας τα ένα-ένα, και όταν άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τον εαυτό μου, υπήρξε ο πρώτος για του οποίου τον θάνατο έκλαψα αναδρομικά…Σπουδαίος μουσικός, με καταπληκτικό ένστικτο στη δημιουργία ωραίων τραγουδιών και στις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, μας χάρισε μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια, εκτός από πολλά σκόρπια διαμάντια, μια ντουζίνα περίπου δίσκους 33 στροφών, γεμάτους με σπουδαία τραγούδια από κάθε άποψη, τα περισσότερα από τα οποία τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα.

Ακούγοντας για άλλη μια φορά τραγούδια του Μάνου, δεν θέλω να πω τίποτα άλλο, παρά μόνο να του αφιερώσω ένα τραγούδι που γράφτηκε στη μνήμη του από τον Χρήστο Νικολόπουλο πάνω σε στίχους του επιστήθιου φίλου του, Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το τραγουδά ένας ακόμα από τους στενούς του φίλους, ο Γιώργος Νταλάρας…

Αντίο φίλε…

Χθες το πρωί ξύπνησα γύρω στις δέκα έχοντας κακοκοιμηθεί στον έναν από τους δύο κανεπέδες της σαλοτραπεζαρίας του πατρικού μου (τα οικογενειακά reunions σε γιορτές, διακοπές και εκλογές γίνονται όλο και πιο άβολα -κυριολεκτικά και μεταφορικά). Στον ύπνο μου είχα δει ότι η Εθνική είχε χάσει και στον μικρό τελικό από τους Λιθουανούς, όνειρο που είναι τυπικό κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας μετά από κάθε επώδυνη ήττα του Άρη ή της Εθνικής (καλά ντε, μη βαράτε, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας!).

Μετά από το προσωπικό σέρβις, όπως το λέει και ο Σουίτερς στο τελευταίο βιβλίο του Ρόμπινς που διάβασα, μερικά τηλεφωνήματα και έξοδος κατά τις 10:30 για εφημερίδες και τον απαραίτητο Κυριακάτικο -και μάλιστα εκλογικό- καφέ. Στα τραπεζάκια ένα πολύχρωμο πλήθος (αυτά έχουν τα μικρά μέρη: όλοι συνωστίζονται σε δυο-τρεις καφετέριες): ένστολοι αστυνομικοί να πίνουν το φραπεδάκι τους, τρέντηδες έφηβοι και πιτσιρίκες ου είχαν βγει για καφέ ντυμένες και βαμμένες στην τρίχα, κά(ν)γκουρες που κατέφθαναν με τα θορυβώδη τροχοφόρα τους, οικογενειάρχες που έπιναν τον καφέ τους μετά την εκκλησία ή την ψήφο τους, νέοι, συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι που συζητούσαν χαλαρά για τις εκλογές και για την επιλογή τους. Βρέθηκα σε τραπέζι με γνωστούς, ιδιαίτερα μορφωμένους και σοβαρούς, με κάποια ευαισθησία στα εθνικά θέματα ή με φιλελεύθερα οικονομικά πιστεύω, που υποστήριζαν ότι διά της ατόπου απαγωγής και λόγω εκλογικού νόμου οδηγήθηκαν στο να ψηφίσουν φέτος τον ΛΑΟΣ. Τους άκουγα έκπληκτος και κατά κάποιον τρόπο η προσωπική μου εμπειρία επιβεβαιώθηκε αργά το βράδυ όταν οι ποιοτικές αναλύσεις των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ έδειξαν τη διείσδυσή του στους νέους. Ευτυχώς που ήταν και δύο φίλοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην παρέα και εξισορροπήθηκε λίγο η κατάσταση.

Το μεσημέρι ούζο και φαγητό στο χωριό της μάνας μου με τον παππού μου να επιδεικνύει απίστευτη πολιτική σκέψη χώνοντάς τα στα δύο κόμματα εξουσίας και στηρίζοντας την επιλογή κάποιου μικρού κι εγώ να υπερθεματίζω. Στο τσακ γλιτώσα αρκετές φορές τον καβγά με τον αμετανόητα και συγκινητικά νεοδημοκράτη πατέρα μου, με τη μάνα μου να κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό και να καταριέται τα κόμματα και τις εκλογές. Ήπιαμε όμως τα ούζα μας, φάγαμε και το υπέροχο φαγητό της γιαγιάς και η σύρραξη απεφεύχθη.

Επιστροφή κατά τις 16:00 στην ωραία μας κώμη (λέμε τώρα…) για να ψηφίσουμε. Στο ερώτημα που ταλανίζει το Πανελλήνιο, τι ψήφισε δηλαδή ο gazakas, παρότι για τους γνωστούς μου και τους πιο παρατηρητικούς η απάντηση είναι προφανής, θα σημειώσω εδώ ότι η επιλογή μου υπαγορεύτηκε από μια διασταύρωση των πολιτικών μου απόψεων και του εκλογικού νόμου (για τη γούνα του οποίου έχω πολλά μαζεμένα), πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ψήφισα εντέλει ΣΥΡΙΖΑ αυτό δε σημαίνει ότι πολιτικά ανήκω ακριβώς εκεί. Καημός μου, όπως και πολλών άλλων αριστερόστροφων μπλόγκερ, είναι μια ενιαία και ισχυρή Αριστερά, πιο ριζοσπαστική και πιο κινηματική, που επιτέλους θα αναγνωριστεί στην πολιτική σκηνή ως ο πραγματικός “άλλος” πόλος…

Μετά ακολούθησε το δεύτερο καφεδάκι της μέρας (στα μέρη μας τέτοιες περιστάσεις αποτελούν ευκαιρία να βρεθούμε με κόσμο που γενικώς είναι σκορπισμένος σε όλη την Ελλάδα -και όχι μόνο), με πιο νορμάλ παρέα και τις τελευταίες μας εκτιμήσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα και τους δύο τελικούς της ημέρας στο μπάσκετ. Γενική αίσθηση ότι θα νικήσει η ΝΔ με αβεβαιότητα ως προς την αυτοδυναμία και ερωτηματικό η ακριβής άνοδος των δύο αριστερών κομμάτων του κοινοβουλίου, καθώς και η διανομή των μεταλλίων. Κανείς δε μπορούσε να εικάσει όμως το πατατράκ του ΠΑΣΟΚ και της Ισπανίας…

Από τις επτά παρά δέκα μέχρι και τις τέσσερις τα ξημερώματα ήμουν στημένος μαζοχιστικά στην τηλεόραση για εννιά συναπτές ώρες περίπου, πράγμα που ούτε θυμάμαι πότε το είχα κάνει τελευταία φορά (ίσως σε κάποιους Ολυμπιακούς Αγώνες).

Στις επτά λοιπόν τα πρώτα αποτελέσματα των exit polls και χαμόγελα στο σπίτι: ο μπαμπάς επειδή η ομάδα του (ε, συγγνώμη, “το κόμμα του” ήθελα να πω) φαινόταν να κερδίζει, εγώ επειδή τα αριστερά κόμματα φαίνονταν να αυξάνουν σημαντικά τα ποσοστά τους και επειδή η διαφαινόμενη αυτοδυναμία της ΝΔ θα ήταν ισχνότατη, αλλά και οι δυο μαζί (για διαφορετικούς λόγους βέβαια) επειδή το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε να καταποντίζεται σε απρόσμενο σχεδόν βαθμό.

Πρώτες αναλύσεις των εκτιμήσεων στα κανάλια, πρώτοι συγκρατημένοι πανηγυρισμοί των εκπροσώπων της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ, αμηχανία και συγκρατημένη κατήφεια από αυτούς του ΠΑΣΟΚ. Ο Λαζόπουλος να ζωγραφίζει και να εκφράζει εκ των πραγμάτων (καλώς ή κακώς, αυτό είναι άλλη κουβέντα, αλλά το έκανε) την χαρά αλλά και τον καημό της βάσης της αριστεράς, οι δημοσιογράφοι μαγκωμένοι ή ικανοποιημένοι, ανάλογα με τις πολιτικές του συμπάθειες, και οι δημοσκόποι καταχαρείς καθώς έπαιρναν μια γλυκιά εκδίκηση από το ΠΑΣΟΚ που τους τα έσουρνε σε όλη την προεκλογική περίοδο.

Ευτυχώς που υπήρχε και το μπάσκετ. Από τις οκτώ παρά μέχρι τις δωδεκάμιση περίπου οι εκλογές ήταν το διάλειμμά μας από τα δυο ωραία παιχνίδια που παρακολουθήσαμε χτες (παρακαλώ η έμφαση στο “παιχνίδια”). Τι κι αν έχασε η Εθνική; Έπαιξε καλά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, αλλά κάτι η κούραση, κάτι η έλλειψη συγκέντρωσης, κάτι τα απίστευτα τρίποντα των Λιθουανών την οδήγησαν σε μια ακόμα ήττα σε μικρό τελικό. Τουλάχιστον μας αντάμειψε το ξανθό γένος το βράδυ τιμωρώντας την αλαζονεία των Ισπανών, που θύμιζαν λίγο ΝΔ (αλλά αυτοί έχασαν: με όλα του τα στραβά ο αθλητισμός είναι πάντα πιο δίκαιος από την πολιτική). Φήμες που έφεραν τον κ. Καρατζαφέρη να αναμένει το τέλος του μεγάλου τελικού ώστε να συνδυάσει στη δήλωσή του την είσοδο του κόμματός του στη Βουλή με την επάνοδο των ομόδοξων Ρώσων στη μπασκετική κορυφή της Ευρώπης ελέγχονται ως αναληθείς.

Ενδιάμεσα και μετά είχαμε τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών. Αρχικά ο Αλέκος Αλαβάνος, συγκρατημένος και σεμνός, αν και μου χτύπησε λίγο άσχημα σαν φράση εκείνο το περί δοκιμής που επανέλαβε τρεις-τέσσερις φορές -μπορούσαν να σκεφτούν κάτι καλύτερο. Έπειτα η Αλέκα Παπαρήγα που κι αυτή φαινόταν αρκετά ικανοποιημένη, αλλά θα μπορούσε να σκάσει και κανένα χαμόγελο ακόμα και, κυρίως, να πει λιγότερα. Ο Γιώργος Παπανδρέου ενώ βγήκε να παραδεχτεί την ήττα του κόμματός του και πολύ γενναία αποφάσισε να τεθεί στην κρίση της βάσης δεν μας έδωσε να καταλάβουμε τι φταίει που την πάτησε έτσι και αυτός και το κόμμα του. Ο πρωθυπουργός πάλι, μιλώντας -επίτηδες ίσως- την ώρα που φαινόταν το κόμμα του να παίρνει 156 περίπου έδρες παρότι η πρόβλεψη μιλούσε για 153 ήταν απίστευτος. Παρά το ότι ο ίδιος προκήρυξε εκλογές για να ζητήσει μια ισχυρή εντολή από το λαό και τελικά είδε μείωση πανελλαδικά τόσο του ποσοστού όσο και των εδρών της ΝΔ, μίλησε ανερυθρίαστα για ισχυρή εντολή και για διπλή ευθύνη και άλλα ξύλινα. Ο λόγος του ήταν γεμάτος συνθήματα και κενές φράσεις χωρίς να υπάρχει ίχνος ταπεινότητας κι ας είναι αρχηγός της πιο ισχνής πλειοψηφίας από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τέλος, ο κ. Καρατζαφέρης προσπάθησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους αλλά φυσικά ήταν δύσκολο να κρύψει τη χαρά του λέγοντας τα δικά του τα επικοινωνιακά.

Απαράδεκτος ο κ. Βενιζέλος, που δε μου ήταν ποτέ συμπαθής και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την ορθότητα των συναισθημάτων μου. Απρεπής και ανοίκειος ο χρόνος και ο τρόπος που επέλεξε για να κάνει αρχηγική εμφάνιση και μου θύμισε το “δρυός πεσούσης…”

Καθώς προχωρούσε η νύχτα και βλέπαμε συγκεντρωτικά αποτελέσματα από τις εκλογικές περιφέρειες και την κατανομή των εδρών σε αυτές, άρχισε να διαφαίνεται ξεκάθαρα πόσο άδικος, ληστρικός και στρεβλωτικός της λαϊκής βούλησης είναι ο σημερινός εκλογικός νόμος. Σε κάποιες περιφέρειες το δεύτερο κόμμα έπαιρνε ακόμα και δύο βουλευτές παραπάνω από το πρώτο, σε άλλες το τρίτο κόμμα δεν έβγαζε έδρα ενώ έβγαζαν το τέταρτο και το πέμπτο (συνέβη και στη δική μας περιφέρεια και δε χαίρομαι καθόλου που ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει βουλευτή εδώ έχοντας τις μισές μονάδες από το ΚΚΕ), και σε κάποιες άλλες οι διψήφιες διαφορές μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων δεν αποτυπώνονταν και στην κατανομή των εδρών. Κατ’ εμέ, και το λέω με πλήρη επίγνωση, η έστω μικρή πλειοψηφία της ΝΔ είναι απόλυτα κίβδηλη, αφού θα κυβερνήσει μόνη της τη χώρα μια μειοψηφική επί του συνόλου των πολιτών παράταξη που, αν είχαμε μια απλή ή έστω απλούστερη από τη σημερινή αναλογική, δε θα λάμβανε πάνω από 135-140 βουλευτές.

Κάποια στιγμή μέσα στα άγρια χαράματα είδαμε και την αποχή να κυμαίνεται στο 25-26%. Δεν ξέρω αν είναι πραγματική και σε ποιο βαθμό, αλλά όσοι την επέλεξαν συνειδητά προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα εν γένει, τη διαιτησία στο ματς με τους Ισπανούς, ή ό,τι άλλο, να το βουλώσουν και να φάνε στη μάπα μια κυβέρνηση που χάρη σε αυτούς αντιπροσωπεύει περίπου έναν στους τρεις Έλληνες πολίτες, αλλά θα αποφασίζει για όλους. Εύχομαι ακόμα και μετά από τις εκλογές να βγούν από την ιδιωτεία…

Αισιόδοξος και αποκαμωμένος έγειρα μετά από τόσες ώρες μαζοχιστικής τηλοψίας στον άλλο καναπέ και κοιμήθηκα. Το πρωί με περίμενε άλλη μια ευχάριστη είδηση: η πιο αλαζονική υπουργός Παιδείας που έχω δει (μόνο ο Κοντογιαννόπουλος τη συναγωνιζόταν) τιμωρήθηκε από τους ίδιους τους ψηφοφόρους της και πιστέψτε με, δεν έφταιγε το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού…

Αυτά για χτες… Μέχρι τις επόμενες εκλογές λοιπόν όλοι όσοι νοιαζόμαστε πρέπει να γίνουμε κάτι παραπάνω από ενοχλητικός οίστρος για την κυβέρνηση αλλά και για όσους είναι επικίνδυνοι για το περιβάλλον, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, για τις κατακτήσεις στους χώρους εργασίας, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, διεκδικώντας ταυτόχρονα ό,τι μας ΑΝΗΚΕΙ. Γίνεται!

Χθες τελείωσα το μοναδικό βιβλίο του Τομ Ρόμπινς που δεν είχα διαβάσει μέχρι τώρα, το “Αγριεμένοι Ανάπηροι Επιστρέφουν από Καυτά Κλίματα” (ΑΑΕΑΚΚ). Απολαυστικό όπως όλα τα βιβλία του, αλλά με αρκετές αδυναμίες η μετάφραση του Γιώργου Μπαρουξή. Αρκετοί αγγλισμοί, πραγματολογικά λάθη και μια γενική αίσθηση ξεκουρδίσματος σε πολλά σημεία. Για του λόγου το αληθές δύο παραδείγματα:

1. Στο βιβλίο αναφέρεται συχνά το “Ξύπνημα του Φίνεγκαν”. Πρόκειται φυσικά για το “Finnegans Wake“, το τελευταίο και πιο “πειραματικό” έργο του Τζέιμς Τζόις, το οποίο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά (και δεν πρόκειται, εκτός κι αν χρησιμοποιηθεί απλά για να παραχθεί ένα τελείως νέο κείμενο), κυρίως λόγω των γλωσσικών, λεξιλογικών και σημασιολογικών ακροβασιών που βρίθουν στο κείμενο (ή που μάλλον “είναι” το ίδιο το κείμενο). Όπως εύκολα μπορεί να διαπιστώσει από τον αγγλικό τίτλο κάποιος που γνωρίζει αγγλικά, δεν έχουμε έναν Φίνεγκαν αλλά πολλούς, ενώ και η ίδια η λέξη “wake” στα αγγλικά δε σημαίνει μόνο “ξυπνώ/ξύπνημα”, αλλά και “ξενύχτισμα νεκρού”. Στο εν λόγω βιβλίο μάλιστα έχουμε ακριβώς αυτό: έναν Φίνεγκαν που σκοτώνεται, τον ξαγρυπνούν (wake) και τελικά ζωντανεύει (wake) και πάλι. Ο μεταφραστής του ΑΑΕΑΚΚ όχι μόνο υιοθέτησε ελαφρά τη καρδία τη μετάφραση “ξύπνημα”, αλλά επιπλέον δεν έδωσε πουθενά στον λιγότερο ενημερωμένο Έλληνα αναγνώστη ούτε μια υποσημείωση σχετικά με το “Finnegans Wake”, που αποτελεί το “βιβλίο αναφοράς” του κεντρικού ήρωα και ορισμένες πληροφορίες γύρω από αυτό θα φώτιζαν καλύτερα τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του. Έτσι πέρα από τη γκάφα με τη μετάφραση του τίτλου, ο αναγνώστης μένει και με την εντύπωση ότι το “Ξύπνημα του Φίνεγκαν” είναι απλά ένα κάποιο βιβλίο του Τζόις, ίσως λίγο πιο περίεργο από τα περισσότερα…

2. Σε κάποιο σημείο του βιβλίου μια ομάδα καλόγριες μαζί με τον κεντρικό ήρωα, του Σουίτερς, πηγαίνουν στο Βατικανό για να συναντήσουν τον Πάπα. Διαβάζουμε λοιπόν: “Το πάρτι (The party) κλήθηκε να μπει σ’ ένα μινιμπάς” και δύο σελίδες μετά: “Το πάρτι είχε απλωθεί λίγο μπροστά στο κιόσκι…” Είπαμε, ο Ρόμπινς ξεχειλώνει τη γλώσσα και χρησιμοποιεί περίεργους συνδυασμούς λέξεων, αλλά εδώ είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι τη λέξη party (που σίγουρα υπάρχει στο αγγλικό κείμενο) δεν την εννοεί όπως εμείς στα ελληνικά, αλλά με τη σημασίας της ομάδας, της παρέας, της συντροφιάς.

Είναι που είναι δύσκολος ο ψυχεδελικός λόγος του Ρόμπινς, δε χρειάζεται να τον συσκοτίζουμε παραπάνω.

Όλη τη μέρα κλωθογύριζα στο μυαλό μου τι θα έγραφα για τη σημερινή παρωδία επιμόρφωσης στην οποία συμμετείχα και για τα νέα, με το στανιό και για τα λεφτά της ΕΕ γραμμένα, βιβλία.

Όμως, καθώς διέσχιζα με το αστικό τη μουδιασμένη Τσιμισκή (ή ίσως εγώ να ήμουν ο μουδιασμένος από τις μπύρες που είχα πιει πριν), όλα αυτά τα σάρωσαν υπόγεια ρεύματα που τραγουδούσαν στ’ αυτιά μου κι ο αέρας που τάραζε τα δέντρα και τα μάτια μου…

I still got the blues for you, λέει ο Gary Moore. Απόψε -μετά από καιρό- είναι μια τέτοια νύχτα. Μόνο που δεν ξέρω ποια κρύβεται σ’ αυτό το “you”. Ποια ήσουν πραγματικά ή ποια είσαι απ’ όλες…

Δεν είμαι θλιμμένος: θυμάμαι γλυκά. Μόνο που θυμάμαι.

Ούτε θέλω κάτι περισσότερο. Μόνο να θυμάμαι.

Ο Σεπτέμβρης έχει γεύση κανέλας…

Το πρωί πήρα το βάπτισμα του πυρός σε μια από τις πιο άχαρες και υποκριτικές διαδικασίες στην εκπαίδευση, στις επαναληπτικές εξετάσεις όσων μαθητών παραπέμφθηκαν σε αυτές λόγω βαθμολογίας ή ελλιπούς φοίτησης. Το μάθημα ήταν η Ιστορία της Β’ Γυμνασίου που καλύπτει το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση περίπου. Βέβαια, ο συνάδελφος που το δίδαξε πέρσι, ένας αρκετά διαβασμένος θεολόγος, έκανε μια εγχείριση στο πόδι του που τον κράτησε πολλές βδομάδες εκτός, πράγμα που είχε ως συνέπεια η διδαχθείσα ύλη να εκτείνεται μέχρι και λίγο μετά την Άλωση και να περιορίζεται μόνο στην ιστορία του Βυζαντίου.

Τρία συμπαθητικά αγοράκια ήταν οι εξεταζόμενοι, ένας εκτός οποίων χρειάστηκε να ειδοποιηθεί τηλεφωνικά για να έρθει στο σχολείο. Και φυσικά δεν είχαν ανοίξει βιβλίο, και φυσικά δεν ήξεραν ούτε βασικές έννοιες, όπως τη λέξη “ιδρύω”, ούτε πότε έγινε η Άλωση ούτε τι θρησκεία έχουν οι Άραβες, και φυσικά κανείς, ούτε η Πολιτεία ούτε οι γονείς τους ενδιαφέρθηκαν όλο το καλοκαίρι μπας και διαβάσουν τίποτα, και φυσικά ο συνάδελφος κι εγώ προσπαθούσαμε στην προφορική εξέταση είτε να τους βγάλουμε με το τσιγκέλι κάποιες απαντήσεις τσάτρα-πάτρα είτε να τους υποβάλλουμε τις σωστές απαντήσεις, και φυσικά τους αφήσαμε τα βιβλία να τα διαβάσουν για μισή περίπου ώρα πριν τους εξετάσουμε και γραπτά, και φυσικά κάτι έγραψαν (μη φανταστείτε τίποτα το εντυπωσιακό), και φυσικά τους βαθμολογήσαμε έτσι ώστε ίσα-ίσα να περάσουν το μάθημα. Και φυσικά του χρόνου τέτοιο καιρό ή τον μεθεπόμενο Φεβρουάριο θα πάρουν και το απολυτήριο του Γυμνασίου με παρόμοιο τρόπο.

Παρωδία, ναι. Ντροπή, σίγουρα. Αλλά, τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε (κι εννοώ σήμερα, με όλα τα δεδομένα που έδωσα και όχι τι θα μπορούσε να έχει γίνει μέχρι να φτάσουν τα παιδιά αυτά εδώ); Η ερώτηση δεν είναι ρητορική και θα ήθελα πραγματικά να ακούσω προτάσεις.

ΥΓ. Ο τίτλος αναφέρεται στην ερώτηση που διατυπώνουν όλοι οι μετεξεταστέοι μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα -την αφήνω ασχολίαστη…

—————-
Now playing: ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΜΑΝΟΣ – Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ
via FoxyTunes

Σήμερα παρουσιάστηκα στο Γυμνάσιο όπου θα εργαστώ (κατά πάσα πιθανότητα) φέτος. Στη συνεδρίαση του συλλόγου των καθηγητών ο διευθυντής μας ενημέρωσε ότι την Τετάρτη οι φιλόλογοι θα πρέπει να μεταβούμε στην Έδεσσα για να επιμορφωθούμε μια ολόκληρη ημέρα (6 διδακτικές ώρες) για τα νέα βιβλία που εισάγονται από φέτος στο Γυμνάσιο. Στο σχετικό έγγραφο που μας διένειμε ο τίτλος ήδη από την πρώτη λέξη βγάζει μάτια: “ΤΑΧΥΡΥΘΜΑ” (πείτε με σχολαστικό, αλλά και μόνο τον ορθογραφικό έλεγχο του Word να είχε ενεργοποιήσει ο συντάκτης του κειμένου, θα είχε αποφύγει τέτοια λάθη σε επίσημο δημόσιο έγγραφο που αναφέρεται στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών). Πέρα όμως από την ανορθογραφία, αυτό που βγάζει μάτια είναι ότι το επίθετο είναι απόλυτα κυριολεκτικό… Κάτω από τον τίτλο αναφέρεται με κεφαλαία και το γεγονός ότι το πρόγραμμα διεξάγεται με συγχρηματοδότηση Ελληνικού Κράτους-Ευρωπαϊκής Ένωσης (25-75). Φυσικά, η Υπουργός μας ακόμα δεν έχει εξηγήσει πως αξιοποιήθηκαν τα 170 εκατομμύρια Ευρώ που προορίζονταν για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών πάνω στα νέα βιβλία πέρσι και φέτος.

Η μεγάλη πλάκα όμως ήταν όταν ο διευθυντής μας διάβασε μια οδηγία του ΥΠΕΠΘ που ζητούσε να χορηγηθούν στους επιμορφούμενους εκπαιδευτικούς τα νέα βιβλία με το αυτονόητο σκεπτικό ότι θα έπρεπε να τα έχουμε στα χέρια μας κατά την επιμόρφωση. Πού είναι το πρόβλημα, θα μου πείτε. Προσέξτε: στο σχολείο δεν έχει σταλεί ούτε ένα νέο βιβλίο και όταν ο διευθυντής πήρε τηλέφωνο στην αποθήκη που διανέμει τα βιβλία στα σχολεία του απάντησαν ότι δεν έχουν έρθει ακόμα νέα βιβλία! Δηλαδή, θα κληθούμε να διδάξουμε τα νέα βιβλία, που υποτίθεται ότι διαπνέονται και από ένα νέο πνεύμα, με μια 6ωρη συνολικά επιμόρφωση από συναδέλφους μας που έχουν επιμορφωθεί κι αυτοί σε ελάχιστο χρόνο χωρίς καν να έχουμε μπροστά μας τα αντικείμενα της επιμόρφωσής μας.

Κάτι μου λέει ότι την Τετάρτη θα έχω κι άλλα φαιδρά να διηγηθώ… Όπως βλέπετε δεν είναι μόνο τα δάση καμένα…

—————-
Now playing: Απόστολος Νικολαϊδης – Οι Παπατζήδες
via FoxyTunes