Μέσα στη Νύχτα

Απεργούν οι δημοσιογράφοι και για ένα 24ωρο δε μπορείς να ενημερωθείς σχεδόν από κανένα ελληνικό ΜΜΕ. Απεργούν οι τράπεζες και όλα τα υποκαταστήματα έχουν λουκέτο. Απεργούν οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ και ζέχνει ο τόπος. Απεργούν τα ταχυδρομεία, το ίδιο. Απεργούν οι εκπαιδευτικοί και ψάχνουμε να βρούμε ποσοστά συμμετοχής στην απεργία που συνήθως δε ξεπερνούν το ποσοστό της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές.

Για να μην απεργήσει κάποιος εργαζόμενος σήμερα, θα πρέπει να είναι ή πολύ προνομιούχος ή στο όριο της ανέχειας ή πολύ μαλ… εεε μίζερος. Πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για μια απεργία τα κυριότερα αιτήματα της οποίας (ασφαλιστικό, μισθοδοτικό) τα συμμερίζεται η πλειοψηφία του κλάδου. Δεν ξέρω αν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές είναι τόσο προνομιούχοι ούτε μπορώ να πιστέψω ότι μία 24ωρη απεργία έχει τόσο τραγικές συνέπειες στον οικογενειακό τους προϋπολογισμό (αν ισχύει κάτι τέτοιο τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα απ’ όσο φαντάζομαι). Τείνω να πιστέψω λοιπόν πως η τρίτη πιθανότητα είναι και η ισχυρότερη. Όλα τα άλλα περί αποτυχίας του συνδικαλιστικού μας κινήματος, περί κούρασης και απογοήτευσης, περί προδομένων αγώνων ή αγώνων χωρίς αντίκρυσμα έρχονται σε δεύτερη μοίρα, για να μην πω σε τρίτη ή σε τέταρτη. Τα τέσσερα αυτά χρόνια που βρίσκομαι στην εκπαίδευση ένα πλήθος γεγονότων με έχει πείσει ότι η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών σήμερα χαρακτηρίζεται από ένα ακαταμάχητο (σαν τη βλακεία) μείγμα βολέματος, ραγιαδισμού και μιζέριας.

Ένα από τα μαθήματα της γ’ γυμνασίου είναι και η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή, ενώ αντίστοιχο μάθημα υπάρχει και στη β’ λυκείου. Στο πλαίσιο τους διδάσκουμε στα παιδιά και τα σχετικά με το δικαίωμα της απεργίας και τους κοινωνικούς αγώνες. Υπάρχει μεγαλύτερη ανακολουθία από το να δείχνουμε στους μαθητές μας με τη στάση μας ότι δε πιστεύουμε εμείς οι ίδιοι στην απεργία ως μέσο πίεσης;

Η πρόταση έπεσε αυθόρμητα χθες το μεσημέρι. Ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα στα θέατρα της Θεσσαλονίκης μας οδήγησε στο θέατρο Νέμεση και στην παράσταση “Σέξ ή Σέξπιρ; Ιδού η Απορία;” και, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, κλείσαμε τηλεφωνικώς δύο θέσεις για τη βραδινή παράσταση.
Όπως πάντα, φτάσαμε λίγο πριν αρχίσει και λίγο πριν γεμίσουν και οι 35 περίπου θέσεις του μικρού υπόγειου θεάτρου. Πρώτη ευχάριστη εικόνα: η σκηνοθέτις που είναι και μια από τις ηθοποιούς, αυτή που υποδύεται τη σεξολόγο, βρισκόταν στην είσοδο του θεάτρου βαμμένη και ντυμένη για την παράσταση και μας υποδέχτηκε με σπιρτόζικες ατάκες.
Όταν όλοι οι θεατές είχαμε καθίσει στις θέσεις μας -και κάποιοι στα σκαλιά- η είσοδος της σκηνοθέτιδος στη σκηνή μας έδωσε μια πρόγευση του τι θα ακολουθούσε: ζήτησε από το κοινό εθελοντές για αρχίσει ένα σεμινάριο σεξοθεραπείας και οι λιγότερο υποψιασμένοι και λίγο μεγαλύτεροι θεατές έμειναν αποσβολωμένοι. Μάλιστα μια κυρία μπροστά μου μόλις είδε να σηκώνονται οι δύο θεατές που κάθονταν στη σκάλα (δύο ηθοποιοί φυσικά) αναφώνησε με ιδιαίτερη ανακούφιση “Είπα κι εγώ! Εμείς είμαστε μεγάλοι για τέτοια!”
Η παράσταση ήταν καταπληκτική όσο και το ίδιο το έργο, ενώ οι ερμηνείες των 5 ηθοποιών ήταν τόσο άμεσες που ορισμένες στιγμές νόμιζες ότι δε βλέπεις θέατρο, αλλά πραγματική ομαδική ψυχοθεραπεία. Η έμπνευση από τους χαρακτήρες του Αρκά, Κόκκορα και Γουρούνι, Καστράτο και Λουκρητία, ήταν πραγματικά εμπενυσμένη, και οι συνεχείς αναφορές σε αυτούς ήταν ιδιαίτερα εύστοχες. Γελάσαμε με την ψυχή μας, νιώθω όμως πως όλοι μας στο πίσω μέρος του μυαλού μας δε γελούσαμε μόνο με τα σεξουαλικά κολλήματα του άλλου, αλλά και επειδή βλέπαμε σε κάποιον ή σε κάποιους από τους χαρακτήρες κομμάτια του εαυτού μας.
Όσοι αγαπάτε το θέατρο, ζείτε στη Θεσσαλονίκη και δεν έχετε παρακολουθήσει ακόμα αυτή την παράσταση, σπεύσατε για δύο ώρες αληθινού θεάτρου!

Tags: θέατρο, Θεσσαλονίκη, σεξ

Αυτό ήταν! Μετά το σημερινό ρεσιτάλ φταρνίσματος και φυσήματος της μύτης στην τάξη το έχω κερδίσει σίγουρα το παρατσούκλι… Μακάρι να τη γλιτώσω με κάτι ανώδυνο, αλλά το κόβω για “Μύξας” ή “Μυξιάρης” -ή για κάτι ακόμα χειρότερο: αθώες παιδικές ψυχές -και καλά- είναι αυτές.

Καταραμένη ρινίτιδα!!! 

Υπάρχουν μερικά πράγματα στην καθημερινή μας ζωή που μας ενοχλούν τόσο ώστε ποτέ να μην παίρνουμε δραστικά μέτρα εναντίον τους ή εναντίον όσων ευθύνονται γι’ αυτά. Σήμερα το πρωί ταξιδεύοντας με ένα λεωφορείο των ΚΤΕΛ Πέλλας έτυχε να έρθω αντιμέτωπος για άλλη μια φορά με δύο από αυτά, το κτελοντούρι και τον κλιμαπορρυθμισμό.

Το κτελοντούρι σύμφωνα με τον Λύο Καλοβυρνά είναι “ το είδος ελεεινής μουσικής που σε κρατά ξύπνιο σε νυχτερινά ταξίδια με τα ΚΤΕΛ. Το μεγαλύτερο μέρος της άγρυπνης νύχτας το περνάς αναρωτώμενος πώς είναι δυνατόν ο οδηγός να είναι στα ντουζένια του στις 4 η ώρα το πρωί.” Χρησιμοποιώ κατά κόρον ΚΤΕΛ διαφόρων νομών εδώ και 12 χρόνια περίπου και το κτελοντούρι (που δε θα το περιόριζα μόνο στα νυχτερινά ταξίδια, αφού μπορεί να είναι ενοχλητικότατο σε κάθε περίπτωση) είναι ο κοινός παρονομαστής. Σκυλάδικα, βλαχοπόπ, κλαρίνα ή ποντιακά κάκιστης ποιότητας, σαχλοί ραδιοφωνατζήδες και γλυκανάλατες νιαουρίστρες συνθέτουν ένα ηχητικό σκηνικό που συχνά με έχει φέρει στα όριά μου. Και εντάξει αν, όπως σήμερα, διαθέτω κάποια συσκευή με ακουστικά (ραδιόφωνο, mp3 player, κινητό). Αν όμως δε συμβαίνει αυτό, τι μπορώ να κάνω; Να σηκωθώ από τη θέση μου και να κάνω παρατήρηση στον οδηγό καθώς οδηγεί ή μήπως να “καταγγείλω” το γεγονός στο πρακτορείο των ΚΤΕΛ; Το πρώτο στη χειρότερη μπορεί να αποβεί έως και επικίνδυνο (ΜΗΝ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΕ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ), ενώ το δεύτερο εμπίπτει στην κατηγορία “τζάμπα κόπος.”

Ο κλιμαπορρυθμισμός (αυτή τη φορά η λέξη είναι δικής μου παραγωγής) αναφέρεται στο συχνό φαινόμενο να επιβαίνει κανείς σε ένα λεωφορείο του οποίου ο οδηγός έχει βαλθεί να αρρωστήσει τους επιβάτες του, λες και έχει σύμβαση με την Ένωση Φαρμακοποιών Ελλάδας. Η μέθοδος που χρησιμοποιεί είναι εξίσου απλή όσο και σατανική: αν η εξωτερική θερμοκρασία κυμαίνεται π.χ. γύρω στους 10 βαθμούς Κελσίου αυτός βάζει τα καλοριφέρ στους 25+, με αποτέλεσμα να θες να μείνεις με το φανελάκι ή το σουτιέν, αναλόγως φύλου, ενώ σε περιπτώσεις που έξω σκάει ο τζίτζικας φροντίζει να παγώσεις αφού βάζει τον κλιματισμό στους 18-20 βαθμούς. Η αλήθεια είναι πως σε καταστάσεις κλιμαπορρυθμισμού τα πειραματόζωα-επιβάτες αντιδρούν συχνότερα και ο οδηγός συναινεί στο να χαμηλώσει την ένταση των καλοριφέρ ή του κλιματισμού. Μόνο που συνήθως το κάνει με το παραπάνω εφαρμόζοντας έναν ιδιότυπο σαδισμό του στυλ: “Έτσι μου είστε; Τώρα θα δείτε!”

Σήμερα το πρωί χρειάστηκα ταξί (αγοραίο) για να μετακινηθώ από τα ένδοξα Κουφάλια στη διπλανή Πέλλα όπου εργάζομαι. Πηγαίνω λοιπόν στην πιάτσα των ταξί και το πρώτο ελεύθερο τυχαίνει να ανήκει σε κάποιον παλιό συμμαθητή μου. Τον χαιρετάω, μπαίνω μέσα και ετοιμάζομαι να βάλω ζώνη, αφού επρόκειτο να κάνουμε ένα δρομολόγιο δέκα-δεκαπέντε λεπτά εκτός πόλης. Την ώρα λοιπόν που πάω να βγάλω την πατέντα που είχε βάλει  στο κούμπωμα  για να  μη γκρινιάζει ο εγκέφαλος  (του αυτοκινήτου, όχι ο  δικός του), μου λέει Έλα μωρέ θα βάλεις ζώνη; Επαγγελματισμός…

ΥΓ. Για όσους αναρωτιούνται, φυσικά έβαλα ζώνη.

Καλά, έχουμε μεγάλη ομάδα ΚΑΙ στο μπάσκετ, αλλά έχω αγχωθεί πολύ για την ιστορική μας έδρα: ο εκφωνητής του αγώνα πριν λίγο είπε ότι το Αλεξάνδρειο (Μέλαθρον) κυριολεκτικά φλέγεται! Μάθατε τίποτα;