Ο Βασιλιάς της Ομίχλης
Χθες είδαμε στο σινεμά την “Ομίχλη” του Φρανκ Ντάραμποντ, ταινία βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Στήβεν Κινγκ. Μου άρεσε πολύ. Yπήρξαν βέβαια αρκετές σκηνές που ο ωμός ρεαλισμός τους δε μου επέτρεπε να τις παρακολουθήσω παρά μόνο λοξοκοιτώντας την οθόνη, αλλά κι αυτό είναι συνήθως μες στο πρόγραμμα όταν βλέπεις κάτι του Κινγκ. Πλοκάμια, τέρατα σε διάφορα μεγέθη, αίμα, και άλλα που κόβουν το αίμα και την όρεξη αποτελούν ένα κομμάτι της ταινίας που ίσως την κάνει δυσπρόσιτη, ακόμα και απωθητική, για ένα μεγάλο μέρος του κοινού. Όμως, ο τρόμος και η βία που προέρχονται από το υπερφυσικό είναι στον Κινγκ μόνο η αφορμή, ή μάλλον ο καταλύτης, για μια σπουδή στον τρόμο και στη βία που υπάρχει μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο.
Η ομίχλη είναι -μαζί με τις αστραπές- το πιο αγαπημένο καιρικό φαινόμενο των ταινιών και των βιβλίων τρόμου. Παρούσα και απούσα ταυτόχρονα, να την αισθάνεσαι στο κορμί και να μη μπορείς να την πιάσεις, να κρύβει, αλλά όχι τελείως, είναι το ιδανικό περιβάλλον για να ξεμυτίσουν μέσα από αυτό τέρατα, υπερφυσικά όντα, πλάσματα που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, όπως συμβαίνει και σε αυτή την ταινία, που αν έμενε σε αυτό μόνο θα ήταν μια “αξιοπρεπής” ταινία τρόμου. Ευτυχώς όμως, τόσο ο Κινγκ όσο και Ντάραμποντ επεκτείνουν την ομίχλη και μέσα στα μυαλά των ανθρώπων που παγιδεύονται σε ένα ναό της ομίχλης του σύγχρονου νου, σε ένα σούπερ μάρκετ. Η ομίχλη της δυσπιστίας, των εσφαλμένων αποφάσεων, του φόβου, του θρησκευτικού φανατισμού, του συλλογικού νου, της πρωτόγονης βίας γεμίζει τους ήρωες και την ταινία απ’ άκρη σ’ άκρη, για να καταλήξει σε ένα τέλος που καταδεικνύει το πέπλο της ομίχλης που σκεπάζει το μέλλον του κάθε ανθρώπου.
Ο Κινγκ σίγουρα ψάχνει στα περισσότερα από τα βιβλία του τρόπους για να τρομάξει τους αναγνώστες*, αλλά εκεί που δείχνει όλη του τη μαστοριά είναι στην ανατομία της ανθρώπινης ψυχής από τη μια και της κοινωνίας (ιδιαίτερα της αμερικανικής) από την άλλη. Οι χαρακτήρες που δημιουργεί είναι τόσο αληθινοί, τόσο καθημερινοί, που όλοι μας μπορούμε να ανακαλύψουμε σε κάποιον από αυτούς κομμάτια, μεγάλα ή μικρά, του εαυτού μας. Και είναι τόσο αληθινοί όχι μόνο γιατί τους περιγράφει με αληθοφάνεια, αλλά γιατί τους βάζει να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους έτσι όπως θα περίμενε κανείς από τέτοιους απλούς ανθρώπους. Η λεπτομέρεια σε κάθε επίπεδο είναι πραγματικά αυτή που κάνει τη διαφορά στα έργα του.
Η ταινία, όπως και τα βιβλία του Κινγκ, όπως σε τελική ανάλυση και τα βιβλία κάθε σοβαρού συγγραφέα, δεν “περνάει μηνύματα”, με την έννοια ότι δεν έχει την πρόθεση να μας δώσει ηθικά διδάγματα ή παραινέσεις προς τη μια ή την άλλη συμπεριφορά. Έτσι λειτουργούν κάτι αποτυχημένοι συγγραφείς ή η προπαγανδιστική τέχνη. Δεν είναι τίποτε άλλο από την αφήγηση μιας ιστορίας, από τη δική τους βέβαια οπτική γωνία και να είναι αρκετά ειλικρινείς ώστε να μας πουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: “Αυτή την ιστορία είχα να σας πω. Ελπίζω να την αφηγήθηκα όσο καλύτερα μπορούσα. Τα συμπεράσματα δικά σας.”
Αν αντέχει το στομάχι σας τέρατα και αίμα, δείτε την “Ομίχλη”. Αν όχι, το λιγότερο που έχετε να κάνετε, αν δεν το έχετε κάνει ήδη, είναι διαβάσετε κάτι δικό του ή να δείτε μια από τις επιτυχημένες μεταφορές βιβλίων του στην οθόνη.
*Γράφω “στα περισσότερα” γιατί μπορεί ο Κινγκ να θεωρείται από τους περισσότερους που τον έχουν ακουστά ως “ο βασιλιάς του τρόμου” ή ως “ο μαιτρ της ανατριχίλας”, αλλά στην πραγματικότητα έχει γράψει και αρκετά μυθιστορήματα, διηγήματα και νουβέλες που έχουν ελάχιστη ή καμία σχέση με τον τρόμο. Διασκεδάζω απίστευτα όποτε συζητάω με κάποιον που δηλώνει ότι σιχαίνεται τον Κινγκ και του λέω ότι ταινίες όπως το “Ρίτα Χέιγουορθ: Τελευταία Έξοδος”, το “Στάσου Πλάι μου”, το “Μίζερι”, το “Ντολόρες Κλέπμπορν”, όλες τους ρεαλιστικές ταινίες μυθοπλασίας, βασίζονται σε βιβλία ή νουβέλες του εν λόγω συγγραφέα.
ΥΓ. ΓΙα μια πιο “ορθόδοξη” κριτική της ταινίας δείτε εδώ και εκεί.
Νερό Φλώρινας, Παρασκευή μεσάνυχτα και μέχρι τα ξημερώματα του Σαββάτου. Έξω να χιονίζει και να κλείνουν οι δρόμοι και μέσα να ταξιδεύουμε παρέα με άλλους 
My StumbleUpon Page
