Ήταν κάποτε ένας που έβλεπε πάντα το ίδιο όνειρο -όπου και να κοιμόταν, όπως και να κοιμόταν, όσο και να κοιμόταν. Στο όνειρο αυτό έκανε μόνο ένα πράγμα: ξυπνούσε. Ήταν λέει σε ένα κρεβάτι και ένιωθε να ξυπνάει από ένα όνειρο στο οποίο ξυπνούσε από ένα όνειρο στο οποίο ξυπνούσε από ένα όνειρο στο οποίο ξυπνούσε από ένα όνειρο στο οποίο…
Τίποτα άλλο. Τίποτα, εκτός από μια μικρή λεπτομέρεια. Κάθε φορά που ξυπνούσε είχε στο αριστερό του χέρι έναν βαλέ. Δε μπορούσε όμως να καταλάβει το γιατί. Κανείς δεν του είχε εξηγήσει ότι καθεμιά από τις φιγούρες της τράπουλας είναι μια άρνηση κατόπτρου. Βλέπετε, τα δυο μισά τους δε μπορούν ποτέ να δουν το ένα το άλλο -ακόμα κι αν τις διπλώσεις στη μέση.
Τι Γράφεται Τώρα
My StumbleUpon Page
rodaygh είπε,
Φεβρουάριος 11, 2008 στο 10:21 π.μ.
Κι όμως, μια διπλωμένη φιγούρα απέναντι σε καθρέφτη μπορεί να παρατηρήσει το διχασμένο της εαυτό. Μόνο που απ’ το όνειρο έλειπε ένας τέτοιος γαμώτο.
N.Ago είπε,
Φεβρουάριος 11, 2008 στο 2:38 μ.μ
Καλή βδομάδα,Gazaka, και …ο Άρης πρέπει να φωνάζει δυνατά για τον Γεωργιάδη!
άμμος είπε,
Φεβρουάριος 13, 2008 στο 1:29 π.μ.
Μου θύμισες ένα κείμενό μου
http://erimosiparalia.blogspot.com/2007/04/blog-post_05.html
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς.
gazakas είπε,
Φεβρουάριος 13, 2008 στο 3:04 μ.μ
Ροδαυγή μου
N.Ago, όσο και να φωνάζουμε έτσι θα περάσει κι αυτό…
άμμε, ο δικός σου το ευχαριστιόταν για τα καλά… Αντιχαιρετούμε απ’ τον ηλιόλουστο Βορρά!