Απ’ των Σχολειών τις Αυλές
Σήμερα στο γυμνάσιο όπου υπηρετώ το μενού της σχολικής γιορτής για την αυριανή επέτειο είχε όλα τα παραδοσιακά συστατικά μιας τέτοιας εκδήλωσης: άθλια μικροφωνική, ποιήματα και κείμενα που τα απήγγειλαν βαριεστημένα κάποιοι μαθητές, ενώ οι υπόλοιποι αδιαφορούσαν για ό,τι συνέβαινε και περίμεναν ανυπόμονα να περάσει η ώρα, καθηγητές που κυνηγούσαμε με “Σουτ!” και “Ησυχία!” τη χίμαιρα της προσοχής των μαθητών. Κυρίως όμως η γιορτή αυτή υπήρξε μια θλιβερή αναπαραγωγή όλων των στερεοτύπων και των εθνικών μύθων γύρω από το 1821…
Στην αρχή της εκδήλωσης ακούσαμε ένα δημοτικό για την πτώση της Πόλης που την εξηγούσε ως “θέλημα Θεού”. Έπειτα, κείμενο και ποίημα για το Κρυφό Σχολειό που κράτησε άσβεστη την ελληνική παιδεία. Στη συνέχεια πληροφορηθήκαμε ότι η έναρξη της Επανάστασης κηρύχθηκε στις 25 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, με όλη τη σχετική φιλολογία περί ταυτόχρονου “Ευαγγελισμού” Θεοτόκου και Γένους. Τα γεγονότα της Επανάστασης προσπεράστηκαν τηλεγραφικά και συνθηματολογικά -η άλωση της Τριπολιτσάς φυσικά αναφέρθηκε χωρίς τη σφαγή που επακολούθησε- καμία αναφορά στις εμφύλιες διαμάχες και στο ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων δεν έγινε και κάπως έτσι φτάσαμε στα 1829 οπότε, σύμφωνα με τα κείμενα, απελευθερώθηκε ένα τμήμα της Ελλάδας.
Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα ακούσει αρκετά, στο τελευταίο μέρος της γιορτής που ήταν αφιερωμένο στην Επανάσταση στη Μακεδονία άκουσα έκπληκτος να επεκτείνεται η ιστορική αφήγηση μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση των μακεδονικών πόλεων από τον ελληνικό στρατό με επικεφαλής το διάδοχο Κωνσταντίνο και ενώ είχε προηγηθεί αναφορά στο Μακεδονικό Αγώνα, κατά τον οποίο οι Έλληνες είχαν να αντιμετωπίσουν δυο θεριά, τους Βούλγαρους και τους Τούρκους… Α! Κόντεψα να το ξεχάσω: μέχρι και η Κόκκινη Μηλιά και ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς είχαν θέση σήμερα στα όσα αμετροεπή ακούστηκαν.
Δεν ξέρω αν οι συναδέλφισσες που ανέλαβαν τη διοργάνωση της εκδήλωσης τα πιστεύουν όλα αυτά, αν τα θεωρούν “χρήσιμους” εθνικούς μύθους ή αν απλά βαριόντουσαν και τα αντέγραψαν από παλιότερα κείμενα σχολικών εορτών, αλλά όπως και να ‘χει με έκαναν να χαρώ που τα περισσότερα παιδιά δεν έδιναν καμία σημασία σε όσα ακούγονταν. Υποψιάζομαι όμως ότι και τα ίδια έχουν ήδη εμποτιστεί με παρόμοιες ιδέες γιατί σε σχετικές συζητήσεις μαζί τους διαπιστώνω πως αυτή την κυρίαρχη “μυθική” εθνική αφήγηση την ενστερνίζονται σχεδόν απόλυτα.
“Αν Είναι ν’ Απεργήσεις, να μου Τηλεφωνήσεις”
Η ΟΛΜΕ, το πανελλήνιο συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών (“Λειτουργών” σημαίνει το “Λ”) Δευτεροβάθμιας (“Μέσης”) Εκπαίδευσης, προκηρύσσει απεργία για αύριο και μεθαύριο συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαληστρικό. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να συζητάμε στα σχολεία το κλείσιμό τους αυτές τις δυο μέρες, άλλα είναι τα προβλήματά μας.
Η διοίκηση, είτε πρόκειται για το Υπουργείο είτε για τους κατά τόπους Προϊσταμένους των Διευθύνσεων Β΄Βάθμιας Εκπαίδευσης είτε για τους διευθυντές των σχολείων (ας σημειωθεί ότι όλοι αυτοί είναι συνάδελφοι καθηγητές και μέλη της ΟΛΜΕ), ανέλαβε καλή ή κακή τη πίστει ρόλο αποτρεπτικό, απαξιωτικό και αστυνομευτικό σε σχέση με την απεργία.
Στο ένα σχολείο ο διευθυντής μέμφεται συνάδελφο και την πιέζει να μην απεργήσει γιατί είχε δηλώσει συνοδός σε προγραμματισμένη για την ημέρα της απεργίας σχολική εκδρομή ( πλάκα δεν έχει να απεργείς και συνάδελφοί σου να πηγαίνουν -εκπαιδευτική έστω- εκδρομή; ), σε άλλο ο διευθυντής ζητά να δηλώσουν ποιοι θα απεργήσουν από την προηγούμενη ημέρα έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στο πρόγραμμα και να φύγουν οι μαθητές και οι απεργοσπάστες [χρησιμοποιώ τη λέξη περιγραφικά και όχι αξιολογικά] νωρίτερα, με τρίωρα και τετράωρα. Για τον ίδιο λόγο σε όλα τα σχολεία οι Προϊστάμενοι στέλνουν εγκυκλίους ώστε να υποχρεωθούν όσοι δεν απεργούν να βρίσκονται σε αυτά από την πρώτη ώρα, ενώ σε κάποια οι διευθυντές δηλώνουν ότι αλλαγές στο πρόγραμμα δεν θα γίνουν μεν, οι απεργοσπάστες θα παραμείνουν στο σχολείο μέχρι το μεσημέρι δε, για να προσέχουν τους μαθητές στις ώρες των κενών που θα προκύψουν (αυτό προσωπικά και λίγο χαιρέκακα δε με πειράζει, αφού μάλλον θα ωθήσει κάποιους ακόμα στην απεργία). Αλλού διατυπώθηκε η αξίωση να ενημερώσουν αύριο το πρωί τηλεφωνικά οι απεργοί ότι πρόκειται να απεργήσουν, λες και δεν θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι όποιος απουσιάζει την ημέρα της απεργίας απεργεί, εκτός κι αν ενημερώσει διαφορετικά.
Κι όλα αυτά με το πρόσχημα της ομαλής λειτουργίας των σχολείων. Ναι, αυτής που η απεργία έχει σκοπό να διαταράξει.Και φυσικά όσο τα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα πέφτοντας στην παγίδα του φόβου ή του φιλότιμου, σε κάθε νέα απεργία θα μας ζητάνε περισσότερα μέχρι που θα φτάσουμε να παίρνουμε άδεια για να απεργήσουμε.
Βέβαια, ο βασικός λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά είναι το ότι η απεργία στον κλάδο μας έχει καταντήσει μια προσωπική επιλογή και αυτό που υψώνεται πλέον ως λάβαρο είναι το δικαίωμα του καθενός να μην απεργήσει αντί να προτάσσεται επιτακτικά κάθε φορά η ηθική μας υποχρέωση ως μέλη του συνδικάτου να απεργήσουμε…
ΥΓ. Το πιο αστείο -αν δεν ήταν για κλάματα- έγινε σε σχολείο όπου ο διευθυντής είναι μέλος τοπικής ΕΛΜΕ: “-Έλα μωρέ, γιατί να απεργήσεις την Πέμπτη; Δύο ώρες μάθημα έχεις μόνο…”
ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS
[Το τι κάνει ο καθένας στην ερωτική του ζωή δεν αφορά κανέναν άλλο (στο βαθμό τουλάχιστον που δε βλάπτει κανέναν άλλο). Αυτό που πρέπει να μας αφορά όλους είναι κάθε διατήρηση των διακρίσεων με βάση την ερωτική προτίμηση του καθενός]
Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Αρκετοί απ’ αυτούς τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα “συμβόλαιο συμβίωσης” ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό “συμβόλαιο” μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ
In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. Many of them face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.
But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back.
According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership “contract” EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere “contract” can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.
The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.
This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.
GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION
ΣτΙχάκη
Στην αγκαλιά σου χάνομαι
στα χείλη σου βουτάω
μα για το βλέμμα σου αυτό
είναι που σ’ αγαπάω
Πικάτσσου
Και ξαφνικά, κακός χαμός στη μπλογκόσφαιρα μετά από την αβανταδόρικη γκάφα του προϊστάμενου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης! Τι φιλιππικοί εναντίον του, τι χαρακτηρισμοί περί σκοταδισμού με τη μπάλα να παίρνει ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, τι κορόνες του στυλ “Ποιος είναι αυτός που θα αποφασίσει τι θα δουν τα παιδιά μας/ που θα κρίνει τον Πικάσσο”, “από που κι ως που ο Πικάσσο πορνογράφος” (λες και ο προϊστάμενος μίλησε για πορνογραφία) και άλλα τέτοια γλαφυρά…
Μήπως να χαλαρώναμε λίγο; Δεν έχω καμιά διάθεση να υπερασπιστώ τον κύριο Ταπανίδη (αφήστε που γνωρίζοντας τις διαδικασίες τοποθέτησης σε μια θέση σαν και τη δική του θα είχα μάλλον κάθε λόγο να του τα χώνω). Προφανώς βέβαια ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα ήταν λανθασμένος και άκομψος, αλλά καλό θα ήταν να διαβάζουμε και πίσω από τις γραμμές της είδησης: δεν πήγε ο άνθρωπος να δει την έκθεση και μετά έβγαλε απαγορευτικό φιρμάνι (που στην πραγματικότητα δεν ήταν καν απαγορευτικό), αλλά δέχτηκε πιέσεις από γονείς, στις οποίες κακώς βέβαια ενέδωσε. Όποιος βρίσκεται στην εκπαίδευση ξέρει τι σημαίνει η φράση “πιέσεις γονέων”, χωρίς να θέλω να αθωώσω τον κύριο Προϊστάμενο που λειτούργησε βιαστικά, σπασμωδικά και εντέλει αυτοϋπονομευτικά: δε συμβουλεύτηκε ειδικούς, δεν επικοινώνησε με το Υπουργείο, δεν πήρε ένα τηλέφωνο στους υπεύθυνους της έκθεσης, δε μίλησε με τους εκπαιδευτικούς που την είχαν ήδη επισκεφτεί.
Αν είχαν συμβεί κάποια από αυτά, ιδίως τα δύο τελευταία, θα είχε πληροφορηθεί ότι: «Υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι τολμηρά, αυτά όμως έχουν φροντίσει οι επιμελητές της έκθεσης και τα έχουν απομονώσει σε κάποιο ειδικό χώρο και όταν ξεναγούν παιδιά γυμνασίου αποφεύγουν να τους φέρουν σε επαφή με αυτά», και κάπου εκεί μάλλον θα τελείωνε η ιστορία. Το πολύ-πολύ, για να το παίξει και εξουσία, θα ζητούσε αυστηρά να μην έρθουν τα παιδιά σε καμία περίπτωση με τα “απομονωμένα” έργα.
Εσείς όμως, καλοί μου μπλογκεράδες, που βγήκατε να το παίξετε ειδικοί για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να βλέπουν τα παιδιά, τι έχετε να πείτε για αυτή την απόφαση των ίδιων των υπευθύνων της έκθεσης να μη δείχνουν όλα τα έργα στους μαθητές των γυμνασίων που την επισκέπτονται; Κι αυτοί σκοταδιστές και λογοκριτές; Κι αυτοί δεν ξέρουν από Πικάσσο; Τα θεωρούν πορνογραφία τα έργα που απομόνωσαν;
Στην ουσία τώρα: προσωπικά θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να συνοδεύσω μαθητές των πρώτων τάξεων του γυμνασίου μπροστά σε έργα όπου λ.χ. απεικονίζονται γυμνές γυναίκες που ανοίγουν τα πόδια τους σε άντρες ή που έχουν εμφανή σεξουαλική θεματολογία. Όχι για να μη σκανδαλιστούν τα παιδιά, αλλά γιατί θα ήταν πολύ δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να συγκρατήσω τα γέλια, τα χάχανα, τα υπονοούμενα και τα σόκιν σχόλια εκ μέρους αρκετών παιδιών. Έχω την αίσθηση δηλαδή ότι σήμερα, έχοντας υπόψη τη συγκεκριμένη κοινωνική αντίληψη περί σεξ, με την οποία μεγαλώνουν τα παιδιά, η όποια καλλιτεχνική διάσταση των έργων θα χανόταν και το ζουμί από τη θέαση τέτοιων έργων θα ήταν κάτι τέτοιο περίπου: “Είδαμε μια χοντρή που περίμενε να τη γαμήσουν”… Δεν αποκλείω βέβαια το γεγονός ότι συνάδελφοι των Καλλιτεχνικών θα μπορούσαν με κατάλληλη προεργασία να περιορίσουν τέτοιου είδους αντιδράσεις.
Και κάτι ακόμα: δεν είναι σοβαρό το επιχείρημα ότι ο προϊστάμενος ασχολήθηκε με την έκθεση και όχι με τον οχετό πορνογραφίας στην τηλεόραση, στα περίπτερα ή στο διαδίκτυο. Ο καθένας έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες και σκοπός του σχολείου είναι να ανεβάζει το επίπεδο των μαθητών και όχι να αναπαράγει το επίπεδο της κοινωνίας.
Κατάθληψη
Στο διπλανό Λύκειο σήμερα έκαναν αποχή/κατάληψη. Είχαν παλμό, ντουντούκα, συνθήματα. Ο βασικός λόγος; Η τρίτη τάξη δε βρίσκει συνοδούς για την επικείμενη πενθήμερη εκδρομή. Υπάρχουν και αρκετά άλλα προβλήματα από την έλευση του καινούριου διευθυντή και έπειτα, το ποτήρι όμως ξεχείλισε φαίνεται τώρα.
Δεν με πειράζει που τα παιδιά κινητοποιήθηκαν για ένα τόσο πεζό αίτημα. Απλώς θλίβομαι γιατί θυμάμαι πόσο ψόφια ήταν τα πράγματα στο ίδιο Λύκειο κατά τη διάρκεια της κατάληψης του φθινοπώρου. Αν τα παιδιά διεκδικούσαν εκείνα τα αιτήματα τόσο δυναμικά όσο δυναμικά απαιτούσαν σήμερα το δικαίωμά τους στην πενθήμερη (πάλαι ποτέ εκπαιδευτική) εκδρομή έχω την εντύπωση πως άλλη θα ήταν η κατάσταση στην παιδεία σήμερα…
Ανησυχία για την [εν θερμώ] Νομοθετική Ρύθμιση των Blogs
Με επιφυλάξεις για το κατά πόσον η συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση προωθείται “εν θερμώ” προσυπογράφω το παρακάτω κείμενο:
“Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.
Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.
Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.
Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.
-
Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
-
Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.
Συνεπώς,
-
Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
-
Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
-
Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).
Περισσότερες πληροφορίες
-
Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
-
Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)
Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.
Οι υπογραφές εδώ”
My StumbleUpon Page
