Μέσα στη Νύχτα

Είδα στον ύπνο μου ότι ήμασταν, λέει, στους Φούρνους Ικαρίας -δεν έχω πατήσει το πόδι μου εκεί ποτέ- και μάθαμε ότι σε ένα ορεινό χωριό του νησιού το νερό κάποιας πηγής πάγωνε -Ιούλιο μήνα- μόλις ανάβλυζε. Μας κατέλαβε μια σφοδρή επιθυμία να πάμε να δούμε αυτήν την παραδοξότητα.

Στην επόμενη σεκάνς του ονείρου βρισκόμαστε μπροστά στην πηγή, η οποία μοιάζει τελικά πιο πολύ με βρυσούλα, και βλέπουμε πράγματι ότι γύρω από το σημείο όπου έτρεχε το νερό από το βράχο σχηματίζονταν κρύσταλλοι και εκείνη η γυάλινη επιφάνεια του φρέσκου πάγου. Άπλωσα το χέρι μου να τον αγγίξω και έκαιγε.

Ένας ντόπιος γεροντάκος που ξεφύτρωσε από το πουθενά -ε, τι περιμένατε σε ένα όνειρο;- είπε τελείως ξεκάρφωτα: “Το χωριό δεν έχει νέους” και την ίδια στιγμή έπαιρνα στο κινητό μου ένα μήνυμα ( από ποιόν; ) που έλεγε: “ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΦΕΡΑΝ;”

Ύστερα ήρθαν οι τουρίστες.

Ήθελα να ‘ξερα, αν ήταν οχτώ νεκροί μιας από τις τόσες πυρκαγιές, οχτώ νεκροί σε ένα τροχαίο δυστύχημα, οχτώ νεκροί Σεργιανόπουλοι, πόσες ώρες ειδήσεων, πόσες σελίδες στις εφημερίδες τους, πόσες αναλύσεις σε ραδιόφωνα θα γέμιζαν;

Ήταν μονάχα ένα εργατικό δυστύχημα στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος. Μέσα σε ένα δεξαμενόπλοιο κάποιου άπορου εφοπλιστή.

Οχτώ νεκροί. Την ώρα της δουλειάς.

Και πάλι θα βαφτίσουν το κυνήγι του κέρδους “ανθρώπινο λάθος.”

Δεν ήξερα πως του άρεσαν τα τραγούδια που μιλούσαν για έρωτες -γελοίους και μη. Το έμαθα προχτές το απόγευμα -το φως είχε εκείνη την κίτρινη ποιότητα που έχει πάντα πριν από μια καλοκαιρινή καταιγίδα, αλλά εγώ πάντα το συνδύαζα με αρρώστιες, ιδίως σαν κι αυτές που αναφέρει ο Καββαδίας: μαλάρια, μαλαφράντζα, σύφιλη…

Τον συνάντησα τυχαία να πίνει το καθιερωμένο του θερινό ρόφημα (“διπλό εσπρέσσο με πολύ τέχνη και μεράκι”), στο γνωστό του στέκι με θέα όχι τη θάλασσα ή κάποια από τις πάμπολλες βυζαντινές μας εκκλησίες, αλλά ιδρωμένους γιάπηδες και ασκούμενες δικηγόρους σε κατάσταση παραλίας.

Κάθισα απέναντί του έτοιμος για τη συνηθισμένη ελαφρή μας συζήτηση περί ανέμων και πηδημάτων, αλλά τον είδα να μένει απαθής στις προσπάθειές μου να ανοίξω οποιαδήποτε κουβέντα. Φαινόταν σκεπτικός, με κάνα-δυο ρυτίδες παραπάνω στο πρόσωπό του.  “Πάμε,” μου είπε και σηκώθηκε χωρίς περιστροφές.

Μέχρι το ταλαιπωρημένο του Φιατάκι δεν έβγαλε λέξη και καταλαβαίνοντας ότι δεν με έπαιρνε, τον μιμήθηκα. Μπήκαμε στο αμάξι και η πρώτη του κίνηση μόλις έβαλε μπρος και ξεκινήσαμε ήταν να ανοίξει το μόνο καινούριο πράγμα στο αυτοκίνητό του (εκτός από το ντεκόρ πάνω στο παρμπρίζ που ανανεωνόταν κάθε βράδυ με εκατοντάδες άτυχα έντομα), το cd-player. Με κοφτές κινήσεις, λες και τις είχε επαναλάβει δεκάδες φορές, χωρίς να παίρνει τα μάτια του από το δρόμο, έψαξε το τραγούδι με τον αριθμό 14 και το  έβαλε τέρμα (στο repeat, όπως κατάλαβα σε λίγα λεπτά).

Γυρίζαμε στους δρόμους μιας πόλης ξένης, στεγνής, γεμάτη ανθρώπους που περπατούσαν ναρκωμένοι από την υγρή ζέστη του απογεύματος, μέσα σ’ αυτό το ανίκητο κίτρινο φως. Ανεβήκαμε στα Κάστρα κι ακούγαμε “θυμάμαι, όταν σ’ είχα πρωτοδεί.” Κατηφορίσαμε στην παραλία και το τραγούδι να λέει “κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια.” Περιπλανιόμασταν σε κάτι απίθανους μονοδρόμους και εκείνος τραγουδούσε με μια ραγισμένη φωνή “νομίζω τα ‘χω χάσει -δε σ’ έχω ξεπεράσει.”

Τελικά, καθώς φτάναμε σπίτι μου, είπε (δεν ξέρω αν απευθυνόταν σε μένα) κόβοντας απότομα την πολλοστή επανάληψη του τραγουδιού στο “Δεν μέ-”: “Έρωτας είναι η διαρκής επιθυμία να μετατραπεί μια συγκεκριμένη απουσία σε αφηρημένη παρουσία.”

Μόλις βγήκα απ’ τ’ αμάξι πρόσεξα ότι το κίτρινο φως είχε γίνει πορτοκαλί. Αν ήταν φρούτο θα έλεγα βέβαια “ωρίμαζε.” Ήταν μόνο ο ήλιος όμως και πρέπει να γράψω “βασίλευε”.

Τι θα ήταν η ποίηση χωρίς τις καθαρές προθέσεις;

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους:
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο…

Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για νά’χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι και χαμογελώντας,

θα πεί

πως

τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν

στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Απόψε μετά την -καθιερωμένη πλέον- μπύρα στο Emigre, είχα όρεξη για βόλτα. Έβαλα λοιπόν τα ακουστικά του εμπιθρίφωνου στα αυτιά μου και κατηφόρισα προς την παραλία. Το απόγευμα είχα φορτώσει στο γκατζετάκι καμιά 50αριά τραγούδια από αυτά που δουλεύω τώρα τελευταία στην κιθάρα, για να τα έχω περισσότερο στα αυτιά μου. Πρώτα στην playlist βρίσκονταν κάποια χιουμοριστικά-σατιρικά κομμάτια, και μια που είχα μια ανάλαφρη διάθεση, ήταν ό,τι πρέπει. Καθώς περπατούσα όμως, αντί να τα προσέχω τεχνικά, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι γίνονταν το soundtrack όσων έβλεπα μπροστά μου ή και ανάποδα: όσα έβλεπα γίνονταν το βίντεοκλιπ των τραγουδιών που άκουγα. Να, δέστε κι εσείς…

• Ευλαμπία: Ένα νεαρό ζευγάρι σε κάποιο παγκάκι, με την κοπέλα να τρώει καλαμπόκι και το αγόρι της να την κοιτά εκστασιασμένος… Την πάτησα μαζί σου, την γλύκα, το φιλί σου τρελάθηκα και δεν μπορώ…

• Είμ’ ένας φτωχός και μόνος καοϋμπόυ: Το άγαλμα του Μεγαλέξαντρου… Κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά παίρνω τ’ άλογό μου και πάμε στα βουνά…

• Θέλω πολλές: Το πολύχρωμο, πανέμορφο γυναικείο πλήθος στη “βόλτα” της παραλίας -καλά, ήταν unisex το πλήθος, αλλά εγώ κοιτούσα περισσότερο το ένα τμήμα του… Θέλω πολλές, κι απ’ όλες τις φυλές…

• Και τι ζητάω: Η (βρώμικη και σάπια) θάλασσα… Παίζεις με την ευαισθησία μου…

• Ο μακρυμάλλης: Κάτι χαμογελαστά παλικάρια με ποδήλατα ξυρισμένα γουλί (τα παλικάρια, όχι τα ποδήλατα)… Πέντε τρίχες όλες κι όλες, μα καρδιά μικρού παιδιού…

• Αφού δε μ’ αγαπάς: Πλατεία Αριστοτέλους… τεράστιους προβολείς, να φωτίζουν την σπατάλη σου…

• Οικογενειακή Συνομωσία: Η τρέντισσα με τον χεβιμεταλλά χέρι-χέρι… Πρώτα να πάω σε κανένα κουρείο/Να κόψω τα γένια να κοντύνω τα μαλλιά/Να έρθω στο σπίτι να γνωρίσω το μπαμπά σου…

• Να δεις που θα μας πούνε και μαλάκες: Οι (περισσότερες) καφετέριες και μπαράκια στη Νίκης… Γύρω σαΐνια κανάγιες/Τρώνε με δέκα μασέλες/Θέλουν βρεμένη σανίδα/Και τους φερόμαστε κι ευγενικά…

• Κάγκελα παντού: Ο πιτσιρικάς με τη φανέλα της Μάντσεστερ που ανέβηκε στο 31… Βούλγαροι, βούλγαροι, χανούμισσες, βαζέλες/όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες…

• Ο μηχανισμός: Η γεμάτη νόημα γειτνίαση των μπουρδέλων της πόλης με το Δικαστικό Μέγαρο… για να σας εκτονώνω με πλαίσιο το νόμο…

• Εγώ με τις ιδέες μου: Οι μπατιροτουρίστες που μόλις είχαν φτάσει με το τρένο στο σταθμό και έψαχναν στις 12 το βράδυ να βρουν αστικό που να τους κάνει… Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει…

Και κάπου εδώ, στο ενδέκατο τραγούδι -για να κλείσω και το μάτι στον enteka, τελείωσε ο βραδινός μου περίπατος στα τραγούδια της πόλης…

ΥΓ. Ωραία θα ήταν να ανέβαζα τα τραγούδια, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Ευτυχώς τα περισσότερα είναι πολύ γνωστά… Αν κάποιο δεν το καταλάβατε ή δεν το ξέρετε και έχετε την περιέργεια να το ακούσετε, πείτε μου να το ανεβάσω…

Τόσο ακριβό είναι τ’ όνομά σου που προτιμάς να σε φωνάζουμε “κοπελιά”;

Τις τελευταίες μέρες φυσάει ένα γλυκό αεράκι εδώ. Το αφήνω να με χαϊδεύει όταν κουτσοπαίζω την κιθάρα μου μπροστά στον υπολογιστή, όταν προσπαθώ να αντιμετωπίσω τους Πέρσες, τους Αζτέκους ή τους Μάγιας στο Civilization, όταν παλεύω στα αφιλόξενα μπουντρούμια του Oblivion. Το νιώθω στο ατσούμπαλο σώμα μου τις ώρες που γυρίζω στους δρόμους ετούτης της πόλης παρέα με κάτι τύπους που με προσκαλούν σε φραουλώνες μπας και βρούμε επιτέλους εκείνο το κορίτσι με τα καλειδοσκοπικά μάτια. Το αντικρίζω και στα βλέμματα των ανθρώπων όταν τους λέω “ευχαριστώ”, “καλή ξεκούραση”, “καλές δροσιές.” Ακόμα και τις φορές που μπλέκω σε ανούσιες διαδικτυακές κουβέντες ή σε άχρηστες εξομολογήσεις είναι παρόν σαν υπενθύμιση ματαιότητας. Και με σπρώχνει να διαβάζω, να ακούω, να βλέπω, να αφουγκράζομαι. Και να μη μιλώ πολύ.

Χτες επιτέλους κάτι γέννησα.

Δεν ξέρω αν υπάρχει οτιδήποτε ωραίο στο θάνατο, αλλά σήμερα, δασκάλα, δεν δάκρυσαν μόνο οι συγγενείς και οι στενοί σου φίλοι…

Αντίο…

Κι αντί σοφός

να γίνεσαι σωρός

από σκουπίδια κι αναμνήσεις

που φτάνουν μόνο

μια ζωή για να γεμίσεις.

Μονή Λαζαριστών, πριν λίγο.