Μέσα στη Νύχτα

Έξι και… Όλη τη νύχτα αλκοόλ, κρασί και μπύρες βαρελίσιες. Πρώτα στου Γάτου, μετά στον Καφεναί, στο Ziggy, στον Barωδό. Κουβέντες, διαπληκτισμοί, χωριατιές και οικειότητες, κι η μουσική μονάχα να σε σώζει… Άλλο ένα Σαββατόβραδο ρημάδι, άλλη μια κωμική επανάληψη των Μοιραίων του Βάρναλη, με τη βροχή στο τέλος της βραδιάς να υπογραμμίζει το αυτονόητο. Καλά το λέει ο Κώστας Μόντης σ’ εκείνο το ποίημά του που (κατά λάθος μάλλον) μπήκε πρώτο στο ανθολόγιο της Γ΄ Λυκείου:

…Όμως όταν τελειώσουν όλα
τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν,
και πουν οι φίλοι καληνύχτα,
και πρέπει να γυρίσεις πια στο σπίτι, τι θα γίνει;
Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη
σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θα ‘σαι μονάχος.
Και τότες θα λογαριαστείτε.
Θες ή δε θες θα μπουν κάτω όλα να λογαριαστείτε…

Ας είναι, που λέει και η γιαγιά Θεώνη… Ποτέ δε θα ‘μαι έτοιμος. Περιμένω λοιπόν, γυμνός και απροστάτευτος από τα θέατρα, τα κέντρα, τη δουλειά και τους φίλους, να λογαριαστώ. Μονάχα που η έγνοια μου αλλάζει κάθε τόσο σχήμα και μορφή και ξεφεύγει διαρκώς απ’ τη λαβή μου…

…άλλοτε πάλι καθόταν απέναντι από την άδεια καρέκλα και της μιλούσε με τις ώρες. Ήξερε πως δεν θα του απαντούσε. Γι’ αυτό της μιλούσε. Της έλεγε για κάτι ταξίδια που δεν είχε κάνει ακόμα, για έναν έρωτα που τον είχε ζήσει όπως κοιτάμε έναν καθρέφτη, για βασίλεια αρνήσεων, για λατομεία ψεμάτων. Όταν κουραζόταν -αυτός, όχι η καρέκλα- σηκωνόταν για να κάνει κάποια δουλειά του σπιτιού. Μονάχα που ποτέ δεν έκανε αυτό που είχε σκεφτεί αρχικά: αντί να πλύνει τα πιάτα, έπλενε τα λόγια του. Αντί να τινάξει τις κουβέρτες, τίναζε τον θάνατο από τα όνειρά του. Αντί να σκουπίσει το πάτωμα, σκούπιζε τα δάκρυά του.

Η καρέκλα εκεί. Με τη σιωπή της συγκατάνευε σε κάθε του κίνηση. Μονάχα όταν κάρφωνε το βλέμμα σε κείνη τη γωνία του παρελθόντος, ένιωθε τη βουβή της αποδοκιμασία.

Μια μέρα την σκέπασε με ένα κάλυμμα στο χρώμα του χώματος. Συνέχισε να της μιλά βέβαια.

Κι αυτή συνέχισε να τον ακούει.

Χθες πήγα με τους γονείς μου στο Πέτροβο να δούμε τους παππούδες. Σε κάποια φάση λέει η 85χρονη γιαγιά μου στον γαμπρό της και πατέρα μου:

-Μιχάλη, πότε θα έρθεις να βάψεις το σπίτι; (Ο father είναι μπογιατζής)

-Μπορώ σε τρεις βδομάδες. Όλο το σπίτι ή μόνο την κουζίνα και το καθιστικό; Το υπόλοιπο καθαρό μου φαίνεται.

-Όλο τσέδο μ’ (για μετάφραση απευθυνθείτε στο Υπουργείο Εξωτερικών)

-Γιατί όλο; Αφού δεν μπαίνετε στα άλλα δωμάτια…

-Άκου να σου πω: εμείς μεγάλοι άνθρωποι είμαστε. Να το βάψουμε όλο, να είναι καθαρά και όμορφα, να μη γίνουμε ρεζίλι στον κόσμο που θα έρθει στο σπίτι άμα πεθάνουμε…

Διαβάζεις ένα βιβλίο που δανείστηκες. Στο σπίτι, στο λεωφορείο, σ’ ένα παγκάκι. Κι εκεί που έχεις χαθεί (ή βρεθεί) μες στις σελίδες του σε έναν άλλο κόσμο, έρχονται δυο-τρεις σημειώσεις στο περιθώριο, πέντε-έξι υπογραμμισμένες αράδες, κάποια σημαδάκια σε διάσπαρτες σελίδες, να φτιάξουν μια γέφυρα ανάμεσα σε σένα και στον προηγούμενο αναγνώστη του βιβλίου. Σα να κοιτάς σε κλειδαρότρυπα σταματάς για λίγο το διάβασμα και σκέφτεσαι τι ένιωσε ο άλλος διαβάζοντας τις ίδιες αράδες ώστε να τις υπογραμμίσει. Συλλογιέσαι αν έχεις μπροστά σου ένα ψυχικό στριπτίζ, ένα ετεροχρονισμένο ξεγύμνωμα ή απλώς τα ίχνη μιας παρόρμησης. Το βλέμμα σου πέφτει σε μια φρασούλα γραμμένη με πράσινο στυλό πάνω-πάνω σε μια σελίδα και προσπαθείς να αποφασίσεις αν είναι ο μίτος για το λαβύρινθο της σκέψης του άλλου ή ένα ξόρκι της στιγμής. Σιγά-σιγά διαβάζεις δύο βιβλία, το βιβλίο του συγγραφέα και το βιβλίο των άλλων αναγνωστών, ακολουθώντας τα βήματά τους στις σελίδες, ψάχνοντας για τα χαλικάκια που άφησαν πριν από σένα, αλλά όχι για σένα.Κι όταν φτάνεις στο τέλος τους δεν μπορείς παρά αναρωτηθείς αν φτάσατε εσύ κι ο άλλος στον ίδιο τόπο ή αν κάπου έχασες το δρόμο…

Πολλοί λένε ότι δεν είναι καλό να κοιτάς το δάχτυλο όταν σου δείχνουν το φεγγάρι. Μου φαίνεται ότι αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό: εξαρτάται από το δάχτυλο…

Μάνο, τα πιο όμορφα τραγούδια δεν τα ξεχάσαμε ακόμα…

Ούτε κι εσένα.

Κατά την εγγραφή μαθήτριας σήμερα στο ΕΠΑΛ τη ρωτά ο συνάδελφος:

-Ποιον τομέα θες να ακολουθήσεις;

Και εκείνη απαντά:

-Ε… σε ποιον είναι ο Κωστάκης ο Π.;

Μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων στη ΝΕΤ πριν λίγο:

Ο Αλογοσκούφης κάνει δηλώσεις έξω από το Μέγαρο Μαξίμου και από κάτω με κεφαλαία γράμματα διαβάζουμε τον εξής τίτλο: “ΗΠΙΑ ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ.”

Μήπως έχει σειρά το αίμα μας;

Διαβάζοντας αυτό το ποστ και βλέποντας τη φωτογραφία που το συνοδεύει, θυμήθηκα κάτι σχετικό που είχα γράψει πριν δυόμιση περίπου χρόνια σε μια από τις ομορφότερες περιόδους της ζωής μου:

Ποιοι κόλλησαν παντού ενοικιαστήρια;

Έχουν γεμίσει οι τοίχοι, οι κολώνες, οι τζαμαρίες,

οι ψυχές.

Τώρα πια δε νοικιάζουν μόνο σπίτια, γραφεία, μαγαζιά.

Τώρα πια ήρθε η σειρά του χρόνου:
«Ενοικιάζεται το παρόν».

Αυτό γράφει πάνω στα λερά χαρτιά

-στο χρώμα της απελπισίας-

που βρίσκω κάθε τόσο εμπρός μου.

Ένας ζητιάνος

με τη χούφτα γυρισμένη προς τα κάτω

σαν να σκέπαζε ένα αόρατο λουλούδι

με είδε να κοιτώ ένα από αυτά:

- Τώρα τα βλέπεις κι εσύ,

ψιθύρισε βραχνά (σαν συνταξιούχος προφήτης)

κι έπειτα μου ‘δωσε ένα νόμισμα

κάλπικο,

ίδιο με λέξεις φορεμένες.

Έτσι ξεκίνησα να μαζεύω τα λεφτά

για το νοίκι.