Μέσα στη Νύχτα

Μέσα σε χορδές λύρας, σε καπνούς και σουρωμένα βλέμματα, σε κοίταξα άλλη μια φορά. Χαμογελάσαμε σαν μικρά παιδιά και είπες: “Τι ωραία που περνάμε!” σε μια από εκείνες τις ιερές στιγμές που η αλήθεια ξεφεύγει απ’ τα πονηρά μας χείλια. Σ’ ευχαριστώ ομορφιά.

Ξέρω πως έχω χάσει αμέτρητα πράγματα και πως, τώρα, αυτές οι απώλειες είναι τα μοναδικά δικά μου πράγματα. Ξέρω πως έχω χάσει το κίτρινο και το μαύρο, κι αυτά τ’ ασύλληπτα τα αναλογίζομαι όπως δεν τα αναλογίζονται όσοι βλέπουν. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει κι είναι πάντα πλάι μου. Όταν, καμιά φορά, απαγγέλλω στίχους του Σουίνμπερν, λένε πως το κάνω με τη φωνή του. Μόνο αυτός που έχει πεθάνει είναι δικός μας· δικό μας είναι μόνο αυτό που έχουμε χάσει. Το Ίλιον υπήρξε, αλλά το Ίλιον επιζεί στο εξάμετρο που το θρηνεί. Το Ισραήλ υπήρξε όταν ήταν μια αρχαία νοσταλγία. Με τον καιρό, κάθε ποίημα γίνεται ελεγεία. Δικές μας είναι οι γυναίκες που μας άφησαν, γλιτώνοντας μας απ’ το άγχος της αναμονής, τους συναγερμούς και τους τρόμους της ελπίδας. Δεν υπάρχουν άλλοι παράδεισοι από τους χαμένους παραδείσους.

(Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Άπαντα Πεζά, σελ. 622, μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης)

Χτες μου συνέβησαν τέσσερα τουλάχιστον πράγματα που θα μπορούσαν να δώσουν μπόλικη τροφή στην προσωπική μου ονειρομηχανή -είτε μόνα τους είτε σε συνδυασμό: ένα χασματοποιό τηλεφώνημα, μια γυάλινη παράσταση, η συνάντηση που την ακολούθησε και με τάραξε απρόσμενα, μια σειρά από μεταμεσονύκτια μηνύματα. Αντ’ αυτών είδα στον ύπνο μου ότι ήταν βράδυ εκλογών και βρισκόμουν σε μια πόλη που ήταν υποτίθεται η Θεσσαλονίκη, αλλά έμοιαζε περισσότερο με πόλεις της κεντρικής Ιταλίας. Κυβέρνηση έβγαινε το ΠΑΣΟΚ και για έναν περίεργο λόγο το κλίμα έξω έμοιαζε αρχικά με το βράδυ της νίκης του το ‘81, πολύ γρήγορα όμως εξελίχθηκε σε αυτό των γεγονότων του Δεκεμβρίου με την ατμόσφαιρα να έχει γεμίσει καπνό -ίσως ήταν και ομίχλη, δε μύριζε τίποτα- και μικρές ομάδες ανθρώπων να προσπαθούν να φύγουν όλο και πιο μακριά από το κέντρο. Βρέθηκα με ανθρώπους που τους ξέρω ελάχιστα και περιπλανήθηκα σε στενά και άγνωστες συνοικίες έχοντας ένα απίστευτα αγχωτικό αίσθημα αποπροσανατολισμού: δεν ήξερα πού είμαι και δεν ήξερα προς τα πού να πάω…

Τελικά έφτασα σε ένα συγκρότημα με βίλες και ρώτησα έναν γνωστό μου πού είμαστε. -Στο Λαχανά, απάντησε και κάπου εκεί ξύπνησα…