Μέσα στη Νύχτα

Πριν καμιά ώρα γύριζα σπίτι με το αστικό. Καθόμουν σχετικά κοντά στον οδηγό και είχα καταλάβει από την ώρα που μπήκα ότι δεν ήταν και στις πολύ καλές του: τον ρωτάει σε κάποια στάση μια κυρία -για επιβεβαίωση μάλλον, γιατί από την απάντησή του φάνηκε ότι της το είχε ξαναπεί- αν από εκεί θα έπαιρνε το τάδε λεωφορείο, αυτός λέει ένα “Ναι” μέσ’ απ’ τα δόντια του, του λέει η κυρία “Με ακούτε;” και αυτός “Εγώ σ’ ακούω, εσύ δεν μ’ ακούς.” Στην ίδια στάση, την ώρα που είχαν κατέβει όσοι ήταν να κατέβουν, κάποιος ηλικιωμένος με κινητικά προβλήματα παίρνει θέση στο σκαλάκι της πόρτας (προφανώς για να είναι έτοιμος για την επόμενη στάση που είναι πολύ κοντά) και ο οδηγός φωνάζει με ύφος ανάλογο με το προηγούμενο: “Ο κύριος θα κατέβει ή όχι;”

Μέχρι να φτάσουμε στο σταθμό του ΟΣΕ απ’ όπου περνάει η συγκεκριμένη γραμμή και έπειτα πηγαίνει στα ΚΤΕΛ, τον έβλεπα στον καθρέφτη του να έχει μια ξινισμένη φάτσα και να μουρμουρίζει διαρκώς διάφορα. Τα ρέστα του του όμως τα έδωσε όταν φτάσαμε στο σταθμό. Κάποιος κύριος που κρατούσε έναν μπόγο πράγματα μέσα σε μια μεγάλη κίτρινη σακούλα του έκανε νόημα να ανοίξει τη μπροστινή πόρτα και με σπαστά ελληνικά τον ρώτησε αν το λεωφορείο πήγαινε Εγνατία. Ο οδηγός αρχικά έγνεψε αρνητικά και έπειτα σα να τον έπιασαν οι τύψεις ρώτησε τον τύπο πού ακριβώς ήθελε να πάει στην Εγνατία. “Μπότσαρη, Μπότσαρη,” είπε ο άλλος και τότε πήρε την εξής απάντηση: “Άμα θες Μπότσαρη πήγαινε πίσω να πάρεις το δυάρι [το λεωφορείο με το νούμερο 2], αλλιώς τράβα πάρε ταξί!”

Δεν θέλω να κάνω κανένα σπουδαίο κοινωνιολογικό σχόλιο με αφορμή το περιστατικό αυτό. Απλώς μου κάνει εντύπωση όλη αυτή η αχρείαστη αγένεια που όλο και πιο συχνά βλέπω γύρω μου. Αυτό είναι που με πειράζει περισσότερο: το ότι είναι αχρείαστη…

Πέρσι τέτοια μέρα είχα γράψει αυτό για τη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου… Δυστυχώς ελάχιστα πράγματα μπορώ να πω φέτος ότι παρουσιάστηκαν σε βελτιωμένη έκδοση στη γιορτή του ΕΠΑΛ όπου διδάσκω: τουλάχιστον έγινε αναφορά και στον εμφύλιο και στο ρόλο των Μεγάλων δυνάμεων και, ω! του θαύματος, υπήρξε και μια παράγραφος για τον κοινωνικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Παρ’ όλ’ αυτά, ακούσαμε και πάλι τα περί Αγίας Λαύρας και Π.Π. Γερμανού και για το “Κρυφό Σχολειό” (εδώ να σημειώσω, ευλογώντας τα γένια μου, ότι μετά από απειλή μου ότι θα αντιδρούσα την ώρα της γιορτής, οι συνάδελφοι που τη διοργάνωναν πρόσθεσαν και ένα “όπως μας λέει η παράδοση, αλλά δεν το δέχονται οι περισσότεροι ιστορικοί”). Ας πούμε ότι υπήρξε μια κάποια πρόοδος…

Αυτό μου τη σπάει όμως σε όλη αυτή την ιστορία με τους συναδέλφους που επιμένουν να γεμίζουν τα αυτιά των μαθητών μας -όσων τέλος πάντων παρακολουθούν τις σχολικές γιορτές ή τα σχετικά κεφάλαια στο μάθημα της Ιστορίας-  με μύθους και θρύλους είναι η αντίληψη ότι ορισμένοι εθνικοί μύθοι είναι χρήσιμοι. Αυτό για μένα δείχνει ότι έχουν στο μυαλό τους μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πώς πρέπει να δομηθεί η ταυτότητα των μαθητών τους, η οποία εικόνα συμπίπτει παραδόξως σε μεγάλο βαθμό με αυτό που θα ήθελε και το βαθύ μας κράτος. Με βρίσκουν λοιπόν απολύτως σύμφωνο τα ερωτήματα που θέτει ο λασκαράτος στο τέλος του εξαιρετικού του κειμένου που φιλοξενείται στου Ροΐδη (να το διαβάσετε όλο), δυστυχώς όμως απαντήσεις δεν έχω να προσφέρω…

εν γνώσει τους

eBay

Google Map

Technorati

Yahoo!

Dict.cn

Baidu

TaoBao

Amazon.co.uk

Amazon.com

Answers.com

Creative Commons

eBay.co.uk

Copy plain text

Visit the URL

Setting

Open Cleeki

Tell A Friend!

SlideShare

Εαρινή Ισημερία και Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης ταυτόχρονα σήμερα και ο λ:ηρ υλοποιεί μια όμορφη ιδέα στην οποία μου έκανε την τιμή να μου ζητήσει να συμμετάσχω.

Τον βλέπω καθημερινά στην βόρεια είσοδο του θόλου των ΚΤΕΛ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ”: ένας τύπος άνω των πενήντα που φοράει στολή αστυνομικού με τα διακριτικά βγαλμένα ή καλυμμένα από το φωσφοριζέ γιλέκο του. Στο κεφάλι έχει ένα τζόκεϊ που δε φαίνεται να τον έχει βοηθήσει και πολύ αφού το πρόσωπό του είναι ηλιοκαμμένο -κόκκινο σχεδόν. Η έκφρασή του είναι ένα περίεργο κράμα σφιξίματος και ηρεμίας ταυτόχρονα και τα μάτια του κοιτάζουν πολύ συχνά κάπου που οι υπόλοιποι δεν μπορούμε να δούμε.

Υποτίθεται μάλλον ότι η δουλειά του είναι να κρατάει ανοιχτή την είσοδο από ΙΧ και γενικότερα να ψιλοπαίζει άτυπα το ρόλο του τροχονόμου σε εκείνο το σημείο. Από την πρώτη φορά όμως που τον πρόσεξα δεν μου βγαίνει από το μυαλό η αίσθηση ότι αυτός ο τύπος πρόκειται για κάποιον παλιό οδηγό ή/και ιδιοκτήτη λεωφορείου ΚΤΕΛ που ξέπεσε για κάποιον άγνωστο λόγο -θες επειδή χρεωκόπησε, θες επειδή έχασε την άδειά του όταν πιάστηκε να οδηγεί πιωμένος (την εμπνέει πολύ αυτή την εκδοχή)- και οι παλιοί του συνάδελφοι του έδωσαν αυτή την ψευτοδουλειά για να μπορεί να βγάζει ένα μεροκάματο…

Μπορεί να πέφτω τελείως έξω (το πιθανότερο), αλλά τουλάχιστον έτσι δίνω μια εξήγηση στο βλέμμα του που κοιτά με τέτοια λαχτάρα τα λεωφορεία που φεύγουν…

Ο Βρετανός Σον Χόντσον κρίθηκε ένοχος το 1982 για το φόνο 22χρονης. Στο δικαστήριο είχε αρνηθεί την κατηγορία και έκτοτε επέμενε στην αθωότητά του. Χθες, έπειτα από 27 χρόνια στη φυλακή, το Εφετείο αθώωσε τον Χόντσον, καθώς το DNA επιβεβαίωσε πως δεν ήταν ο δολοφόνος. Ο 57χρονος σήμερα Βρετανός καταδικάστηκε το 1982, πριν γίνει διαθέσιμο το τεστ DNA, για τη δολοφονία της 22χρονης σερβιτόρας Τερέζα Ντε Σιμόν, που βρέθηκε νεκρή το 1979.

Η Ναυτεμπορική

…και ξαφνικά στα 31 σου, ανακαλύπτεις ότι σκας, ότι πνίγεσαι, ότι δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Συνειδητοποιείς πόσα πράγματα έχεις κάνει ως τώρα επειδή “έπρεπε”, σε πόσες “υποχρεώσεις” έχεις προσπαθήσει να ανταποκριθείς χωρίς καλά-καλά να έχεις σκεφτεί την πιθανότητα να πεις όχι, πόσες φορές έχεις εγκλωβιστεί σε καταστάσεις αδιέξοδες με έναν μαζοχισμό που τον ξέρεις καλά, εθισμένος πια σ’ αυτόν. Κουράστηκα ή με κούρασα, αδιάφορο… απλώς νιώθω την ανάγκη να κάνω επιτέλους μονάχα αυτά που πραγματικά θέλω εγώ…

Κάτι ξέρει κι ο Ονειροκρίτης…