Μέσα στη Νύχτα

Εφτακόσιες χιλιάδες πράγματα είδα, ένα εκατομμύριο άκουσα, δισεκατομμύρια έζησα αυτές τις δέκα μέρες του ταξιδιού μου στην Αβινιόν, αλλά στο μυαλό μου έχει σκαλώσει μια σκηνή, τόσο μικρή που αν ήταν αντικείμενο θα ήταν πούπουλο ή πετραδάκι.

Ο ήλιος ήθελε κάνα δίωρο ακόμα για να δύσει, αλλά τα μεσαιωνικά σοκάκια της πόλης τον είχαν κρύψει ήδη, αφήνοντας μονάχα να διαχέεται αυτό το κίτρινο φως που σίγουρα κάποτε έκανε μεγάλη εντύπωση πάνω στις πανοπλίες των ιπποτών. Στρίψαμε από μια πύλη και πρώτα τους ακούσαμε. Δυο υπέροχες φωνές να τραγουδάνε εκεί, στην καρδιά της Δύσης, μια μελωδία σχεδόν δικιά μας.

Κάναμε δυο βήματα ακόμα, συντροφεύοντας τις φωνές τους με τις δικές μας και τους είδαμε: δύο άγγελοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, πανέμορφοι στην τελειότητα της νιότης τους, συγκλονιστικοί στο κυμάτισμα των φωνών τους.

Καθίσαμε στο απέναντι κράσπεδο, δίπλα στο ετερόκλητο πλήθος που είχε μα(ζ-γ)ευτεί, και έφτασε να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα με τον Δ. για να πούμε το “εδώ είμαστε”.

Δεν ήθελα να πω όμως ούτε για το φως ούτε για τα γαλλικά πλακόστρωτα ούτε για τα παιδιά που ακούσαμε εκείνο το απόγευμα. Μονάχα για κείνο το κορίτσι που έχω ξεχάσει κιόλας το πρόσωπό του θέλω να πω. Θέλω να πω μόνο για τα παιδικά της δάχτυλα, φαγωμένα από αγχωμένα χείλια, για τα σπασμένα της αγγλικά, για την ερώτηση που μου έκανε δειλά μετά από λίγα λεπτά που καθόμασταν πλάι-πλάι:

-Αυτό το τραγούδι που τραγουδούσατε πριν πώς λέγεται; Μπορείτε να μου το γράψετε στο κινητό;

-Ederlezi, καλή μου… Ederlezi…

Σύμφωνα με έγκυρες πηγές της εφημερίδας “Έθνος”, το φθινόπωρο, τρομοκρατημένο από την επέλαση του θέρους, κήρυξε συναγερμό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της επικράτειάς του. Οι έμπειροι Νοέμβρηδές του, οπλισμένοι με αιματηρές βροχές, θα φυλάνε στις οργωμένες ραχούλες, έτοιμοι για παν ενδεχόμενο. Οι εθνικοί Οκτώβριοι θα βροντοφωνάξουν και πάλι ΟΧΙ στις επιβουλές του θερμομέτρου, ενώ οι νιούτσικοι Σεπτέμβρηδες με μια παλιά δερμάτινη τσάντα στο χέρι θα καραδοκούν για να την φέρουν στο κεφάλι του βαριεστημένου Αυγούστου.

Έχουν γνώση οι φύλακες.

Χθες το πρωί (πρωί -λέμε τώρα, μετά τη μία έγινε ό,τι έγινε) βρέθηκα μέσα σε  ένα τέταρτο αντιμέτωπος με τον παραλογισμό δύο φορές, πρώτα σε μια ασφαλιστική εταιρεία και έπειτα στην Αγροτική Τράπεζα. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην εκνευρίζομαι με τέτοια πράγματα, αλλά ομολογώ ότι δεν τα κατάφερα αυτή τη φορά.

Πρώτα πήγα στην ασφαλιστική για να επιδώσω κάποια έγγραφα σχετικά με ένα τροχαίο ατύχημα (μόνο υλικές ζημιές ευτυχώς) στο οποίο ενεπλάκη προ μηνός ο αδερφός μου. Εκεί έμαθα ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για το ατύχημα θεωρείται, βάσει νόμου λέει, ο αδερφός μου, τη στιγμή που η κοινή λογική λέει ακριβώς το αντίθετο. Και εξηγούμαι: ο αδερφός μου κατέβαινε έναν δρόμο και, λίγο πριν βγει στον κάθετο του, σταμάτησε στο STOP που υπήρχε. Σύμφωνα με τον αδερφό μου, αλλά κυρίως σύμφωνα με τις φωτογραφίες του σημείου, είναι αδύνατο να δει κανείς αν έρχεται όχημα από τα δεξιά αν είσαι σταματημένος στο STOP. Προχώρησε λοιπόν σιγά-σιγά με το αυτοκίνητό του μπροστά για να έχει ορατότητα και πριν μπει στη διασταύρωση ήρθε ένα αυτοκίνητο από δεξιά, έστριψε στο δρόμο του αδερφού μου, μπήκε στη λωρίδα του και χτύπησε το αυτοκίνητο του αδερφού μου από τη μεριά του οδηγού. Ο κύριος λοιπόν της ασφαλιστικής λέει λοιπόν ότι, από τη στιγμή που το ατύχημα έγινε μετά το STOP, η ευθύνη ήταν του αδερφού μου, άσχετα με το γεγονός ότι αν ο αδερφός μου είχε σταματήσει στο STOP για να δει αν διέρχεται κάποιο αυτοκίνητο θα ήταν μέχρι σήμερα ακόμα εκεί. Με τρελαίνει η σκέψη ότι ένα κακοτοποθετημένο σήμα δημιουργεί όλη αυτή την αδικία. Οψόμεθα όμως…

Έπειτα πήγα στην Αγροτική Τράπεζα για να καταθέσω στο λογαριασμό της ιδιοκτήτριας το νοίκι του μήνα. Η υπάλληλος με αρκετή δόση αγένειας μου είπε να πληρώσω τη γνωστή προμήθεια του 1,20 για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου και όταν άρχισα να της λέω για τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις με παρέπεμψε στον διευθυντή της (σημειωτέον, ότι σε άλλα υποκαταστήματα της ίδιας τράπεζας εδώ και μερικούς μήνες δεν μου κρατούν αυτή την προμήθεια, έστω και με το τρικ να μην γράφουν το όνομα του καταθέτη -το δικό μου δηλαδή). Πήγα στον διευθυντή προσπαθώντας να είμαι όσο πιο ήρεμος γίνεται και εκείνος έδειξε κατανόηση, αλλά μου άρχισε το γνωστό τροπάρι ότι μέχρι να πάρουν την ανάλογη εντολή από τα κεντρικά θα ζητούν προμήθεια. Ε, φεύγοντας δεν κρατήθηκα και του είπα πόσο λυπάμαι που οι υπάλληλοι των τραπεζών κρατούν αυτή τη στάση ελαφρά τη καρδία…Εννοείται ότι δεν έκανα εκεί την κατάθεσή μου και θα πάω σε κάποιο υποκατάστημα που δεν θα μου κρατήσει την προμήθεια, εφοδιασμένος και με μια αίτηση/διαμαρτυρία που κατέβασα από τη σελίδα της ΕΚΠΟΙΖΩ.

Ήθελα να τα γράψω γιατί είχα σκάσει. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, είναι ευπρόσδεκτος.