Τον είχα γνωρίσει έφηβος ανάμεσα στα σκονισμένα ράφια της Δημοτικής μας Βιβλιοθήκης. Μου είχε συστηθεί με ένα περίεργο βιβλίο, που παρόμοιό του δεν είχα ξαναδεί: ένα μυθιστόρημα που δεν ήταν ακριβώς μυθιστόρημα, το “Λεξικό των Χαζάρων.” Το διάβασα και το ξαναδιάβασα -γραμμικά, αλλά και τσαλαβουτώντας στα διάφορα λήμματά του και πάντα μου άφηνε μια γεύση μελιού στο νου…
Τον ξανασυνάντησα στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν μου πρότεινε να διαβάσω τα κεφάλαια ενός βιβλίου του σαν να επρόκειτο για τους ορισμούς ενός σταυρολέξου, αλλά και όταν μου χάρισε μια απίστευτη ιστορία με ανθρώπους που μοιράζονταν ύπνο και ξύπνιο. Πάντα μου άνοιγε νέους δρόμος για να ταξιδέψω στη λογοτεχνία, πάντα μου έδειχνε κόσμους καινούριους και ταυτόχρονα δίπλα μας…
Πριν λίγο έμαθα ότι ο Milorad Pavic πέθανε. Εύχομαι να ταξιδεύει στην εσωτερική πλευρά του ανέμου ψάχνοντας πάντα τοπία ζωγραφισμένα με τσάι…
Μόνιμος σύνδεσμος
Γράψτε ένα σχόλιο
Έχασα τις λέξεις μου
σε κήπους με εφηβικά βλέμματα
Έδιωξα τις νύχτες μου
ένα πρωί θαυμάτων
Ψιθύρισα μηνύματα
αόρατες υποσχέσεις
με χαμογελαστές παλάμες.
Σ’ ευχαριστώ για τα όνειρα
Μόνιμος σύνδεσμος
Γράψτε ένα σχόλιο
Να δεχτούμε κύριε Ασβεστά ότι οι 64 νεκροί μπορούν να θεωρηθούν ένδειξη ότι “θερίζει η γρίπη στην Ουκρανία“, αλλά έχετε κάτι προσωπικό με τους Ουκρανούς και θεωρείτε ότι “οι νεκροί από τη γρίπη των χοίρων και από οξείες επιπλοκές του αναπνευστικού που συνδέονται με τη νόσο, έφτασαν αισίως [!!!] τους 64″;
Μόνιμος σύνδεσμος
2 σχόλια
My StumbleUpon Page
