Έβαλα στα πρωτάκια να περιγράψουν ένα αντικείμενο στο σπίτι τους. Ξεκίνησα να διαβάζω τα γραπτά τους καί έπεφτα διαρκώς σε τηλεοράσεις, playstation, λούτρινα κουκλάκια. Ώσπου διάβασα αυτό:
“Στο δωμάτιο των γονιών μου υπάρχει ένα πράγμα. Είναι ορθογώνιο και αρκετά μεγάλο. Έχει ζωγραφισμένους δύο ανθρώπους που περπατάνε μέσα στη βροχή. Είναι λίγο μελαγχολικό γιατί φαίνεται ότι είναι σκοτάδι και μόνο δεξιά και αριστερά υπάρχουν φώτα. Ο δρόμος δείχνει να μην έχει τέλος.”
Δεν πρόκειται να γράψω καμία περισπούδαστη ανάλυση για το καθαρό βλέμμα των παιδιών ούτε κανένα ψυχαναλυτικό κείμενο που θα αποπειράται να βγάλει συμπεράσματα για τη σχέση του μαθητή μου με τους γονιούς του. Όχι κύριε, όχι μ’ αυτούς. Απλώς μου άρεσε. Και μου άρεσε διπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει. Τριπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει όπως μου άρεσε.
Κάπως έτσι ο συναισθηματισμός μπορεί να γίνει σκέτος αισθητισμός.
Like this:
One blogger likes this post.
3 thoughts on “Μετά συναισθηματισμού”