“Στο δωμάτιο των γονιών μου υπάρχει ένα πράγμα. Είναι ορθογώνιο και αρκετά μεγάλο. Έχει ζωγραφισμένους δύο ανθρώπους που περπατάνε μέσα στη βροχή. Είναι λίγο μελαγχολικό γιατί φαίνεται ότι είναι σκοτάδι και μόνο δεξιά και αριστερά υπάρχουν φώτα. Ο δρόμος δείχνει να μην έχει τέλος.”

Δεν πρόκειται να γράψω καμία περισπούδαστη ανάλυση για το καθαρό βλέμμα των παιδιών ούτε κανένα ψυχαναλυτικό κείμενο που θα αποπειράται να βγάλει συμπεράσματα για τη σχέση του μαθητή μου με τους γονιούς του. Όχι κύριε, όχι μ’ αυτούς. Απλώς μου άρεσε. Και μου άρεσε διπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει. Τριπλά γιατί δεν είχε καμία πρόθεση να μου αρέσει όπως μου άρεσε.

Κάπως έτσι ο συναισθηματισμός μπορεί να γίνει σκέτος αισθητισμός.

   ’Well, yes I am,’ said Frodo. ‘It is my shoulder. The wound aches, and the memory of darkness is heavy on me. It was a year ago today.’

   ’Alas! there are some wounds that cannot be wholly cured,’ said Gandalf.

   ’I fear it may be so with mine,’ said Frodo. ‘There is no real going back. Though I may come to the Shire, it will not seem the same; for I shall not be the same. I am wounded with knife, sting, and tooth, and a long burden. Where shall I find rest?’

   Gandalf did not answer.”

“Για το μέλλον κάθε χώρας ευθύνονται, όπως όλοι ξέρουμε, οι πολιτικοί. Γι’ αυτό αυτούς τους χαρακτηρισμούς να τους απευθύνεται στους πολιτικούς μας.”

“Εμείς οι Έλληνες προσπαθούμε να κάνουμε θυσίες για να μπορέσουμε να σας ξεπληρώσουμε.”

“Εμείς προσπαθούμε να σας δώσουμε τα χρήματα που σας χρωστάμε.”

“Οι αιτίες που έφεραν πολλούς Έλληνες να είναι τεμπέληδες, κλέφτες και απατεώνες είναι το κράτος, η εξουσία. Όπως γνωρίζετε, αυτόν τον καιρό η Ελλάδα βρίσκεται σε μια πάρα πολύ κρίσιμη κατάσταση.  Συνέχεια κόβουν μισθούς, απολύουν άτομα, κάνουν περικοπές, στέλνουν εισφορές σε σπίτια κ.α. ΄Ετσι οι Έλληνες μη μπορώντας να δώσουν όλα αυτά τα χρήματα, άρχισαν να ξεσπούν κλέβοντας και κακολογώντας τους πολιτικούς και κάνοντας διαδηλώσεις.”

“Κάποτε ένα μέρος του λαού μας ήταν έτσι, αλλά τώρα είμαι σίγουρος πως οι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν για να βγουν από την κρίση.”

“Από την ιστορία που ξέρουμε για τη χώρα μας, δεν υπήρξαμε ποτέ κλέφτες, πόσω μάλλον απατεώνες!”

“Η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί, ΠΑΣΟΚ, Κάπα Κάπα, Σύριζα, ΛΑΟΣ, είναι κλέφτες που κλέβουνε τα πάντα και φτιάχνουν βίλες, κότερα απ’ τα κλεμμένα που πήραν από το λαό. Αυτοί είναι οι κλέφτες και όχι ο ελληνικός λαός που πάει στο Σύνταγμα για να παραπονεθεί για αυτά που του κόβουνε. Όλα αυτά που είπατε  ισχύουν μόνο για τα κόμματα.”

“Εμείς οι Έλληνες δεν είμαστε όλοι τεμπέληδες -υπάρχουν κάποιοι που δεν είναι.”

“Το ότι μας αποκαλέσατε απατεώνες είναι μεγάλο λάθος, επειδή η Ελλάδα ό,τι χρηματικό ποσό έχει πάρει κάποια στιγμή θα το δώσει πίσω.”

Τα σχόλια δικά σας…

Όλα ξεκίνησαν δυο χρόνια πριν, με εκείνη την υπόσχεση ότι “λεφτά υπάρχουν” που ήρθε λίγο πριν την υπόσχεση στη ζωή του ότι “αισθήματα υπάρχουν.” Επένδυσε σ’ αυτήν όπως είχε επενδύσει κάθε φορά σε υπόσχέσεις που του έταζαν την ευτυχία -ακόμη κι αν αυτή περνούσε μέσα από την κατανάλωση.

Έπειτα ήρθαν οι κλυδωνισμοί, τα ταξίδια στο εξωτερικό για τη διατήρηση της αισιοδοξίας, οι πρώτες υπόνοιες ότι οι ξένοι δεν θα επέτρεπαν αμαχητί αυτή την πολλά υποσχόμενη ευτυχία, και ένας χειμώνας γεμάτος δάκρυα -είτε από θλίψη αυθεντική για μια αγάπη που δεν απέδιδε καρπούς είτε από χημικά σύννεφα (ένα από αυτά μάλιστα στο οργισμένο πρόσωπο του παππουλή μας).

Μετά τη νίκη του Απρίλη -του ενός στο ακριτικό νησί, η δική του στην Εσπερία- επικράτησε η Εφορία και η ευφορία, σε μια κυκλική πάντα σειρά. Καιροφυλακτούσε όμως ο Μάιος με τις πίκρες κρυμμένες σε καμμένες τράπεζες αίματος και σπέρματος. Την ίδια μέρα, το πρωί το κίνημα ήταν έτοιμο να πάρει τα θερινά ανάκτορα και το απόγευμα είχε πάρει το θάνατο. Τον ίδιο μήνα ο έρωτάς του είχε δώσει θερινά χαμόγελα κι έπειτα τα σκότωσε ένα γκρίζο πληκτρολόγιο.  Προς το τέλος εκείνου του μήνα άρχισε να υποψιάζεται ότι έπαιζε ένα περίεργο παιχνίδι στη μοίρα του. Το έχανε. Μνημόνια και μνημόσυνα έχουν κοινό αριθμητή. Και τα διαιρεί το α της απουσίας.

Ηούνιος, Ηούλιος, με ήτα παντού. Ήττα και παράλυση. Κι εδώ κι εκεί. Και μέσα του και έξω. Τη μια μέρα να απολαμβάνει τη θάλασσα και τον ήλιο και την άλλη να τους μισεί γιατί δεν μπορούσε να τους απολαύσει. Μονάχα όταν ήρθε το φθηνόπωρο χαλάρωσαν κάπως οι φόβοι και πίστεψε ότι τα χειρότερα είχαν περάσει. Πίστεψε ή ήθελε να το πιστέψει. Κι όπως τα χειρότερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις (γι’ αυτό είναι και χειρότερα) έτσι ήρθε και η κατάρρευση στη συνέχεια.

Εκείνο το Δεκέμβρη η προδοσία τον είχε μολύνει μέχρι το τελευταίο του κύτταρο και ήταν τόσο απόλυτη, τόσο καταστροφική, που ένιωθε μια κρυφή χαρά γιατί ήξερε ότι κανείς γύρω του δεν είχε νιώσει (ακόμη) τόσο προδωμένος, ακόμη κι αν ορμούσε με βία σε κεφάλια βουλευτών.

Στην καρδιά του χειμώνα είδε λίγο φως από τους άλλους 300 που ζητούσαν να μπορούν να φεύγουν και να έρχονται ελεύθερα. Το ίδιο ζητούσε και μία ακόμη, μα όπως πολλοί παρεξήγησαν τους 300  έτσι κι αυτός δεν κατάλαβε τη μία και νόμισε πως ήρθε για να μείνει.

Όσο θέριευε ξανά η άνοιξη, θέριευε ξανά κι ο έρωτας μέσα του, θέριευε και το χρέος. Κάπου στο τέλος της φάνηκε να γεννιέται ένα φως, που πνίγηκε κι εκείνο τελικά σε αβεβαιότητες, πισωγυρίσματα και δάκρυα. Όπως ακριβώς και στη ζωή του.

Από τότε η μοναξιά των αριθμών και των αρρύθμων. Μειώσεις παντού. Στα χαμόγελα, στα χάδια, στους μισθούς, στα επιδόματα, στις ελπίδες εντός και εκτός. Οι περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγέλου μπήκαν στην ημερήσια διάταξη. Η εσωτερική στάση πληρωμών και αισθημάτων είχε αρχίσει. Μονάχα τα λόγια περίσσευαν. Τα λόγια από και προς κάθε κατεύθυνση. Μιλούσε, μιλούσαν. Είχε χάσει όμως κάθε εμπιστοσύνη πλέον. Σαν την κυβέρνηση, δεν πίστευε ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Μιλούσε γιατί μόνο έτσι δεν θυμόταν διαρκώς πόσο μόνος είχε μείνει.

Του είπαν ότι είχε γλιτώσει την χρεοκοπία και ότι αυτό που μετρούσε ήταν ότι παρέμενε ζωντανός. Αρκετά ζωντανός για να βλέπει την απόρριψη, τους γυρολόγους να βγάζουν σακούλες απ’ τους κάδους, τις Αφρικάνες να κάνουν πιάτσα, τις μπύρες να τελειώνουν το ίδιο άσκοπα με τα λόγια, τις νύχτες. Αρκετά.

Τελευταία, δοκίμαζε διάφορες ερωτήσεις ολικής αγνοίας στο μυαλό του. Απαντήσεις δεν έδινε. Αυτό που μετρούσε ήταν το δίλημμα. Το ότι συσσώρευε τη ζωή του, τις επιλογές του, το μέλλον του, σε δεκάδες ασπρόμαυρα πιθανά ΝΑΙ και ΟΧΙ του έδινε μια αίσθηση τάξης, ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Στο κάτω-κάτω ήξερε ότι όλες οι ερωτήσεις έχουν διατυπωθεί και απαντηθεί χιλιάδες φορές.

Απόψε πείστηκε ότι η κρίση μιμείται τη ζωή του.

Με τις εκλογές κόντεψα να το ξεχάσω: σαν σήμερα (17 Σεπτεμβρίου) πριν από 25 χρόνια πεθαίνει στη Μόσχα ο Μάνος Λοΐζος σε ηλικία μόλις 45 ετών… Ήμουν πολύ μικρός τότε για να το θυμάμαι, αλλά μεγάλωσα με τα τραγούδια του, αγαπώντας τα ένα-ένα, και όταν άρχισα να καταλαβαίνω καλύτερα τον εαυτό μου, υπήρξε ο πρώτος για του οποίου τον θάνατο έκλαψα αναδρομικά…Σπουδαίος μουσικός, με καταπληκτικό ένστικτο στη δημιουργία ωραίων τραγουδιών και στις ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, μας χάρισε μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια, εκτός από πολλά σκόρπια διαμάντια, μια ντουζίνα περίπου δίσκους 33 στροφών, γεμάτους με σπουδαία τραγούδια από κάθε άποψη, τα περισσότερα από τα οποία τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμα.

Ακούγοντας για άλλη μια φορά τραγούδια του Μάνου, δεν θέλω να πω τίποτα άλλο, παρά μόνο να του αφιερώσω ένα τραγούδι που γράφτηκε στη μνήμη του από τον Χρήστο Νικολόπουλο πάνω σε στίχους του επιστήθιου φίλου του, Λευτέρη Παπαδόπουλου. Το τραγουδά ένας ακόμα από τους στενούς του φίλους, ο Γιώργος Νταλάρας…

Αντίο φίλε…

Μέχρι τώρα είχε αναφέρει μια κυρία με παλιομοδίτικο πουά φόρεμα, γύρω στα 55, που κρατούσε ένα ροζ χαρτί και έκλαιγε, έναν ηλικωμένο που μιλούσε στην παλάμη του φιλώντας τη κάθε τόσο, μια μαθήτρια που έξυνε σαν τρελή την αριστερή της γάμπα, κάποιον τουρίστα που χαμογελούσε σε όλους γύρω του, ένα ζευγάρι γύρω στα 30 που διάβαζε γιαπωνέζικα ποιήματα, έναν παπά που σηκώθηκε για να καθίσει μια νεαρή τοξικομανής, τρεις νεαρούς που φορούσαν ο καθένας δύο διαφορετικά παπούτσια, ένα αθλητικό και ένα σκαρπίνι, δυο δεκαεξάχρονες φίλες που μπήκαν στο λεωφορείο χέρι-χέρι και δεν αντάλλαξαν κουβέντα για 20 λεπτά. Θα ανέφερε στον οδηγό και έναν γονιό που άκουγε σοβαρός την πεντάχρονη κόρη του να του εξηγεί ότι η θάλασσα είναι ο ιδρώτας  του φεγγαριού καθώς το χτυπάει ο ήλιος με τις ακτίνες του, αλλά του φάνηκε πως θα πήγαινε πολύ.

Συνήθως οι οδηγοί τον κοιτούσαν με ένα βλέμμα που δεν μπορούσε να το εξηγήσει κι αυτός πήγαινε στη θέση του έχοντας κάνει το καθήκον του. Υπήρξαν όμως φορές που τον ευχαρίστησαν και τους είδε να λένε κάτι στον ασύρματό τους.

Η τελευταία φορά που εξάσκησε το χόμπι του ήταν σε ένα βραδυνό δρομολόγιο κατά το οποίο ανέφερε στον οδηγό κάποιον διοπτροφόρο με γένια που σφύριζε τη Μικρή Νυχτερινή Μουσική του Μότσαρτ. Δεν είχε προλάβει να επιστρέψει στη θέση του όταν, κάνοντας μεταβολή, πήγε στον οδηγό και του είπε: “Επίσης θα ήθελα να σας αναφέρω ότι κάθε μέρα μπαίνω σε λεωφορεία του ΟΑΣΘ και αναφέρω στους οδηγούς επιβάτες με παράξενη συμπεριφορά.”

]]> http://gazakas.wordpress.com/2011/09/14/%ce%b5%cf%85%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%b8%cf%8e%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%86%ce%ad%cf%81%cf%89/feed/ 4 gazakas