“Η ποιότητα της δημοκρατίας αναδεικνύεται από την ελεύθερη έκφραση των απόψεων όλων των πολιτών και από την ενθάρρυνση της καλλιέργειας ενός πολιτισμού ανεκτικότητας. Η πολιτική ανεκτικότητα προϋποθέτει την ελευθερία της έκφρασης, τον ανοικτό διάλογο και το σεβασμό στη διαφορετικότητα των απόψεων. Εναπόκειται στους δημοκρατικούς θεσμούς, μεταξύ των οποίων κορυφαίος θεσμός είναι το Κοινοβούλιο, η άμβλυνση των εντάσεων που προκύπτουν από τις αντιθέσεις, η προσπάθεια για σύνθεση των διαφορετικών απόψεων και η διασφάλιση της ενεργούς συμμετοχής όλων των κοινωνικών ομάδων.”
Συμφωνα με σχετική εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ το παραπάνω θέμα πρέπει να δοθεί στους μαθητές της γ΄ γυμνασίου και β΄ λυκείου για να το σχολιάσουν και να καταγράψουν τις θέσεις και τις απόψεις τους (για να γράψουν δηλαδή μια παλιά, καλή έκθεση). Ε, ρε γλέντια!
Μόνιμος σύνδεσμος
4 σχόλια
Πέρσι τέτοια μέρα είχα γράψει αυτό για τη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου… Δυστυχώς ελάχιστα πράγματα μπορώ να πω φέτος ότι παρουσιάστηκαν σε βελτιωμένη έκδοση στη γιορτή του ΕΠΑΛ όπου διδάσκω: τουλάχιστον έγινε αναφορά και στον εμφύλιο και στο ρόλο των Μεγάλων δυνάμεων και, ω! του θαύματος, υπήρξε και μια παράγραφος για τον κοινωνικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Παρ’ όλ’ αυτά, ακούσαμε και πάλι τα περί Αγίας Λαύρας και Π.Π. Γερμανού και για το “Κρυφό Σχολειό” (εδώ να σημειώσω, ευλογώντας τα γένια μου, ότι μετά από απειλή μου ότι θα αντιδρούσα την ώρα της γιορτής, οι συνάδελφοι που τη διοργάνωναν πρόσθεσαν και ένα “όπως μας λέει η παράδοση, αλλά δεν το δέχονται οι περισσότεροι ιστορικοί”). Ας πούμε ότι υπήρξε μια κάποια πρόοδος…
Αυτό μου τη σπάει όμως σε όλη αυτή την ιστορία με τους συναδέλφους που επιμένουν να γεμίζουν τα αυτιά των μαθητών μας -όσων τέλος πάντων παρακολουθούν τις σχολικές γιορτές ή τα σχετικά κεφάλαια στο μάθημα της Ιστορίας- με μύθους και θρύλους είναι η αντίληψη ότι ορισμένοι εθνικοί μύθοι είναι χρήσιμοι. Αυτό για μένα δείχνει ότι έχουν στο μυαλό τους μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πώς πρέπει να δομηθεί η ταυτότητα των μαθητών τους, η οποία εικόνα συμπίπτει παραδόξως σε μεγάλο βαθμό με αυτό που θα ήθελε και το βαθύ μας κράτος. Με βρίσκουν λοιπόν απολύτως σύμφωνο τα ερωτήματα που θέτει ο λασκαράτος στο τέλος του εξαιρετικού του κειμένου που φιλοξενείται στου Ροΐδη (να το διαβάσετε όλο), δυστυχώς όμως απαντήσεις δεν έχω να προσφέρω…
Μόνιμος σύνδεσμος
5 σχόλια
Κατά την εγγραφή μαθήτριας σήμερα στο ΕΠΑΛ τη ρωτά ο συνάδελφος:
-Ποιον τομέα θες να ακολουθήσεις;
Και εκείνη απαντά:
-Ε… σε ποιον είναι ο Κωστάκης ο Π.;
Μόνιμος σύνδεσμος
8 σχόλια
Ματιά Πρώτη
Το ένα από τα δύο μαθήματα στο οποίο διαγωνίζονταν (και όχι “εξετάζονταν”) οι υποψήφιοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων σήμερα ήταν η Νεοελληνική Λογοτεχνία. Για την ακρίβεια, όχι στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, αλλά σε μια ντουζίνα περίπου κείμενα, ποιήματα και πεζά, που καλύπτουν ένα χρονικό φάσμα από το Σολωμό μέχρι τη Δημουλά, τα οποία κατά τη διάρκεια της φετινής χρονιάς τα είχαν επεξεργαστεί, τεμαχίσει, συμπυκνώσει, αποχυμώσει, αναλύσει κτλ. με τη βοήθεια των φιλολόγων τους στο σχολείο, στο ιδιαίτερο (συχνά πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο) και στο φροντιστήριο, έχοντας παράλληλα εντρυφήσει σε διάφορα κριτικά κείμενα για αυτά τα έργα. Αυτό που δεν έγινε σίγουρα στις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν το να αγαπήσουν αυτά τα κείμενα, ιδίως μετά από την επεξεργασία τους. Το επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε για να ενταχθεί το μάθημα της Λογοτεχνίας στα εξεταζόμενα μαθήματα της Θεωρητικής Κατεύθυνσης ήταν ότι ήταν αδιανόητο να μη γνωρίζουν τα βασικά της λογοτεχνίας οι υποψήφιοι αυτής της Κατεύθυνσης, μεγάλο μέρος των οποίων θα βρεθεί μετά τις εξετάσεις στις Φιλοσοφικές Σχολές της χώρας. Κι όμως: το πραγματικά αδιανόητο είναι πώς κατορθώνει άλλη μια φορά το σύστημα όχι απλά να αποτρέψει τους νέους από την απόλαυση της λογοτεχνίας, καθιστώντας την ένα στεγνό προς εξέταση αντικείμενο που ζητά παπαγαλία, φορμαλισμό και στερεότυπη σκέψη, αλλά και να τους διώξει ακόμα πιο μακριά από αυτή.
Ματιά Δεύτερη
Το κείμενο που επιλέχθηκε από την Επιτροπή Εξετάσεων ήταν ένα από τα σχετικά “εύκολα”: ο “Καισαρίων” του Καβάφη. Η επιλογή όμως αυτή κατάντησε τελικά τραγελαφική αφού τα θέματα των ερωτήσεων δεν επέτρεπαν καμία σχεδόν αναφορά εκ μέρους των μαθητών στην ερωτική διάσταση του ποιήματος, η οποία είναι ιδιαίτερα έντονη, ενώ ευτυχώς δεν ζητήθηκε από τους μαθητές να γίνει και κάποια αναφορά στο βλακώδη τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το σχολικό βιβλίο το ποίημα : “Ο ποιητής αποκαθιστά μια αδικία της ιστορίας”!!! Το πιο αστείο της υπόθεσης όμως ήταν ότι πολλά παιδιά έλεγαν πως το κείμενο που έπεσε δεν ήταν αναμενόμενο! Αναρωτιέμαι τι κάθονται και τους λένε οι καθηγητές τους και θεωρούν κείμενα που δεν έπεσαν την προηγούμενη ή την προπροηγούμενη χρονιά “μη αναμενόμενα”…
Ματιά Τρίτη
Το άλλο μάθημα στο οποίο διαγωνίζονταν σήμερα οι υποψήφιοι ήταν τα Μαθηματικά. Σήμερα λοιπόν μια και ήμουν υπεύθυνος διαδρόμου και όχι επιτηρητής σε αίθουσα κατέληξα στο εξής συμπέρασμα κατά τη διάρκεια του τριώρου των εξετάσεων: ή οι μαθητές της Θεωρητικής Κατεύθυνσης πάσχουν σε μεγάλο ποσοστό από κατακράτηση ούρων ή τα Μαθηματικά φέρνουν κατούρημα στα παιδιά. Πώς αλλιώς να εξηγήσω το ότι το ποσοστό των μαθητών που έγραφαν Μαθηματικά και πήγαν στην τουαλέτα ήταν τουλάχιστον πενταπλάσιο από αυτό των μαθητών που έδιναν Νεοελληνική Λογοτεχνία; Τι; Λέτε να πήγαιναν στην τουαλέτα για να δουν σκονάκια, μια και στα Μαθηματικά μπορείς να κάνεις ενώ στη Λογοτεχνία όχι; Μπα… Αποκλείεται!
Ματιά Τέταρτη
Και μέσα σε όλα αυτά να έχεις γονείς που περίμεναν έξω από το σχολείο λες και επιδίωκαν να υπενθυμίσουν στα παιδιά τους τι “θυσίες” έχουν κάνει αυτοί για την επιτυχία τους, συναδέλφους που ήθελαν να τους αντικαταστήσεις για λίγο ώστε να καπνίσουν το τσιγαράκι τους, συναδέλφους που την ώρα της εξέτασης επειδή κάτι τους χτυπούσε άσχημα σου έκαναν στο πόδι προτάσεις για αλλαγές στην εκπαίδευση, ανάμεσα στις οποίες και τα υποχρεωτικά δίδακτρα για όλους στο Πανεπιστήμιο, αστυνομικούς που την είχαν στήσει για καμιά ώρα στο δρόμο έξω από το Εξεταστικό Κέντρο μέχρι να πιάσουν το απαραίτητο πλαφόν κλήσεων για υπερβολική ταχύτητα -άσχετα αν στο απέναντι ρεύμα έβλεπαν να περνούν αυτοκίνητα με ιλλιγγιώδη ταχύτητα… Τελικά ήμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα και σήμερα…
Tags: Εξετάσεις, Λύκειο, σχολείο, εκπαίδευση
Μόνιμος σύνδεσμος
2 σχόλια
Η πρόσφατη ιστορία με τη δικαστική απόφαση η οποία εξοβελίζει το βιβλίο “Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές” από τις σχολικές βιβλιοθήκες καταδεικνύει με γλαφυρό τρόπο αρκετά προβλήματα στη λειτουργία της πολιτείας μας, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο προφανή.
Ας ξεκινήσω με τα πιο προφανή: εν έτει 2008 έχουμε ακόμα νοσταλγούς ενός μαύρου παρελθόντος, όπως ο Κων. Πλεύρης, οι οποίοι λειτουργώντας ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της σεμνότητας (διάβαζε “σεμνοτυφίας”) και της ηθικής (διάβαζε “ηθικολογίας”) αποδίδονται σε ένα κυνήγι μαγισσών που τους κρατάει πολλά χρόνια πίσω. Σκεφτείτε ότι ο Πλεύρης -χωρίς καν να έχει παιδί σε σχολείο τώρα- έλαβε γνώση του γεγονότος ότι το βιβλίο συμπεριλαμβανόταν στις σχολικές βιβλιοθήκες, το διάβασε και πήγε στα δικαστήρια. Όχι ότι θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό από τον συγκεκριμένο. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι επέλεξε αυτό το βιβλίο για να το στοχοποιήσει: μήπως πίστευε εκ των προτέρων ότι είχε ελπίδες ή θα προέβαινε στην κίνηση αυτή ούτως ή άλλως; Τα λίγα που ξέρω για το βιβλίο (δυστυχώς δεν το έχω διαβάσει ακόμα) δεν με βοηθούν να υποστηρίξω κάποια από τις δύο πιθανότητες.
Πολύ πιο απογοητευτικός από τον Πλεύρη είναι ο δικαστής που έβγαλε την απόφαση. Όχι μόνο ούτε κυρίως επειδή αυτή ήταν υπέρ του Πλεύρη, αλλά λόγω του απίθανου σκεπτικού με το οποίο την αιτιολόγησε. Η φρασεολογία του κειμένου της απόφασης καθώς και τα ιδεολογήματα που γεμίζουν πέντε πυκνογραμμένες σελίδες αποτελούν, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Ροΐδης, “ακροδεξιό και ηθικολογικό παραλήρημα.” Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αυτή καθαυτή η απόφαση, αλλά το γεγονός ότι υπάρχει δικαστής ο οποίος κρίνει και δικάζει με βάση ένα τέτοιο αποκλίνοντα τρόπο σκέψης.
Απαράδεκτος και επίκίνδυνος λοιπόν ο Πλεύρης, ακόμα πιο απαράδεκτος και επικίνδυνος ο συγκεκριμένος δικαστής (Δημήτρης Γαβαλάς) και καλώς οι προοδευτικοί, αριστεροί, φιλελεύθεροι αρθρογράφοι και ιστολόγοι στράφηκαν εναντίον τους. Όμως, από εδώ και πέρα ξεκινά ένα προβληματικό κομμάτι της όλης συζήτησης: σχεδόν το σύνολο όσων αντέδρασαν στην απόφαση, την καταδικάζουν επί της αρχής, οι περισσότεροι μάλιστα χωρίς να έχουν διαβάσει το βιβλίο. Το σκεπτικό τους λίγο πολύ συνοψίζεται στο εξής: “Ο ακροδεξιός Πλεύρης ζήτησε κακώς από το δικαστήριο να αποσυρθεί από τα σχολεία ένα βιβλίο. Ένας δικαστής του ιδίου φυράματος τον δικαίωσε με ένα απίθανο σκεπτικό. Αυτή η απόφαση είναι πράξη λογοκρισίας και κανένα δικαστήριο (και εδώ που τα λέμε κανένας απολύτως) με κανέναν τρόπο δεν έχει δικαίωμα να καθορίσει αν κάποιο βιβλίο μπορεί να περιλαμβάνεται στους καταλόγους των δημόσιων σχολικών βιβλιοθηκών.”
Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα; Πρώτα-πρώτα, δεν έχουμε να κάνουμε με λογοκρισία, αλλά για καλώς ή κακώς εννοούμενη “προστασία” των μαθητών. Λογοκρισία θα ήταν αν η δικαστική απόφαση προέβλεπε απόσυρση του βιβλίου γενικά από την κυκλοφορία. ¨Ετσι, για να μη χάνουν και το νόημά τους οι λέξεις…
Από τα λίγα που έχω μάθει για το βιβλίο μάλλον κακώς αποσύρεται. Αυτό όμως σημαίνει ότι στις σχολικές βιβλιοθήκες μπορεί να υπάρχει οποιοδήποτε βιβλίο; Και η “Λολίτα”; Και τα άπαντα του Μπουκόφσκι; Ή μήπως και ο “Μέγας Ανατολικός”; Υπάρχουν αριστουργήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας (ας περιοριστούμε στη λογοτεχνία) που δεν θα τα πρότεινα σε μαθητές για διάφορους λόγους. Γιατί να συμπεριλαμβάνονται σε μια σχολική βιβλιοθήκη τη στιγμή που θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από άλλα προτιμότερα; Οι σχολικές βιβλιοθήκες δεν μπορούν να περιέχουν τα πάντα και στην Ελλάδα ιδίως οι πόροι που διατίθενται για τον εμπλουτισμό τους είναι ιδιαίτερα περιορισμένοι. Δεν πρέπει δηλαδή να υπάρχει ένας τρόπος με τον οποίο θα επιλέγονται τα βιβλία που θα γεμίζουν τα ράφια τους;
Ώρες-ώρες δεν ξέρω με ποιους θυμώνω περισσότερο: με τους Πλεύρηδες και τους Γαβαλάδες, από τους οποίους -ιδίως τους πρώτους- δεν περιμένω ποτέ τίποτα καλό ή με όλους αυτούς που στο όνομα ενός αστικού και ατομικιστικού φιλελευθερισμού διαστρέφουν προς το χυλωδέστερο τόσο τις έννοιες των λέξεων όσο και στοιχειώδεις κατακτήσεις μιας οργανωμένης πολιτείας.
ΥΓ. Εντάξει, ξέρω με ποιους θυμώνω πιο πολύ, αλλά και κάποιοι σύντροφοι και συνοδοιπόροι το παρακάνουν μερικές φορές 
Μόνιμος σύνδεσμος
5 σχόλια
Σήμερα στο γυμνάσιο όπου υπηρετώ το μενού της σχολικής γιορτής για την αυριανή επέτειο είχε όλα τα παραδοσιακά συστατικά μιας τέτοιας εκδήλωσης: άθλια μικροφωνική, ποιήματα και κείμενα που τα απήγγειλαν βαριεστημένα κάποιοι μαθητές, ενώ οι υπόλοιποι αδιαφορούσαν για ό,τι συνέβαινε και περίμεναν ανυπόμονα να περάσει η ώρα, καθηγητές που κυνηγούσαμε με “Σουτ!” και “Ησυχία!” τη χίμαιρα της προσοχής των μαθητών. Κυρίως όμως η γιορτή αυτή υπήρξε μια θλιβερή αναπαραγωγή όλων των στερεοτύπων και των εθνικών μύθων γύρω από το 1821…
Στην αρχή της εκδήλωσης ακούσαμε ένα δημοτικό για την πτώση της Πόλης που την εξηγούσε ως “θέλημα Θεού”. Έπειτα, κείμενο και ποίημα για το Κρυφό Σχολειό που κράτησε άσβεστη την ελληνική παιδεία. Στη συνέχεια πληροφορηθήκαμε ότι η έναρξη της Επανάστασης κηρύχθηκε στις 25 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, με όλη τη σχετική φιλολογία περί ταυτόχρονου “Ευαγγελισμού” Θεοτόκου και Γένους. Τα γεγονότα της Επανάστασης προσπεράστηκαν τηλεγραφικά και συνθηματολογικά -η άλωση της Τριπολιτσάς φυσικά αναφέρθηκε χωρίς τη σφαγή που επακολούθησε- καμία αναφορά στις εμφύλιες διαμάχες και στο ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων δεν έγινε και κάπως έτσι φτάσαμε στα 1829 οπότε, σύμφωνα με τα κείμενα, απελευθερώθηκε ένα τμήμα της Ελλάδας.
Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα ακούσει αρκετά, στο τελευταίο μέρος της γιορτής που ήταν αφιερωμένο στην Επανάσταση στη Μακεδονία άκουσα έκπληκτος να επεκτείνεται η ιστορική αφήγηση μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση των μακεδονικών πόλεων από τον ελληνικό στρατό με επικεφαλής το διάδοχο Κωνσταντίνο και ενώ είχε προηγηθεί αναφορά στο Μακεδονικό Αγώνα, κατά τον οποίο οι Έλληνες είχαν να αντιμετωπίσουν δυο θεριά, τους Βούλγαρους και τους Τούρκους… Α! Κόντεψα να το ξεχάσω: μέχρι και η Κόκκινη Μηλιά και ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς είχαν θέση σήμερα στα όσα αμετροεπή ακούστηκαν.
Δεν ξέρω αν οι συναδέλφισσες που ανέλαβαν τη διοργάνωση της εκδήλωσης τα πιστεύουν όλα αυτά, αν τα θεωρούν “χρήσιμους” εθνικούς μύθους ή αν απλά βαριόντουσαν και τα αντέγραψαν από παλιότερα κείμενα σχολικών εορτών, αλλά όπως και να ‘χει με έκαναν να χαρώ που τα περισσότερα παιδιά δεν έδιναν καμία σημασία σε όσα ακούγονταν. Υποψιάζομαι όμως ότι και τα ίδια έχουν ήδη εμποτιστεί με παρόμοιες ιδέες γιατί σε σχετικές συζητήσεις μαζί τους διαπιστώνω πως αυτή την κυρίαρχη “μυθική” εθνική αφήγηση την ενστερνίζονται σχεδόν απόλυτα.
Δεν έχουμε το Θεό μας!
Μόνιμος σύνδεσμος
10 σχόλια
Η ΟΛΜΕ, το πανελλήνιο συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών (“Λειτουργών” σημαίνει το “Λ”) Δευτεροβάθμιας (“Μέσης”) Εκπαίδευσης, προκηρύσσει απεργία για αύριο και μεθαύριο συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις ενάντια στο ασφαληστρικό. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να συζητάμε στα σχολεία το κλείσιμό τους αυτές τις δυο μέρες, άλλα είναι τα προβλήματά μας.
Η διοίκηση, είτε πρόκειται για το Υπουργείο είτε για τους κατά τόπους Προϊσταμένους των Διευθύνσεων Β΄Βάθμιας Εκπαίδευσης είτε για τους διευθυντές των σχολείων (ας σημειωθεί ότι όλοι αυτοί είναι συνάδελφοι καθηγητές και μέλη της ΟΛΜΕ), ανέλαβε καλή ή κακή τη πίστει ρόλο αποτρεπτικό, απαξιωτικό και αστυνομευτικό σε σχέση με την απεργία.
Στο ένα σχολείο ο διευθυντής μέμφεται συνάδελφο και την πιέζει να μην απεργήσει γιατί είχε δηλώσει συνοδός σε προγραμματισμένη για την ημέρα της απεργίας σχολική εκδρομή ( πλάκα δεν έχει να απεργείς και συνάδελφοί σου να πηγαίνουν -εκπαιδευτική έστω- εκδρομή; ), σε άλλο ο διευθυντής ζητά να δηλώσουν ποιοι θα απεργήσουν από την προηγούμενη ημέρα έτσι ώστε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές στο πρόγραμμα και να φύγουν οι μαθητές και οι απεργοσπάστες [χρησιμοποιώ τη λέξη περιγραφικά και όχι αξιολογικά] νωρίτερα, με τρίωρα και τετράωρα. Για τον ίδιο λόγο σε όλα τα σχολεία οι Προϊστάμενοι στέλνουν εγκυκλίους ώστε να υποχρεωθούν όσοι δεν απεργούν να βρίσκονται σε αυτά από την πρώτη ώρα, ενώ σε κάποια οι διευθυντές δηλώνουν ότι αλλαγές στο πρόγραμμα δεν θα γίνουν μεν, οι απεργοσπάστες θα παραμείνουν στο σχολείο μέχρι το μεσημέρι δε, για να προσέχουν τους μαθητές στις ώρες των κενών που θα προκύψουν (αυτό προσωπικά και λίγο χαιρέκακα δε με πειράζει, αφού μάλλον θα ωθήσει κάποιους ακόμα στην απεργία). Αλλού διατυπώθηκε η αξίωση να ενημερώσουν αύριο το πρωί τηλεφωνικά οι απεργοί ότι πρόκειται να απεργήσουν, λες και δεν θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι όποιος απουσιάζει την ημέρα της απεργίας απεργεί, εκτός κι αν ενημερώσει διαφορετικά.
Κι όλα αυτά με το πρόσχημα της ομαλής λειτουργίας των σχολείων. Ναι, αυτής που η απεργία έχει σκοπό να διαταράξει.Και φυσικά όσο τα δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα πέφτοντας στην παγίδα του φόβου ή του φιλότιμου, σε κάθε νέα απεργία θα μας ζητάνε περισσότερα μέχρι που θα φτάσουμε να παίρνουμε άδεια για να απεργήσουμε.
Βέβαια, ο βασικός λόγος που συμβαίνουν όλα αυτά είναι το ότι η απεργία στον κλάδο μας έχει καταντήσει μια προσωπική επιλογή και αυτό που υψώνεται πλέον ως λάβαρο είναι το δικαίωμα του καθενός να μην απεργήσει αντί να προτάσσεται επιτακτικά κάθε φορά η ηθική μας υποχρέωση ως μέλη του συνδικάτου να απεργήσουμε…
ΥΓ. Το πιο αστείο -αν δεν ήταν για κλάματα- έγινε σε σχολείο όπου ο διευθυντής είναι μέλος τοπικής ΕΛΜΕ: “-Έλα μωρέ, γιατί να απεργήσεις την Πέμπτη; Δύο ώρες μάθημα έχεις μόνο…”
Μόνιμος σύνδεσμος
6 σχόλια
Και ξαφνικά, κακός χαμός στη μπλογκόσφαιρα μετά από την αβανταδόρικη γκάφα του προϊστάμενου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης! Τι φιλιππικοί εναντίον του, τι χαρακτηρισμοί περί σκοταδισμού με τη μπάλα να παίρνει ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, τι κορόνες του στυλ “Ποιος είναι αυτός που θα αποφασίσει τι θα δουν τα παιδιά μας/ που θα κρίνει τον Πικάσσο”, “από που κι ως που ο Πικάσσο πορνογράφος” (λες και ο προϊστάμενος μίλησε για πορνογραφία) και άλλα τέτοια γλαφυρά…
Μήπως να χαλαρώναμε λίγο; Δεν έχω καμιά διάθεση να υπερασπιστώ τον κύριο Ταπανίδη (αφήστε που γνωρίζοντας τις διαδικασίες τοποθέτησης σε μια θέση σαν και τη δική του θα είχα μάλλον κάθε λόγο να του τα χώνω). Προφανώς βέβαια ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα ήταν λανθασμένος και άκομψος, αλλά καλό θα ήταν να διαβάζουμε και πίσω από τις γραμμές της είδησης: δεν πήγε ο άνθρωπος να δει την έκθεση και μετά έβγαλε απαγορευτικό φιρμάνι (που στην πραγματικότητα δεν ήταν καν απαγορευτικό), αλλά δέχτηκε πιέσεις από γονείς, στις οποίες κακώς βέβαια ενέδωσε. Όποιος βρίσκεται στην εκπαίδευση ξέρει τι σημαίνει η φράση “πιέσεις γονέων”, χωρίς να θέλω να αθωώσω τον κύριο Προϊστάμενο που λειτούργησε βιαστικά, σπασμωδικά και εντέλει αυτοϋπονομευτικά: δε συμβουλεύτηκε ειδικούς, δεν επικοινώνησε με το Υπουργείο, δεν πήρε ένα τηλέφωνο στους υπεύθυνους της έκθεσης, δε μίλησε με τους εκπαιδευτικούς που την είχαν ήδη επισκεφτεί.
Αν είχαν συμβεί κάποια από αυτά, ιδίως τα δύο τελευταία, θα είχε πληροφορηθεί ότι: «Υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι τολμηρά, αυτά όμως έχουν φροντίσει οι επιμελητές της έκθεσης και τα έχουν απομονώσει σε κάποιο ειδικό χώρο και όταν ξεναγούν παιδιά γυμνασίου αποφεύγουν να τους φέρουν σε επαφή με αυτά», και κάπου εκεί μάλλον θα τελείωνε η ιστορία. Το πολύ-πολύ, για να το παίξει και εξουσία, θα ζητούσε αυστηρά να μην έρθουν τα παιδιά σε καμία περίπτωση με τα “απομονωμένα” έργα.
Εσείς όμως, καλοί μου μπλογκεράδες, που βγήκατε να το παίξετε ειδικοί για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να βλέπουν τα παιδιά, τι έχετε να πείτε για αυτή την απόφαση των ίδιων των υπευθύνων της έκθεσης να μη δείχνουν όλα τα έργα στους μαθητές των γυμνασίων που την επισκέπτονται; Κι αυτοί σκοταδιστές και λογοκριτές; Κι αυτοί δεν ξέρουν από Πικάσσο; Τα θεωρούν πορνογραφία τα έργα που απομόνωσαν;
Στην ουσία τώρα: προσωπικά θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να συνοδεύσω μαθητές των πρώτων τάξεων του γυμνασίου μπροστά σε έργα όπου λ.χ. απεικονίζονται γυμνές γυναίκες που ανοίγουν τα πόδια τους σε άντρες ή που έχουν εμφανή σεξουαλική θεματολογία. Όχι για να μη σκανδαλιστούν τα παιδιά, αλλά γιατί θα ήταν πολύ δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να συγκρατήσω τα γέλια, τα χάχανα, τα υπονοούμενα και τα σόκιν σχόλια εκ μέρους αρκετών παιδιών. Έχω την αίσθηση δηλαδή ότι σήμερα, έχοντας υπόψη τη συγκεκριμένη κοινωνική αντίληψη περί σεξ, με την οποία μεγαλώνουν τα παιδιά, η όποια καλλιτεχνική διάσταση των έργων θα χανόταν και το ζουμί από τη θέαση τέτοιων έργων θα ήταν κάτι τέτοιο περίπου: “Είδαμε μια χοντρή που περίμενε να τη γαμήσουν”… Δεν αποκλείω βέβαια το γεγονός ότι συνάδελφοι των Καλλιτεχνικών θα μπορούσαν με κατάλληλη προεργασία να περιορίσουν τέτοιου είδους αντιδράσεις.
Και κάτι ακόμα: δεν είναι σοβαρό το επιχείρημα ότι ο προϊστάμενος ασχολήθηκε με την έκθεση και όχι με τον οχετό πορνογραφίας στην τηλεόραση, στα περίπτερα ή στο διαδίκτυο. Ο καθένας έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες και σκοπός του σχολείου είναι να ανεβάζει το επίπεδο των μαθητών και όχι να αναπαράγει το επίπεδο της κοινωνίας.
Μόνιμος σύνδεσμος
19 σχόλια
Εν μέσω επιθανάτιων ρόγχων ενός συστήματος που μόλις τώρα ανακαλύπτει (;) τις νέες τεχνολογίες και νομίζει ότι μπορεί να τις ελέγξει και να τις περιορίσει (γίνονται βλέπεις πολύ ενοχλητικές), διορθώνεις την έκθεση που έγραψε -στο σπίτι μάλιστα- μια μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου (14-15 χρονών δηλαδή) -μαθήτρια του 17 υποτίθεται- και αντιλαμβάνεσαι για πολλοστή φορά την αποτυχία της ελληνικής εκπαίδευσης:
[Έχει ζητηθεί από τους μαθητές, μετά από επεξεργασία και συζήτηση, να γράψουν ένα κείμενο που θα απαντάει σε ρατσιστικές απόψεις εναντίον των Αλβανών]
Η Ελλάδα είναι μια τουριστική χώρα που προσελκύει όλο και περισσότερους τουρίστες κάθε χρόνο. Τα τελευταία χρόνια ήρθαν πολύ αλλοδαποί κυρίως από τη γειτονική Αλβανία κοκ….
Μόνιμος σύνδεσμος
7 σχόλια
My StumbleUpon Page
