Μέσα στη Νύχτα

[Πάνω σε μια ιδέα που μου έδωσε αυτό το κείμενο]

Όλοι οι άνθρωποι καθώς μεγαλώνουν αλλάζουν το “θέλω” τους κάθε τόσο διότι οι επιθυμίες στο ζωικό αυτό είδος δεν ωριμάζουν μαζί με το υπόλοιπο σώμα αλλά δημιουργούνται πάντοτε καινούργιες κάθε φορά. Το καινούργιο “θέλω” δημιουργείται κάτω από το υπάρχον και μόλις δημιουργηθεί,  οι άνθρωποι εκδύουν το παλιό τους “θέλω”. Όταν λέμε ότι ένας άνθρωπος αλλάζει το “θέλω” του, στην πραγματικότητα αυτό που αλλάζει είναι η εξωτερική στοιβάδα επιθυμίας, η λεπτή μεμβράνη από όνειρα.

Η περιστασιακή αλλαγή του “θέλω” στους ανθρώπους, οφείλεται στην βιολογική του ανάπτυξη αλλά και σε άλλους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τις ψυχικές αλλαγές, την ηλικία, τον κύκλο αναπαραγωγής και την κατάσταση της υγείας του. Οι άνθρωποι που έχουν κάποιες πληγές εκδύουν συχνότερα το “θέλω” τους. Τα μωρά και οι νεαροί σε ηλικία άνθρωποι κάνουν αλλαγές του “θέλω” τους πολύ συχνότερα απ’ ό,τι οι ενήλικοι καθώς βρίσκονται στη φάση ανάπτυξης. Μέχρι τα είκοσι χρόνια και αναλόγως του περιβάλλοντός τους, ένας άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει 12 με 15 εκδύσεις -όταν είναι δεδομένο πως τροφοδοτείται κανονικά με ερεθίσματα σε κάθε φάση της ζωής του. Αν ένα ςάνθρωπος καθώς αναπτύσσεται δεν λαμβάνει την κατάλληλη ποσότητα ερεθισμάτων και στα κατάλληλα διαστήματα θα πάσχει από χρόνια έλλειψη επιθυμιών.

Η αλλαγή του “θέλω” στους ανθρώπους σηματοδοτείται από 3 διαφορετικές φάσεις. Κατά την πρώτη φάση, το καινούργιο “θέλω” δημιουργείται κάτω από το παλιό και ενδιάμεσα δημιουργείται μια λιπαντική περίοδος κατάθλιψης η οποία αποτρέπει το καινούργιο “θέλω” να κολλήσει με το παλιό και επίσης βοηθά σε μικρό βαθμό στην έκδυση του παλιού “θέλω”. Η ύπαρξη αυτού του υγρού είναι που επιφέρει αλλαγή στο χρώμα του “θέλω” στους ανθρώπους και το χρώμα εμφανίζεται πιο θαμπό και ασπριδερό, ενώ τα μάτια έχουν συνήθως μια μελαγχολική απόχρωση. Στους περισσότερους ανθρώπους που κατοικούν σε πόλεις, όπως οι Urbanis Thessaloniciensis για παράδειγμα, η εξωτερική στοιβάδα του “θέλω” -το “θέλω” που εκδύεται δηλαδή- είναι πολύ λεπτότερη και τις περισσότερες φορές τα μη έμπειρα μάτια μπορεί να δυσκολευτούν να καταλάβουν πότε ο άνθρωπος ετοιμάζεται για αλλαγή.

Να επισημάνω σε αυτό το σημείο πως καθ’ όλη τη διαδικασία της έκδυσης του “θέλω”, από τη στιγμή δηλαδή που θα δούμε πως ο άνθρωπος ετοιμάζεται για αλλαγή “θέλω”, δεν θα πρέπει να τον πλησιάζουμε, ούτε και να του προσφέρουμε νέα ερεθίσματα. Η οποιαδήποτε επαφή μπορεί να καταστρέψει το καινούργιο “θέλω” που δημιουργείται από κάτω και το ίδιο γίνεται με τα ερεθίσματα, λόγω του ότι το μυαλό αποσυντονίζεται όταν έχουμε υπερβολική εισροή τους. Από την πρώτη φάση έκδυσης ο άνθρωπος αναζητά κάποιο σημείο με περισσότερη αγάπη η οποία θα κρατά μαλακό το εξωτερικό -το προς έκδυση “θέλω”- και θα βοηθήσει τον άνθρωπο να πραγματοποιήσει ευκολότερα την έκδυση.

Σε αυτή την πρώτη φάση δημιουργίας του καινούργιου “θέλω” κάτω από το υπάρχον και λόγω της ύπαρξης του λιπαντικού υγρού, οι άνθρωποι δεν βλέπουν καλά. Γι’ αυτό λοιπόν αυτή την περίοδο οι άνθρωποι και για να μην αισθάνονται εκτεθειμένοι καταφεύγουν σε κρυψώνες και παραμένουν ακίνητοι μέχρι τη στιγμή της έκδυσης. Μέσα στις κρυψώνες η σχετική αγάπη είναι υψηλότερη από τον περιβάλλοντα χώρο και επίσης οι άνθρωποι νοιώθουν περισσότερο ασφαλείς. Εξ’ αιτίας της περιορισμένης ενόρασης, οι άνθρωποι γίνονται συνήθως πιο επιθετικοί αυτή την περίοδο και εάν νοιώσουν κοντά τους την παρουσία κάποιου πλάσματος μπορεί να αρχίσουν να χτυπούν σπασμωδικά αριστερά-δεξιά με ειρωνικά σχόλια ή/και να συρίζουν σαρκασμούς για να προειδοποιήσουν πως δεν θέλουν να ενοχληθούν.

Στη δεύτερη φάση έκδυσης -προς το τέλος της όλης διαδικασίας- ο άνθρωπος αποκτά και πάλι τα κανονικά του χρώματα. Αυτό συμβαίνει διότι το καινούργιο “θέλω” έχει πλέον δημιουργηθεί από κάτω.

Στην τρίτη και τελευταία φάση και αφού έχει περάσει περίπου μια εβδομάδα μετά τη δεύτερη φάση, ο άνθρωπος κάνει βόλτες στην πόλη και ψάχνει σκληρές επιφάνειες στις οποίες θα τρίψει το στόμα του για να σκίσει το παλιό “θέλω”.

Στη συνέχεια θα τρίψει το κεφάλι του και ολόκληρο το σώμα και το “θέλω” θα διπλώνεται και καθώς ο άνθρωπος κινείται αυτό θα μαζεύεται προς την σκιά του. Οι άνθρωποι, σε αντίθεση με τις σαύρες, εκδύουν το “θέλω” τους ολόκληρο σε ένα κομμάτι.

Αμέσως μετά την 3η και τελευταία φάση κατά τη διαδικασία έκδυσης, οι άνθρωποι πεινάνε από τη νέα μεγάλη επιθυμία. Ταΐστε τους με την ανάλογη ποσότητα του κατάλληλου ερεθίσματος για το κάθε φύλο και την κάθε ηλικία.

Έπειτα από κάποια μεγάλη απογοήτευση, οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν και δεύτερη έκδυση “θέλω” σε προσπάθεια σύντομης επούλωσης της πληγής. Το θηλυκό τα καταφέρνει πολύ καλύτερα σε αυτό από το αρσενικό.

Εάν καθ’ όλη αυτή την περίοδο από την πρώτη φάση και μετά, ο άνθρωπος δεν είχε πρόσβαση σε σημεία με αυξημένη αγάπη ή το περιβάλλον ήταν πολύ εχθρικό, μπορεί να υπάρξουν προβλήματα στην έκδυση του “θέλω” και κάποια κομμάτια από το προς έκδυση “θέλω” να μείνουν κολλημένα επάνω του, στην περιοχή του κεφαλιού, στα μάτια, στην καρδιά, ακόμη και σε άλλα σημεία του σώματος. Αυτά τα κομμάτια δεν πρέπει να μένουν πάνω του. Εάν πολλά τέτοια κομμάτια μένουν στον άνθρωπο και για μεγάλο διάστημα, τότε μπορεί να προκληθούν ψυχολογικά προβλήματα και εάν επί σειρά αλλαγών το “θέλω” έμεινε κολλημένο, τα προβλήματα αυτά θα είναι σοβαρότερα, οι στρώσεις εκδυμένου “θέλω” θα κολλήσουν με το καινούργιο “θέλω” και θα προκληθούν πληγές. Εάν το πρόβλημα παρατείνεται, τότε τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ δύσκολα για το άτομο. Πολλές φορές μου έχουν τηλεφωνήσει για βοήθεια άνθρωποι που ζούσαν σε υπερβολικά εχθρικό περιβάλλον. Δεν είχαν πραγματοποιήσει επιτυχημένη αλλαγή για πάνω από 4 με 5 φορές με αποτέλεσμα το “θέλω” να είχε μαζέψει, είχε ζαρώσει και είχε γίνει ένα με το καινούργιο με αποτέλεσμα να είναι άτομα γεμάτα φόβο, ανασφάλεια, συγκρουόμενες επιθυμίες κοκ.

<<”ΟΚ λοιπόν, ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα, η αγαπημένη σου γεύση παγωτού και η αγαπημένη σου εποχή;”

“Το μπλε, η μόκκα και ο χειμώνας.”

“Ο χειμώνας. Σε κανέναν δεν αρέσει ο χειμώνας.”

“Νυχτώνει νωρίς τότε, αυτό μου αρέσει.”

“Γιατί;”

Γιατί αυτό σημαίνει ότι η μέρα έχει τελειώσει. Μου αρέσει να σβήνω τις μέρες στο ημερολόγιο -151 μέρες σβησμένες και τίποτα πραγματικά τρομερό δεν έχει συμβεί. 152 και ο κόσμος δεν έχει καταστραφεί. 153 και δεν έχω καταστρέψει κανέναν. 154 και κανείς δεν με μισεί αληθινά. Κάποιες φορές νιώθω ότι δεν θα νιώσω ποτέ ασφαλής μέχρι τη στιγμή που θα μπορώ να μετράω της τελευταίες μου μέρες στα δάχτυλα του ενός χεριού -3 μέρες να βγάλω ακόμα μέχρι τη στιγμή που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ πια για τη ζωή.

“Απλώς μου αρέσει η νύχτα.”>>

Gillian Flynn, Sharp Objects (Αιχμηρά Αντικείμενα), σελ. 144 (μτφρσ. Αντώνης Γαζάκης)

Το πρόσωπο που έχω στήσει -καιρό τώρα- στον τοίχο απέναντί μου, πέφτει συνέχεια στο πάτωμα. Ανάμεσα σε καλώδια και φόβους, σε μια διαγώνια στάση, σαν να μην έχει πάρει ακόμα αποφάσεις. Το σηκώνω πάντα μετά από μέρες και το κοιτώ. Ψάχνω κάθε φορά τις καινούριες του πληγές με μια ένοχη ηδονή. Έπειτα το ζεσταίνω με τα δάχτυλα και σφίγγω τις γροθιές. Όχι για να το χτυπήσω. Για να το στερεώσω και πάλι στη θέση του. Εκεί, λίγο δεξιά και λίγο πάνω, με μια ελαφριά κλίση προς το μέλλον.

Μέχρι να ξαναπέσει.

Δύο αποκαλύψεις σε μια μέρα δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Για τη βραδυνή θα μιλήσω όταν θα έχει καθίσει καλύτερα μέσα μου ο κουρνιαχτός που σήκωσε. Το πρωί όμως την ώρα που πρόβαλλα -μετ’ εμποδίων είν’ αλήθεια- την “Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ” στους μαθητές του Β4 ήρθε μια σκηνή της ταινίας να με ταρακουνήσει συθέμελα. Πρόκειται για μια σκηνή στην αρχή της ταινίας που λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί για την εξέλιξή της και στην οποία ο καθηγητής πανεπιστημίου Ντέιβιντ Γκέιλ δίνει μια διάλεξη σχετικά με τις θέσεις του Λακάν γύρω από τη φύση της φαντασίωσης, της επιθυμίας, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που με τάραξε:

“Οι φαντασιώσεις μας θα πρέπει να είναι εξωπραγματικές, γιατί, τη στιγμή που παίρνεις αυτό που επιζητείς, παύεις να το επιθυμείς, παύεις να μπορείς να το επιθυμείς πια. Για να εξακολουθήσει να υπάρχει, η επιθυμία θα πρέπει να είναι αενάως απούσα. Δεν επιθυμούμε το αντικείμενο του πόθου, αλλά τη φαντασίωσή του.”

(Και) έτσι λοιπόν εξηγούνται όλα;

ΥΓ. Η διάλεξη κλείνει δίνοντας πάσα σε μια ταινία που βγήκε λίγα χρόνια αργότερα…

“Γιατί τα πράγματα έχουν ως εξής: κλείνει κανείς την πόρτα και θέλει να μείνει μόνος, και την ίδια στιγμή που η επιθυμία του είναι αυτή, την ίδια στιγμή που κλείνει την πόρτα, γνωρίζει ταυτόχρονα ότι πρόκειται για μια λάθος πράξη, ακόμα μια λάθος πράξη, γιατί κατά βάθος ούτε μόνος θέλει να είναι.”  Thomas Bernhard

Τον βλέπεις εκεί να πολεμά ανεμόμυλους, να κυνηγά λευκές φάλαινες, να ψάχνει Ιθάκες, να μη συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το αδύνατο. Κι όταν πετύχει το στόχο του γέρνει αποσταμένος, πληγωμένος, γέρος, ετοιμοθάνατος σε μια πέτρα που πάντα βρίσκεται εύκαιρη κάπου κοντά. Το ένα του χέρι στο κοντάρι, στο  κουπί ή στο καμάκι, που στέκει ακόμα ορθό να δείχνει (σ)τον ουρανό ή να γίνεται θαυμαστικό που υπογραμμίζει τη νίκη του. Το άλλο να αγγίζει το γόνατό του -υπενθύμιση του λυγίσματος, της υποχώρησης. Κοιτάζει μακριά -όχι το τρόπαιο- σαν να σκέφτεται τι θα την κάνει αυτή τη νίκη, έτσι κούφια που τη βρήκε. Δεν του φτάνει ο αγώνας, η προσπάθεια, γιατί αυτό που έλπιζε τόσον καιρό ήταν πως οι ανεμόμυλοι ήταν στ’ αλήθεια γίγαντες, η λευκή φάλαινα το πεπρωμένο του, η Ιθάκη πλούσια, η εκδίκηση γλυκιά, η αγκαλιά της ο παράδεισος.

Κάτι τέτοιες στιγμές εύχεται να μην τα κατάφερνε ποτέ.

Ένας άνθρωπος περιμένει το τρένο στη μέση του πουθενά. Το περιμένει κοιτάζοντας τον ορίζοντα. Είναι ανυπόμονος, νευρικός. Θέλει πολύ να έρθει αυτή η αμαξοστοιχία. Κάποια στιγμή θυμάται κάτι που έχει δει σε ένα παλιό γουέστερν: ακουμπά το αυτί του στη σιδηροτροχιά και προσπαθεί να αφουγκραστεί τον ερχομό του τρένου. Στέκεται έτσι ώρες ολόκληρες, αφοσιωμένος στο σκοπό του, αφοσιωμένος στην προσμονή του χαρμόσυνου ήχου. Τόσο πολύ έχει βυθιστεί στην ίδια του την αφοσίωση ώστε δεν βλέπει το τρένο που εμφανίζεται στο βάθος.

Το άλλο πρωί κάποιος τσομπάνος βρήκε ένα ακέφαλο πτώμα να προσκυνά τις ράγες της εγκαταλειμμένης από χρόνια σιδηροδρομικής γραμμής…

…και ξαφνικά στα 31 σου, ανακαλύπτεις ότι σκας, ότι πνίγεσαι, ότι δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Συνειδητοποιείς πόσα πράγματα έχεις κάνει ως τώρα επειδή “έπρεπε”, σε πόσες “υποχρεώσεις” έχεις προσπαθήσει να ανταποκριθείς χωρίς καλά-καλά να έχεις σκεφτεί την πιθανότητα να πεις όχι, πόσες φορές έχεις εγκλωβιστεί σε καταστάσεις αδιέξοδες με έναν μαζοχισμό που τον ξέρεις καλά, εθισμένος πια σ’ αυτόν. Κουράστηκα ή με κούρασα, αδιάφορο… απλώς νιώθω την ανάγκη να κάνω επιτέλους μονάχα αυτά που πραγματικά θέλω εγώ…

Κάτι ξέρει κι ο Ονειροκρίτης…