Ιδούλιος
Χθες το πρωί (πρωί -λέμε τώρα, μετά τη μία έγινε ό,τι έγινε) βρέθηκα μέσα σε ένα τέταρτο αντιμέτωπος με τον παραλογισμό δύο φορές, πρώτα σε μια ασφαλιστική εταιρεία και έπειτα στην Αγροτική Τράπεζα. Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην εκνευρίζομαι με τέτοια πράγματα, αλλά ομολογώ ότι δεν τα κατάφερα αυτή τη φορά.
Πρώτα πήγα στην ασφαλιστική για να επιδώσω κάποια έγγραφα σχετικά με ένα τροχαίο ατύχημα (μόνο υλικές ζημιές ευτυχώς) στο οποίο ενεπλάκη προ μηνός ο αδερφός μου. Εκεί έμαθα ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για το ατύχημα θεωρείται, βάσει νόμου λέει, ο αδερφός μου, τη στιγμή που η κοινή λογική λέει ακριβώς το αντίθετο. Και εξηγούμαι: ο αδερφός μου κατέβαινε έναν δρόμο και, λίγο πριν βγει στον κάθετο του, σταμάτησε στο STOP που υπήρχε. Σύμφωνα με τον αδερφό μου, αλλά κυρίως σύμφωνα με τις φωτογραφίες του σημείου, είναι αδύνατο να δει κανείς αν έρχεται όχημα από τα δεξιά αν είσαι σταματημένος στο STOP. Προχώρησε λοιπόν σιγά-σιγά με το αυτοκίνητό του μπροστά για να έχει ορατότητα και πριν μπει στη διασταύρωση ήρθε ένα αυτοκίνητο από δεξιά, έστριψε στο δρόμο του αδερφού μου, μπήκε στη λωρίδα του και χτύπησε το αυτοκίνητο του αδερφού μου από τη μεριά του οδηγού. Ο κύριος λοιπόν της ασφαλιστικής λέει λοιπόν ότι, από τη στιγμή που το ατύχημα έγινε μετά το STOP, η ευθύνη ήταν του αδερφού μου, άσχετα με το γεγονός ότι αν ο αδερφός μου είχε σταματήσει στο STOP για να δει αν διέρχεται κάποιο αυτοκίνητο θα ήταν μέχρι σήμερα ακόμα εκεί. Με τρελαίνει η σκέψη ότι ένα κακοτοποθετημένο σήμα δημιουργεί όλη αυτή την αδικία. Οψόμεθα όμως…
Έπειτα πήγα στην Αγροτική Τράπεζα για να καταθέσω στο λογαριασμό της ιδιοκτήτριας το νοίκι του μήνα. Η υπάλληλος με αρκετή δόση αγένειας μου είπε να πληρώσω τη γνωστή προμήθεια του 1,20 για κατάθεση σε λογαριασμό τρίτου και όταν άρχισα να της λέω για τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις με παρέπεμψε στον διευθυντή της (σημειωτέον, ότι σε άλλα υποκαταστήματα της ίδιας τράπεζας εδώ και μερικούς μήνες δεν μου κρατούν αυτή την προμήθεια, έστω και με το τρικ να μην γράφουν το όνομα του καταθέτη -το δικό μου δηλαδή). Πήγα στον διευθυντή προσπαθώντας να είμαι όσο πιο ήρεμος γίνεται και εκείνος έδειξε κατανόηση, αλλά μου άρχισε το γνωστό τροπάρι ότι μέχρι να πάρουν την ανάλογη εντολή από τα κεντρικά θα ζητούν προμήθεια. Ε, φεύγοντας δεν κρατήθηκα και του είπα πόσο λυπάμαι που οι υπάλληλοι των τραπεζών κρατούν αυτή τη στάση ελαφρά τη καρδία…Εννοείται ότι δεν έκανα εκεί την κατάθεσή μου και θα πάω σε κάποιο υποκατάστημα που δεν θα μου κρατήσει την προμήθεια, εφοδιασμένος και με μια αίτηση/διαμαρτυρία που κατέβασα από τη σελίδα της ΕΚΠΟΙΖΩ.
Ήθελα να τα γράψω γιατί είχα σκάσει. Αν κάποιος μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, είναι ευπρόσδεκτος.
Τράβα Πάρε Ταξί
Πριν καμιά ώρα γύριζα σπίτι με το αστικό. Καθόμουν σχετικά κοντά στον οδηγό και είχα καταλάβει από την ώρα που μπήκα ότι δεν ήταν και στις πολύ καλές του: τον ρωτάει σε κάποια στάση μια κυρία -για επιβεβαίωση μάλλον, γιατί από την απάντησή του φάνηκε ότι της το είχε ξαναπεί- αν από εκεί θα έπαιρνε το τάδε λεωφορείο, αυτός λέει ένα “Ναι” μέσ’ απ’ τα δόντια του, του λέει η κυρία “Με ακούτε;” και αυτός “Εγώ σ’ ακούω, εσύ δεν μ’ ακούς.” Στην ίδια στάση, την ώρα που είχαν κατέβει όσοι ήταν να κατέβουν, κάποιος ηλικιωμένος με κινητικά προβλήματα παίρνει θέση στο σκαλάκι της πόρτας (προφανώς για να είναι έτοιμος για την επόμενη στάση που είναι πολύ κοντά) και ο οδηγός φωνάζει με ύφος ανάλογο με το προηγούμενο: “Ο κύριος θα κατέβει ή όχι;”
Μέχρι να φτάσουμε στο σταθμό του ΟΣΕ απ’ όπου περνάει η συγκεκριμένη γραμμή και έπειτα πηγαίνει στα ΚΤΕΛ, τον έβλεπα στον καθρέφτη του να έχει μια ξινισμένη φάτσα και να μουρμουρίζει διαρκώς διάφορα. Τα ρέστα του του όμως τα έδωσε όταν φτάσαμε στο σταθμό. Κάποιος κύριος που κρατούσε έναν μπόγο πράγματα μέσα σε μια μεγάλη κίτρινη σακούλα του έκανε νόημα να ανοίξει τη μπροστινή πόρτα και με σπαστά ελληνικά τον ρώτησε αν το λεωφορείο πήγαινε Εγνατία. Ο οδηγός αρχικά έγνεψε αρνητικά και έπειτα σα να τον έπιασαν οι τύψεις ρώτησε τον τύπο πού ακριβώς ήθελε να πάει στην Εγνατία. “Μπότσαρη, Μπότσαρη,” είπε ο άλλος και τότε πήρε την εξής απάντηση: “Άμα θες Μπότσαρη πήγαινε πίσω να πάρεις το δυάρι [το λεωφορείο με το νούμερο 2], αλλιώς τράβα πάρε ταξί!”
Δεν θέλω να κάνω κανένα σπουδαίο κοινωνιολογικό σχόλιο με αφορμή το περιστατικό αυτό. Απλώς μου κάνει εντύπωση όλη αυτή η αχρείαστη αγένεια που όλο και πιο συχνά βλέπω γύρω μου. Αυτό είναι που με πειράζει περισσότερο: το ότι είναι αχρείαστη…
27 Χρόνια…
Ο Βρετανός Σον Χόντσον κρίθηκε ένοχος το 1982 για το φόνο 22χρονης. Στο δικαστήριο είχε αρνηθεί την κατηγορία και έκτοτε επέμενε στην αθωότητά του. Χθες, έπειτα από 27 χρόνια στη φυλακή, το Εφετείο αθώωσε τον Χόντσον, καθώς το DNA επιβεβαίωσε πως δεν ήταν ο δολοφόνος. Ο 57χρονος σήμερα Βρετανός καταδικάστηκε το 1982, πριν γίνει διαθέσιμο το τεστ DNA, για τη δολοφονία της 22χρονης σερβιτόρας Τερέζα Ντε Σιμόν, που βρέθηκε νεκρή το 1979.
Ευσεβείς Πόθοι;
Μονάχα τα ράφια των σουπερμάρκετ μας βεβαιώνουν πια γι’ αυτό…
Προσωπική Μαρτυρία
Το παρακάτω κείμενο μου το έστειλε ένας πολύ καλός μου φίλος λίγο πριν και με την άδειά του το δημοσιεύω:
“Η αρχική μου θέση ήταν να μην αναφερθώ καθόλου στα γεγονότα, παρότι όπως θα δείτε παρακάτω είχα πολύ σοβαρό λόγο να το κάνω. Βέβαια, επειδή έπεσαν στα χέρια μου αρκετά mail, που τους έριξα μια ματιά και διαπίστωσα ότι αστειευόντουσαν με τα γεγονότα (ειδικά το mail που με έκανε να γράψω για την ιστορία μου ήταν ένα ιδιαιτέρως προκλητικό, που έλεγε ότι όποτε γίνεται συγκέντρωση, απλά καίγονται τα πάντα, υπό μορφή αστεϊσμού. Τόσο ξέρουν, τόσο λένε.) ή τα παρουσίαζαν κατά το δοκούν, αποφάσισα να αναιρέσω την αρχική μου απόφαση και να μιλήσω κι εγώ για το δικό μου βίωμα από τις αναταραχές των ημερών.
Όπως με γνωρίζετε οι περισσότεροι, μάλλον δε συνάδει η περιγραφή μου με το κλασσικό “ακραίο” στοιχείο των ΜΜΕ, όπως βέβαια και η συντριπτική πλειοψηφία όσων κατεβαίνουν σε πορείες, άλλο που τα ΜΜΕ τους βολεύει να τα παρουσιάζουν έτσι. Άλλωστε, μπορεί για μένα να μη μετράνε τα δύο πτυχία και το επικείμενο μεταπτυχιακό ούτε το ότι κοντεύω τα 32, αλλά δεν τους βολεύω, γιατί, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν είμαι καν μέλος κάποιας παράταξης ή ομάδας.
Την Κυριακή λοιπόν πήγα να διαδηλώσω, γιατί η μαγκιά των μπάτσων έχει ξεπεράσει τη δυνατότητα απλά να τη λένε στους πολίτες (σε κλήσεις, εξακριβώσεις στοιχείων κλπ), όχι με τη δύναμη του μυαλού, αλλά με τη δύναμη της κακώς νοούμενης εξουσίας, κάνοντας απλά επίδειξη, γιατί αυτό θεωρούν πως είναι ένα αστειάκι για το οποίο ύστερα θα κομπάζουν στην παρέα τους στο στυλ “Καλά να τον δεις πως έτρεμε… χαχαχα!” Πλέον, έχουμε φτάσει στο σημείο να κινδυνεύουμε να δολοφονήσουν εμένα ή τους δικούς μου ή τον οποιοδήποτε ανυποψίαστο πολίτη, όπως αποδείχτηκε και το Σαββατόβραδο (τα στοιχεία μιλάνε για 100(ολογράφως εκατό) φόνους πολιτών από αστυνομικούς από το 1980 και μετά).
Ας ξαναγυρίσω στην κυριακάτικη διαδήλωση λοιπόν. Έχω πάει με το άλλο “ακραίο” στοιχείο της οικογένειας την αδελφή μου (εκείνη πλησιάζει τα 28) στο Μουσείο για να πάμε στη ΓΑΔΑ, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για το κράτος που περιποιείται τον πολίτη, ώστε να εκφράσουμε τις απόψεις μας. Μέχρι να φτάσουμε στο ύψος του ΙΚΑ της Αλεξάνδρας, που υπήρχε παρατεταγμένη διμοιρία των ΜΑΤ (κατά τη διάρκεια της πορείας παρακολουθούσαν διακριτικά από γύρω δρόμους και για προφανείς λόγους μετά τη δολοφονία της προηγούμενης μέρας δεν ερχόντουσαν σε άμεση επαφή με τους διαδηλωτές) είχα εισπνεύσει 532 δακρυγόνα (πιθανολογώ ότι αυτό έγινε, γιατί οι αστυνομικοί υπέθεσαν πως πλέον έχουμε εθιστεί σ’ αυτά και έριχναν συνεχώς για να μην παρουσιάσουμε συμπτώματα στέρησης). Σε δύο σημεία κανονικά δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε. Από την άλλη, διαδηλωτές όντως είχαν σπάσει και σε κάποια σημεία κάψει τράπεζες, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και εταιρείες κινητής, όχι όμως μικρά μαγαζιά.
Στο ύψος του ΙΚΑ οι διαδηλωτές που ήταν μπροστά, γιατί εκεί βρέθηκα προχωρώντας ασυναίσθητα με την αδελφή μου, άρχισαν τον πετροπόλεμο. Τις πέτρες που έπεφταν οι αστυνομικοί τις απέκρουαν με τις ασπίδες και πολλές τις πέταγαν πίσω, χωρίς να παραλείψουν και την αποστολή δακρυγόνων (είδα μετά στο νοσοκομείο και ανοιγμένο κεφάλι διαδηλωτή, που είχε φάει πέτρα στο πρόσωπο), άσχετα αν το πλήθος δεν είχε ασπίδες και σίγουρα η πέτρα που επέστρεφε δεν ήταν πιθανό να έβρισκε τον αρχικό της αποστολέα. Εμείς κάτσαμε λίγο πιο πίσω, αν και ουσιαστικά ξέραμε πως δε μας αφήσουν να προχωρήσουμε και θα ξαναγυρίζαμε από την Αλεξάνδρας.
Αμ δε!!Μια άλλη διμοιρία εμφανίστηκε πίσω μας και έκοψε στα δύο την πορεία. Οι αστυνομικοί που ήταν στο ύψος του ΙΚΑ άρχισαν να κατεβαίνουν και αναγκαστήκαμε να μπούμε στα στενάκια από την πλευρά της Ιπποκράτους. Εκεί είχα πλέον βγει τελείως εκτός εαυτού και από στενάκι σε στενάκι που μας κυνηγούσαν, τους έριχνα μπινελίκια. Πηγαίνοντας προς Λυκαβηττό, σε κάποια στιγμή έχω μια ομάδα τους μπροστά μου και τους λέω: – Ποιός το σκότωσε το παιδί? Εσύ? Ή εσύ? Ή εσύ? και τους έδειχνα έναν-έναν…
Εκείνοι μου έκαναν απειλητικές χειρονομίες και μου έδειχναν τα γεννητικά τους όργανα (έτσι επιβάλλει το savoir vivre να το αναφέρω). Απορροφημένος, ξέχασα πως είχα δει άλλη μια ομάδα τους στα δεξιά μου και δεν άκουσα την αδελφή μου που με φώναζε πως πλησιάζουν.
Αυτός που με έριξε στο καπό του αμαξιού και του είπα “Εντάξει με συλλάβατε” (τέτοια ώρα, τέτοια λόγια) με χτύπησε στο κεφάλι με το γκλομπ (δεν ξέρω γιατί το συνδυάζω με τις εικόνες και από τη χούντα και από τις σύγχρονες πορείες). Την ώρα που ερχόντουσαν με απειλητικές διαθέσεις κατά πως φάνηκε, οι υπόλοιποι 4-5, ήρθε δίπλα μου η αδελφή μου και προσπάθησε να τους σταματήσει. Όπως ήταν λογικό (και αναμενόμενο για μένα, γι’ αυτό της είχα πει σε τέτοια περίπτωση να εξαφανιστεί), αρχίσαμε να μοιραζόμαστε τις γκλομπιές, κλωτσιές με τα άρβυλα και μπουνιές δια του δύο.
Την τράβηξα να πέσουμε κάτω, μπροστά από το αυτοκίνητο και έβαλα τα χέρια μου γύρω από το κεφάλι της, προσπαθώντας να προφυλάξω και τον εαυτό μου. Κάτω, συνέχιζαν να μας χτυπάνε και ένας από όλους αυτούς τους μάγκες (πάντα αναρωτιέμαι γιατί άμα τους δεις με πολιτικά δεν έχουν τη διάθεση να βιαιοπραγήσουν εναντίον σου, αντιθέτως όσο και αν τους τη λες με επιχειρήματα, δείχνουν κότες), ήρθε και με κλώτσησε με το άρβυλο στο κεφάλι (αυτό το χτύπημα δε σου μοιάζει δολοφονικό, ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ).
Το κεφάλι μου, στο σημείο του κροτάφου (και εξαιτίας του νόμου της ορμής στη φυσική) χτύπησε με δύναμη στη γωνία του πεζοδρομίου. Ο πόνος ήταν οξύτατος και άρχισα να φωνάζω πολύ δυνατά, έχοντας κλείσει τα μάτια μου. Αποτέλεσμα ήταν ότι σχεδόν στη στιγμή, αντιλαμβανόμενοι όχι προφανώς το δικό μου πρόβλημα, αλλά ότι μπορούσαν να πιαστούν οι συγκεκριμένοι για νέο κορυφαίο σκηνικό, όπως αυτό της προηγούμενης μέρας, εξαφανίστηκαν αμέσως, όπως μου είπαν οι αυτόπτες μάρτυρες που εκείνη τη στιγμή άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνα στο ΕΚΑΒ.
Όντως, θέλω να ευχαριστήσω πολύ τους 5-6 άγνωστους σε μένα ανθρώπους όλων των ηλικιών, που ήταν γύρω και έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο τους και μου είπαν πως ό,τι χρειαστώ θα με βοηθήσουν. Ειδικότερα, θα ήθελα να ευχαριστήσω πάρα πολύ την κοπέλα που ήρθε και έφαγε 3 ώρες μαζί μας στον Ερυθρό, αν και την έβλεπα πρώτη φορά στη ζωή μου.
Ευτυχώς, μέσα σε δύο λεπτά ήρθε ένα ασθενοφόρο, το οποίο προοριζόταν για έναν παππού εκεί δίπλα, που είχε κόψει το χέρι του, όπως μου είπαν (σόρρυ παππού που σου έφαγα το μεταφορικό μέσο). Στον Ερυθρό έκανα εγώ 3 και η αδελφή μου 5 ακτινογραφίες και από έναν υπέρηχο (ο υπέρηχος δώρο στις 3 ακτινογραφίες) και μας είπαν ότι εκτός από τα τατουάζ (εκχυμώσεις-μώλωπες) και εκδορές αρκετά πετυχημένες) που αποκομίσαμε, να προσέξουμε για 2 μέρες ένα κατεβατό πραγμάτων, μήπως έχουμε πάθει διάσειση (ευτυχώς εκτός του ότι δεν μπορούσα να ακουμπήσω από δεξιά το κεφάλι μου το βράδυ στο μαξιλάρι και το προβληματικό μου γόνατο που το χτύπησαν, καθώς και την πλάτη της αδελφής μου που κοιμόταν μόνο πλάγια και είχε αίμα στα κόπρανα, είμαστε ΟΚ). Πάντως οφείλω να επισημάνω πως σχεδόν όλοι οι γιατροί στον Ερυθρό ήταν απλά άψογοι και έδειχναν τρομερό ενδιαφέρον.(Γενικά, ένα είναι σίγουρο. Ότι και να μου συμβεί δεν πρόκειται να μου κόψουν τη διάθεση για σαρκασμό ή αυτοσαρκασμό, αλλά πάνω από όλα δεν πρόκειται να με σταματήσουν από το να μάχομαι για τα δικαιώματα μου.)
Την επόμενη μέρα ξαναπήγα σε πορεία και αν κάποιοι σκεφτείτε, καλά τόσο ηλίθιος είσαι, το μόνο που μπορώ να αντιπαραβάλλω είναι πως δεν υπήρχε καμιά συμφωνία να πεθάνει ο Αλέξης. Θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση του και θα ήθελα να είναι εκείνος στην πορεία διαμαρτυρίας προκειμένου να επισημάνει ότι δεν μπορεί να φοβόμαστε να βγούμε για καφέ, όπως δήλωσαν ότι πλέον νοιώθουν οι φίλοι του που βρίσκονταν μαζί του το Σάββατο.
Και μια παράκληση: αν ξέρετε κάποιον, πείτε μου, γιατί πολύ θα ήθελα να γνωρίσω εκτός βάρδιας τους αστυνομικούς που ενώ ήμουν πεσμένος με χτυπούσαν εμένα, αλλά ειδικότερα την αδελφή μου. Για καινούργιες γνωριμίες βρε αδερφέ. (Πάντως -αν και έχω γνωρίσει ελάχιστους- κανένας αστυνομικός από αυτούς δεν έχει βαρέσει κόσμο ή δεν πουλάει μαγκιά στους πολίτες. Μάλλον δεν βαράει κανείς τελικά……………………………. όταν δε φοράει τη στολή)
Υ.Γ.1: Ίσως φταίει ότι και στις τρεις σχολές μου, σε αντίθεση με εκείνες των σωμάτων ασφαλείας κανένας καθηγητής δε μείωσε την προσωπικότητα μου με το να μου πει να πάρω κάμψεις ή οτιδήποτε χειρότερο. Γι’ αυτό δεν έμαθα σωστά τα πράγματα. Βέβαια, τα αντιμετώπισα αυτά τα κόλπα που σε κάνουν άντρα, ως φαντάρος.
Υ.Γ.2: Καταστροφές έγιναν πολλές, αλλά όπως φαίνεται στη φώτο με τους 3 κουκουλοφόρους που κουβαλάνε μια κοπελίτσα, κανείς δε μου εγγυάται ότι για τα μικρά μαγαζιά και μόνο γι’ αυτά, δεν υπάρχει προβοκάτσια. Άλλωστε, διακρίνεται καθαρά πως δεν υπάρχουν μυστικοί, ανάμεσα στους κουκουλοφόρους.(Έχουν σχετικό αφιέρωμα και “Τα Νέα”)
Υ.Γ.3 : Έχω ένα φιλαράκι στα 30 με πτυχίο και μεταπτυχιακό που δουλεύει σε ένα μαγαζί, 56 ώρες τη βδομάδα (όσο είναι ανοιχτά) και παίρνει 700 ευρώ, χωρίς να έχει δηλωθεί στο ΙΚΑ και άρα να παίρνει ένσημα ή να έχει ασφάλιση. Ερώτηση! Αν βγει και τα σπάσει όλα, δικαιολογείται; Και βέβαια ούτε καν αναφέρομαι σε πτυχιούχους μακροχρόνια ανέργους.
Υ.Γ.4 : Η αλήθεια είναι ότι μας έχουν δημιουργήσει άπειρους φόβους και γι’ αυτό εγώ μίλησα χωρίς οποιαδήποτε κάλυψη. Δε θα φοβηθώ να μιλήσω για κάτι που θα έπρεπε ολοφάνερα να είναι το κράτος υπόλογο απέναντι μου και αντί να με προστατεύσει με χτυπάει μια φορά, διαμέσου του πιτσιρικά, που η μητέρα του τον πήρε νεκρό πίσω και μια άλλη, άμεσα, τουλάχιστον χωρίς ανεπανόρθωτες βλάβες.
Υ.Γ. 5 : Το μότο που χρησιμοποιείται από μεγάλες εφημερίδες παγκοσμίως είναι “ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΕΣ”, όπως παλιότερα λέγαμε λέγαμε εμείς δείχνοντας τη συμπαράσταση μας σε άλλους λαούς (Βιετνάμ, Σερβία, Ιράκ, αλλά και μετανάστες). Πάντως και το Μάη του 68 στο Παρίσι για αναρχία τους κατηγορούσαν και καταστροφές, και αλλιώς εν τέλει καταγράφηκε από τους ιστορικούς με το πέρασμα των ετών.
Υ.Γ. 6 : Ίσως το σταύρωμα των χεριών και το “Μακάρι να μη συμβεί στο παιδί μου ή σε κάποιο δικό μου, αυτό που έγινε στα Εξάρχεια” να μη φτάνει.
Υ.Γ. 7: Ότι μπορεί να γράψει ένας πιτσιρικάς με σπρέι δεν μπορεί να το εκφράσει ένας ενήλικος.
Υ.Γ. 8 : Στις φωτογραφίες μας είναι κάποια ενδεικτικά. Το βασικότερο χτύπημα στον κρόταφο, δε φαίνεται, γιατί καλύπτεται από το τριχωτό, ενώ το άλλο είναι ευκρινέστατο. (Άμα είχα τριχόπτωση και στο πλάι θα διακρινόταν και εκεί το μεγάλο καρούμπαλο).
Υ.Γ. 9 (Τελευταίο): Το δικό μου περιστατικό δεν ήταν βέβαια το μοναδικό, έχω ακούσει για πολλά τις τελευταίες μέρες.”
Νεκρός
Δεν θα νοιάξει κανέναν
τι ήθελες να γίνεις,
τι όνειρα είχες,
ποιο κορίτσι σου άρεσε,
τι παιχνίδια έπαιζες,
ποια φαγητά σου άρεσαν,
τι σκεφτόσουν χθες στις 20:00
Σου κλέψαμε και το θάνατο
Θα γίνεις σύμβολο και σύνθημα,
αφορμή για συζητήσεις,
μολότοφ και χαιρεκακίες
Το όνομά σου θα δονεί καρδιές
με πάθος για εκδίκηση
θα κάνει παρέα στα άλλα ονόματα
των άσαρκων νεκρών
Δεν ΘΑ σε ξεχάσουμε
Σε ξεχάσαμε ήδη
Στάση
Μοναστηρίου, πριν λίγο. – Στάση ΟΑΣΘ “Στροφή Επταλόφου”. Περιμένω το αστικό για το σπίτι. Δίπλα μου μια κυρία με την γλυκύτατη κόρη της που μόλις έχει μπει στην εφηβεία. Κάθονται κι αυτές στο παγκάκι της στάσης, αλλά δεν κοιτάνε προς την κατεύθυνση που έρχονται τα λεωφορεία. Παρακολουθούν με ανυπομονησία το απέναντι ρεύμα, αυτό που έρχεται από τα δυτικά της πόλης, από την έξοδο προς τη βιομηχανική περιοχή. Κάποια στιγμή βλέπουν ένα τουριστικό λεωφορείο -προφανώς ναυλωμένο για να μεταφέρει εργαζομένους- να έρχεται από εκεί και αναφωνούν “Νάτος, ήρθε!” Από το λεωφορείο κατεβαίνουν δύο κύριοι και ο πιο νέος από αυτούς μόλις βλέπει τη γυναίκα και την κόρη του κατευθύνεται προς το μέρος τους κρατώντας και μια μεγάλη σακούλα σαν κι αυτές που χρησιμοποιούν τα καταστήματα ρούχων. Τότε, η χαρά στο πρόσωπο της μητέρας παγώνει και λέει στην κόρη της:
-Κρατάει μεγάλη σακούλα… Κακό αυτό…
-Αφού ρε μαμά, σήμερα είναι Παρασκευή και αύριο δεν δουλεύει ο μπαμπάς… Θα είναι τα ρούχα της δουλειάς που τα φέρνει για πλύσιμο…
-Καλά λες, απαντάει εκείνη, με τον πανικό να μην έχει φύγει ακόμα από τα χαρακτηριστικά της.
Έτσι όπως κοιταζε δεξιά-αριστερά, σχεδόν απολογητικά, το βλέμμα της έπεσε επάνω μου, και νιώθοντας ότι έπρεπε να πω κάτι:
- Ψυχραιμία… της κάνω.
- Ψυχραιμία ε; Τέσσερις απολύουν από τη δουλειά του κάθε μέρα…
Κακοπιστία
Χθες το μεσημέρι μετά την πορεία πήρα από το σταθμό το αστικό (19) για το σπίτι μου. Κάθισα στις τελευταίες θέσεις, αυτές που είναι αντικριστά και ευνοούν τις κοινωνικές συναναστροφές, παρότι κανείς δεν εκμεταλλεύεται το γεγονός. Απέναντί μου μια κυρία γύρω στα πενήντα με ελαφρώς χαμένο βλέμμα. Δίπλα μου στην άλλη σειρά, ένας άντρας και μια γυναίκα που μέχρι να ξεκινήσει το λεωφορείο έμοιαζαν με ζευγάρι που ζητά τις δουλειές της ημέρας.
“Έμοιαζαν” μόνο όμως… Μόλις ξεκίνησε το αστικό έβγαλαν από τις τσέπες του το σήμα του ελεγκτή και άρχισαν να ελέγχουν τα εισιτήρια. Η κυρία απέναντί μου πανικοβλήθηκε και προσπάθησε να προλάβει να χτυπήσει ένα εισιτήριο που έβγαλε από την τσάντα της. Μάταιος κόπος. Το γερακίσιο μάτι του ελεγκτή τη συνέλαβε και αυτός της είπε με αυστηρότητα ότι ήταν πλέον αργά, ότι την είχε ξαναπετύχει να κάνει κάτι τέτοιο και πως θα πλήρωνε πρόστιμο.
Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με το αν πρέπει ή όχι να χτυπάμε εισιτήριο ή για το αν θα πρέπει να υπάρχει πρόστιμο για τους τζαμπατζήδες. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που με εκνεύρισε ήταν η μουλωχτότητα των ελεγκτών, οι οποίοι ενήργησαν σαν under-cover ασφαλίτες. Σκοπός σας είναι, κυρίες και κύριοι του ΟΑΣΘ, να πιάσετε στα πράσα τους τζαμπατζήδες ή να κόβουν όλοι εισιτήριο; Αν ισχύει το πρώτο, τότε μπράβο, δικαιούστε παράσημο για τις υπηρεσίες που προσφέρετε στην πάταξη της εγκληματικότητας. Αν ισχύει το δεύτερο, τότε, αφού ανεβαίνετε από την αφετηρία και κάθεστε σαν επιβάτες στο λεωφορείο, δηλώστε την ιδιότητά σας πριν να ξεκινήσει το όχημα, είτε φορώντας σε εμφανή θέση τα σήματά σας είτε ανακοινώνοντάς ότι θα γίνει έλεγχος στους επιβάτες άμα τη εκκινήσει. Μπορεί κάποιος να είναι αφηρημένος, αλλά ακόμα και να θέλει να τη βγάλει τζάμπα δώστε του μια ευκαιρία να το ξανασκεφτεί…
Αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά, λες και έχουμε να κάνουμε με καφκικούς δημόσιους λειτουργούς, υιοθετείται και από την αστυνομία όταν στήνει καρτέρι για να πιστοποιήσει παραβάσεις υπερβολικής ταχύτητας και κρύβεται πίσω από διάφορα -φυσικά ή μη- εμπόδια έτσι ώστε να μην την δουν εγκαίρως οι οδηγοί και κόψουν ταχύτητα. Έτσι είναι όμως όταν ο σκοπός δεν είναι η ασφάλεια στους δρόμους, αλλά η είσπραξη προστίμων.
Είμαστε στο “Εμείς”;
Την προηγούμενη Τρίτη ξεκίνησα οδικώς μαζί με τρεις φίλες για την κεντρική Ιταλία μέσω Ηγουμενίτσας προκειμένου να παραβρεθούμε στο γάμο ενός φίλου το Σάββατο. Τις μέρες που προηγήθηκαν τις εκμεταλλευτήκαμε στο έπακρο κάνοντας μικρά ταξιδάκια στην περιοχή με ορμητήριο το Montelupone, την κωμόπολη όπου θα τελούνταν ο γάμος. Περνούσαμε υπέροχα και τα μέρη, τα πρόσωπα και οι στιγμές θα μπορούσαν να γεμίσουν μια ντουζίνα post, όμως από την Παρασκευή άρχισαν να μας ζώνουν τα φίδια με τα νέα που μαθαίναμε από την Ελλάδα.
Δεν έχω πλέον καμιά διάθεση για ταξιδιώτικη ανασκόπηση κι ας ήταν ένα άκρως ενδιαφέρον και γεμάτο εξαήμερο. Οι φωτιές και οι νεκροί τους έχουν μαυρίσει και τη δική μου ψυχή, και οι κοκκορομαχίες των πολιτικών για την επίρριψη ευθυνών με αηδιάζουν.
Όλοι ρωτάνε ποιος και τι φταίει. Λυπάμαι, αλλά η απάντηση δεν είναι ούτε η ΝΔ ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε οι αντιεξουσιαστές ούτε οι Τούρκοι ούτε οι τρομοκράτες ούτε τα ακραία καιρικά φαινόμενα. ΕΜΕΙΣ φταίμε -άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο. Εμείς εκτρέφουμε χρόνια τώρα τους ίδιους επικίνδυνους μα και τόσο χρήσιμους για τα ρουσφέτια και τις μικροκομπίνες μας πολιτικούς, εμείς πετάμε με περισσή ευκολία την ψήφο μας στην κάλπη σαν να διαλέγουμε αγαπημένη ομάδα, εμείς αδιαφορήσαμε, εμείς είπαμε εκατοντάδες φορές “τι με νοιάζει;”, “δεν θα σώσω εγώ τον κόσμο”, “και τι έγινε;”, εμείς κάναμε τόσα χρόνια το “κι άλλο” σημαία μας, εμείς προσπαθούσαμε με κάθε τρόπο να φουσκώσουμε όλο και πιο πολύ τα εκατομμύρια μικρόψυχα, αυτάρεσκα “εγώ” μας με έναν αυτισμό τόσο ιδιότυπο που κοντεύει να γίνει η εθνική μας ψυχασθένεια (“μακριά από εμένα και ας είναι όπου να ‘ναι”) …
Εμείς. Να το χωνέψουμε καλά. Και έπειτα, αν δε μας αρέσει αυτό που έγινε, ας αρχίσουμε να αλλάζουμε. Πρώτα εμείς. Και μετά τον κόσμο γύρω μας.
Μπορώ!
Μετά και το τελευταίο κρούσμα αστυνομικής βίας και τα πολλά σχετικά κείμενα που διάβασα στη μπλογκόσφαιρα, σκέψεις πολλές γύρω από αυτό το θέμα τριβελίζουν το μυαλό μου. Λόγω όμως διάθεσης και υποχρεώσεων επιφυλάσσομαι να γράψω αναλυτικότερα για το θέμα σε λίγες μέρες. Προς το παρόν θα παραθέσω απλά έναν φανταστικό διάλογο δημοσιογράφου με κάποιον από τους αστυνομικούς που έχουν προβεί σε παρόμοιες πράξεις:
ΔΗΜ: Γιατί το κάνατε;
ΑΣΤ: Επειδή ΜΠΟΡΩ!
My StumbleUpon Page
