Μέσα στη Νύχτα

Υπάρχουν μερικά πράγματα στην καθημερινή μας ζωή που μας ενοχλούν τόσο ώστε ποτέ να μην παίρνουμε δραστικά μέτρα εναντίον τους ή εναντίον όσων ευθύνονται γι’ αυτά. Σήμερα το πρωί ταξιδεύοντας με ένα λεωφορείο των ΚΤΕΛ Πέλλας έτυχε να έρθω αντιμέτωπος για άλλη μια φορά με δύο από αυτά, το κτελοντούρι και τον κλιμαπορρυθμισμό.

Το κτελοντούρι σύμφωνα με τον Λύο Καλοβυρνά είναι “ το είδος ελεεινής μουσικής που σε κρατά ξύπνιο σε νυχτερινά ταξίδια με τα ΚΤΕΛ. Το μεγαλύτερο μέρος της άγρυπνης νύχτας το περνάς αναρωτώμενος πώς είναι δυνατόν ο οδηγός να είναι στα ντουζένια του στις 4 η ώρα το πρωί.” Χρησιμοποιώ κατά κόρον ΚΤΕΛ διαφόρων νομών εδώ και 12 χρόνια περίπου και το κτελοντούρι (που δε θα το περιόριζα μόνο στα νυχτερινά ταξίδια, αφού μπορεί να είναι ενοχλητικότατο σε κάθε περίπτωση) είναι ο κοινός παρονομαστής. Σκυλάδικα, βλαχοπόπ, κλαρίνα ή ποντιακά κάκιστης ποιότητας, σαχλοί ραδιοφωνατζήδες και γλυκανάλατες νιαουρίστρες συνθέτουν ένα ηχητικό σκηνικό που συχνά με έχει φέρει στα όριά μου. Και εντάξει αν, όπως σήμερα, διαθέτω κάποια συσκευή με ακουστικά (ραδιόφωνο, mp3 player, κινητό). Αν όμως δε συμβαίνει αυτό, τι μπορώ να κάνω; Να σηκωθώ από τη θέση μου και να κάνω παρατήρηση στον οδηγό καθώς οδηγεί ή μήπως να “καταγγείλω” το γεγονός στο πρακτορείο των ΚΤΕΛ; Το πρώτο στη χειρότερη μπορεί να αποβεί έως και επικίνδυνο (ΜΗΝ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΤΕ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ), ενώ το δεύτερο εμπίπτει στην κατηγορία “τζάμπα κόπος.”

Ο κλιμαπορρυθμισμός (αυτή τη φορά η λέξη είναι δικής μου παραγωγής) αναφέρεται στο συχνό φαινόμενο να επιβαίνει κανείς σε ένα λεωφορείο του οποίου ο οδηγός έχει βαλθεί να αρρωστήσει τους επιβάτες του, λες και έχει σύμβαση με την Ένωση Φαρμακοποιών Ελλάδας. Η μέθοδος που χρησιμοποιεί είναι εξίσου απλή όσο και σατανική: αν η εξωτερική θερμοκρασία κυμαίνεται π.χ. γύρω στους 10 βαθμούς Κελσίου αυτός βάζει τα καλοριφέρ στους 25+, με αποτέλεσμα να θες να μείνεις με το φανελάκι ή το σουτιέν, αναλόγως φύλου, ενώ σε περιπτώσεις που έξω σκάει ο τζίτζικας φροντίζει να παγώσεις αφού βάζει τον κλιματισμό στους 18-20 βαθμούς. Η αλήθεια είναι πως σε καταστάσεις κλιμαπορρυθμισμού τα πειραματόζωα-επιβάτες αντιδρούν συχνότερα και ο οδηγός συναινεί στο να χαμηλώσει την ένταση των καλοριφέρ ή του κλιματισμού. Μόνο που συνήθως το κάνει με το παραπάνω εφαρμόζοντας έναν ιδιότυπο σαδισμό του στυλ: “Έτσι μου είστε; Τώρα θα δείτε!”

Σε είδα δυο ώρες πριν, έξι μήνες μετά.

Με είδες κι εσύ.

Εσύ στο λεωφορείο κι εγώ στη στάση.

Περίμενα άλλο λεωφορείο.

ΥΓ. Όταν πλάθουμε στο μυαλό μας μια σκηνή που υποθέτουμε πως θα συμβεί στο μέλλον, ποτέ δεν εξελίσσεται όπως την έχουμε σκεφτεί. Πάντα στο περίπου… Ευτυχώς.

Ωραία είναι που ένας κόμπος -όχι πολύ σφιχτός- ανεβαίνει στο λαιμό μου κάθε φορά που περνάω από τη γωνία Εγνατίας-Αντιγονιδών, εκεί που δίναμε τα αλλόκοτα ραντεβού μας…

“Ξέχασα” σημαίνει “πέθανα”, που είπε κάποτε κι ο Σαββόπουλος…

Όλη τη μέρα κλωθογύριζα στο μυαλό μου τι θα έγραφα για τη σημερινή παρωδία επιμόρφωσης στην οποία συμμετείχα και για τα νέα, με το στανιό και για τα λεφτά της ΕΕ γραμμένα, βιβλία.

Όμως, καθώς διέσχιζα με το αστικό τη μουδιασμένη Τσιμισκή (ή ίσως εγώ να ήμουν ο μουδιασμένος από τις μπύρες που είχα πιει πριν), όλα αυτά τα σάρωσαν υπόγεια ρεύματα που τραγουδούσαν στ’ αυτιά μου κι ο αέρας που τάραζε τα δέντρα και τα μάτια μου…

I still got the blues for you, λέει ο Gary Moore. Απόψε -μετά από καιρό- είναι μια τέτοια νύχτα. Μόνο που δεν ξέρω ποια κρύβεται σ’ αυτό το “you”. Ποια ήσουν πραγματικά ή ποια είσαι απ’ όλες…

Δεν είμαι θλιμμένος: θυμάμαι γλυκά. Μόνο που θυμάμαι.

Ούτε θέλω κάτι περισσότερο. Μόνο να θυμάμαι.

Ο Σεπτέμβρης έχει γεύση κανέλας…