Μέσα στη Νύχτα

[Πάνω σε μια ιδέα που μου έδωσε αυτό το κείμενο]

Όλοι οι άνθρωποι καθώς μεγαλώνουν αλλάζουν το “θέλω” τους κάθε τόσο διότι οι επιθυμίες στο ζωικό αυτό είδος δεν ωριμάζουν μαζί με το υπόλοιπο σώμα αλλά δημιουργούνται πάντοτε καινούργιες κάθε φορά. Το καινούργιο “θέλω” δημιουργείται κάτω από το υπάρχον και μόλις δημιουργηθεί,  οι άνθρωποι εκδύουν το παλιό τους “θέλω”. Όταν λέμε ότι ένας άνθρωπος αλλάζει το “θέλω” του, στην πραγματικότητα αυτό που αλλάζει είναι η εξωτερική στοιβάδα επιθυμίας, η λεπτή μεμβράνη από όνειρα.

Η περιστασιακή αλλαγή του “θέλω” στους ανθρώπους, οφείλεται στην βιολογική του ανάπτυξη αλλά και σε άλλους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τις ψυχικές αλλαγές, την ηλικία, τον κύκλο αναπαραγωγής και την κατάσταση της υγείας του. Οι άνθρωποι που έχουν κάποιες πληγές εκδύουν συχνότερα το “θέλω” τους. Τα μωρά και οι νεαροί σε ηλικία άνθρωποι κάνουν αλλαγές του “θέλω” τους πολύ συχνότερα απ’ ό,τι οι ενήλικοι καθώς βρίσκονται στη φάση ανάπτυξης. Μέχρι τα είκοσι χρόνια και αναλόγως του περιβάλλοντός τους, ένας άνθρωπος μπορεί να πραγματοποιήσει 12 με 15 εκδύσεις -όταν είναι δεδομένο πως τροφοδοτείται κανονικά με ερεθίσματα σε κάθε φάση της ζωής του. Αν ένα ςάνθρωπος καθώς αναπτύσσεται δεν λαμβάνει την κατάλληλη ποσότητα ερεθισμάτων και στα κατάλληλα διαστήματα θα πάσχει από χρόνια έλλειψη επιθυμιών.

Η αλλαγή του “θέλω” στους ανθρώπους σηματοδοτείται από 3 διαφορετικές φάσεις. Κατά την πρώτη φάση, το καινούργιο “θέλω” δημιουργείται κάτω από το παλιό και ενδιάμεσα δημιουργείται μια λιπαντική περίοδος κατάθλιψης η οποία αποτρέπει το καινούργιο “θέλω” να κολλήσει με το παλιό και επίσης βοηθά σε μικρό βαθμό στην έκδυση του παλιού “θέλω”. Η ύπαρξη αυτού του υγρού είναι που επιφέρει αλλαγή στο χρώμα του “θέλω” στους ανθρώπους και το χρώμα εμφανίζεται πιο θαμπό και ασπριδερό, ενώ τα μάτια έχουν συνήθως μια μελαγχολική απόχρωση. Στους περισσότερους ανθρώπους που κατοικούν σε πόλεις, όπως οι Urbanis Thessaloniciensis για παράδειγμα, η εξωτερική στοιβάδα του “θέλω” -το “θέλω” που εκδύεται δηλαδή- είναι πολύ λεπτότερη και τις περισσότερες φορές τα μη έμπειρα μάτια μπορεί να δυσκολευτούν να καταλάβουν πότε ο άνθρωπος ετοιμάζεται για αλλαγή.

Να επισημάνω σε αυτό το σημείο πως καθ’ όλη τη διαδικασία της έκδυσης του “θέλω”, από τη στιγμή δηλαδή που θα δούμε πως ο άνθρωπος ετοιμάζεται για αλλαγή “θέλω”, δεν θα πρέπει να τον πλησιάζουμε, ούτε και να του προσφέρουμε νέα ερεθίσματα. Η οποιαδήποτε επαφή μπορεί να καταστρέψει το καινούργιο “θέλω” που δημιουργείται από κάτω και το ίδιο γίνεται με τα ερεθίσματα, λόγω του ότι το μυαλό αποσυντονίζεται όταν έχουμε υπερβολική εισροή τους. Από την πρώτη φάση έκδυσης ο άνθρωπος αναζητά κάποιο σημείο με περισσότερη αγάπη η οποία θα κρατά μαλακό το εξωτερικό -το προς έκδυση “θέλω”- και θα βοηθήσει τον άνθρωπο να πραγματοποιήσει ευκολότερα την έκδυση.

Σε αυτή την πρώτη φάση δημιουργίας του καινούργιου “θέλω” κάτω από το υπάρχον και λόγω της ύπαρξης του λιπαντικού υγρού, οι άνθρωποι δεν βλέπουν καλά. Γι’ αυτό λοιπόν αυτή την περίοδο οι άνθρωποι και για να μην αισθάνονται εκτεθειμένοι καταφεύγουν σε κρυψώνες και παραμένουν ακίνητοι μέχρι τη στιγμή της έκδυσης. Μέσα στις κρυψώνες η σχετική αγάπη είναι υψηλότερη από τον περιβάλλοντα χώρο και επίσης οι άνθρωποι νοιώθουν περισσότερο ασφαλείς. Εξ’ αιτίας της περιορισμένης ενόρασης, οι άνθρωποι γίνονται συνήθως πιο επιθετικοί αυτή την περίοδο και εάν νοιώσουν κοντά τους την παρουσία κάποιου πλάσματος μπορεί να αρχίσουν να χτυπούν σπασμωδικά αριστερά-δεξιά με ειρωνικά σχόλια ή/και να συρίζουν σαρκασμούς για να προειδοποιήσουν πως δεν θέλουν να ενοχληθούν.

Στη δεύτερη φάση έκδυσης -προς το τέλος της όλης διαδικασίας- ο άνθρωπος αποκτά και πάλι τα κανονικά του χρώματα. Αυτό συμβαίνει διότι το καινούργιο “θέλω” έχει πλέον δημιουργηθεί από κάτω.

Στην τρίτη και τελευταία φάση και αφού έχει περάσει περίπου μια εβδομάδα μετά τη δεύτερη φάση, ο άνθρωπος κάνει βόλτες στην πόλη και ψάχνει σκληρές επιφάνειες στις οποίες θα τρίψει το στόμα του για να σκίσει το παλιό “θέλω”.

Στη συνέχεια θα τρίψει το κεφάλι του και ολόκληρο το σώμα και το “θέλω” θα διπλώνεται και καθώς ο άνθρωπος κινείται αυτό θα μαζεύεται προς την σκιά του. Οι άνθρωποι, σε αντίθεση με τις σαύρες, εκδύουν το “θέλω” τους ολόκληρο σε ένα κομμάτι.

Αμέσως μετά την 3η και τελευταία φάση κατά τη διαδικασία έκδυσης, οι άνθρωποι πεινάνε από τη νέα μεγάλη επιθυμία. Ταΐστε τους με την ανάλογη ποσότητα του κατάλληλου ερεθίσματος για το κάθε φύλο και την κάθε ηλικία.

Έπειτα από κάποια μεγάλη απογοήτευση, οι άνθρωποι μπορεί να κάνουν και δεύτερη έκδυση “θέλω” σε προσπάθεια σύντομης επούλωσης της πληγής. Το θηλυκό τα καταφέρνει πολύ καλύτερα σε αυτό από το αρσενικό.

Εάν καθ’ όλη αυτή την περίοδο από την πρώτη φάση και μετά, ο άνθρωπος δεν είχε πρόσβαση σε σημεία με αυξημένη αγάπη ή το περιβάλλον ήταν πολύ εχθρικό, μπορεί να υπάρξουν προβλήματα στην έκδυση του “θέλω” και κάποια κομμάτια από το προς έκδυση “θέλω” να μείνουν κολλημένα επάνω του, στην περιοχή του κεφαλιού, στα μάτια, στην καρδιά, ακόμη και σε άλλα σημεία του σώματος. Αυτά τα κομμάτια δεν πρέπει να μένουν πάνω του. Εάν πολλά τέτοια κομμάτια μένουν στον άνθρωπο και για μεγάλο διάστημα, τότε μπορεί να προκληθούν ψυχολογικά προβλήματα και εάν επί σειρά αλλαγών το “θέλω” έμεινε κολλημένο, τα προβλήματα αυτά θα είναι σοβαρότερα, οι στρώσεις εκδυμένου “θέλω” θα κολλήσουν με το καινούργιο “θέλω” και θα προκληθούν πληγές. Εάν το πρόβλημα παρατείνεται, τότε τα πράγματα μπορεί να γίνουν πολύ δύσκολα για το άτομο. Πολλές φορές μου έχουν τηλεφωνήσει για βοήθεια άνθρωποι που ζούσαν σε υπερβολικά εχθρικό περιβάλλον. Δεν είχαν πραγματοποιήσει επιτυχημένη αλλαγή για πάνω από 4 με 5 φορές με αποτέλεσμα το “θέλω” να είχε μαζέψει, είχε ζαρώσει και είχε γίνει ένα με το καινούργιο με αποτέλεσμα να είναι άτομα γεμάτα φόβο, ανασφάλεια, συγκρουόμενες επιθυμίες κοκ.

<<”ΟΚ λοιπόν, ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα, η αγαπημένη σου γεύση παγωτού και η αγαπημένη σου εποχή;”

“Το μπλε, η μόκκα και ο χειμώνας.”

“Ο χειμώνας. Σε κανέναν δεν αρέσει ο χειμώνας.”

“Νυχτώνει νωρίς τότε, αυτό μου αρέσει.”

“Γιατί;”

Γιατί αυτό σημαίνει ότι η μέρα έχει τελειώσει. Μου αρέσει να σβήνω τις μέρες στο ημερολόγιο -151 μέρες σβησμένες και τίποτα πραγματικά τρομερό δεν έχει συμβεί. 152 και ο κόσμος δεν έχει καταστραφεί. 153 και δεν έχω καταστρέψει κανέναν. 154 και κανείς δεν με μισεί αληθινά. Κάποιες φορές νιώθω ότι δεν θα νιώσω ποτέ ασφαλής μέχρι τη στιγμή που θα μπορώ να μετράω της τελευταίες μου μέρες στα δάχτυλα του ενός χεριού -3 μέρες να βγάλω ακόμα μέχρι τη στιγμή που δεν θα χρειάζεται να ανησυχώ πια για τη ζωή.

“Απλώς μου αρέσει η νύχτα.”>>

Gillian Flynn, Sharp Objects (Αιχμηρά Αντικείμενα), σελ. 144 (μτφρσ. Αντώνης Γαζάκης)

Από το πρωί είχε σκάσει με τους ηλίθιους που την έπρηζαν στο γραφείο. Πώς γινόταν κάθε φορά και έφταιγε αυτή για όλα; Είχε προσληφθεί ως γραμματέας και της ανέθεταν ευθύνες αντιπροέδρου. Και τι έπαιρνε; Τον βασικό και καμιά υπερωρία. Το μόνο που σκεφτόταν τώρα ήταν το σπανακόρυζο που θα έφτιαχνε μόλις εφτανε στο σπίτι. Το λάτρευε από μικρή και ήταν το πρώτο φαγητό που είχε μάθει να φτιάχνει. Είχε αγοράσει κάτι φρεσκότατα σπανάκια από το μανάβη χτες και την περίμεναν στο ψυγείο.

Όταν έφτασε σπίτι, πήγε κατευθείαν στο ψυγείο για τα σπανάκια. Περίεργο… Δεν τα έβρισκε πουθενά. Ούτε στο πάνω ράφι ούτε στο κάτω ούτε στο συρτάρι με τα λαχανικά.

“Μαρία!” φώναξε την ωμοφάγο συγκάτοικό της. “Είχα κάτι σπανάκια στο ψυγείο. Μήπως ξέρεις τι έγιναν;”

Μετά από κάποια εύγλωττα δευτερόλεπτα σιωπής, το σγουρό κεφάλι της Μαρίας πρόβαλλε από την πόρτα του δωματίου της με ένοχο ύφος: “Τα έκανα σαλάτα…”

Σε ένα σαλούν της Άγριας Φύσης δυο-τρεις παρέες ζαρζαβατικών σκότωναν το βράδυ τους παίζοντας -τι άλλο;- ξερή. Στο πιάνο ένα θλιμμένο κρεμμύδι σκάλιζε βαριεστημένα έναν ξεχασμένο σκοπό. Δίπλα του μια ώριμη ντομάτα τραγουδούσε αναπολώντας εποχές που ήταν ακόμα άγουρος καρπός. Ο μπάρμαν, μια πατάτα γεμάτη κονδυλώματα, σκούπιζε ποτήρια με μια άπλυτη πετσέτα. Κάθε τόσο έριχνε ένα ανήσυχο βλέμμα προς τα δύο φύλλα της πόρτας που τα συγκρατούσαν κάτι ξεχαρβαλωμένοι μεντεσέδες. Ο σερίφης, ο Τζο ο Κολοκύθας, δεν είχε επιστρέψει ακόμα. Είχε φύγει από νωρίς το απόγευμα με το βοηθό του, το Δειλό Αγγουράκι, για να αντιμετωπίσει τη συμμορία του Σκληρού Πεπονιού. Το Σκληρό Πεπόνι με το πρωτοπαλίκαρό του, τον Νταν Μελιτζάνα και μερικά ακόμα φρέσκα λαχανικά τρομοκρατούσαν την περιοχή για μήνες και το πρωί της ίδιας μέρας είχαν ληστέψει την Τράπεζα Νερού της πόλης παίρνοντας όλα της τα αποθέματα.

Ξαφνικά, στο σαλούν όρμησε το Αγγουράκι και φώναξε: “Όλα τέλειωσαν! Πάει ο Τζο!” και έπεσε ξέπνοο σε μια καρέκλα. Όλοι στράφηκαν προς το μέρος του, αλλά μόνο ο μπάρμαν τόλμησε να τον ρωτήσει: “Τον καθάρισε το Σκληρό Πεπόνι ή ο Νταν ο Μελιτζάνας; Ή μήπως ήταν κάποια από τα τσιράκια του, τα πικροράδικα;”

Το Αγγουράκι σήκωσε τα μάτια, τον κοίταξε και κούνησε το κεφάλι: “Όχι,” ψιθύρισε. “Τον έφαγε λάχανο…”

Ο Μαέστρος της Μικτής Τετραφωνικής Χορωδίας Φρούτων και Λαχανικών στάθηκε απέναντι στις μπανάνες σοπράνο, τις άλτο μελιτζάνες του, τους μαϊντανούς τενόρους του και τα μπάσσα λάχανα και ετοιμάστηκε για την πρόβα. Προσπαθούν τις μέρες αυτές να βγάλουν τη μεγάλη επιτυχία του Μάνου Πρασινάκη, “Ρίχνω το μανάβη στο πηγάδι.” Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που μπήκαν στη δεύτερη στροφή και τα λάχανα. Οι δυνατές τους φωνές σκέπαζαν όλους τους άλλους και ο Μαέστρος, αφού είδε ότι δεν καταλάβαιναν τις χειρονομίες του, αναγκάστηκε να χτυπήσει το αναλόγιό του και να πει στεγνά:

“Σιγά τα λάχανα!”

Τάιζε τη νύχτα του με κάτι όνειρα λειψά, ακρωτηριασμένα. Από άλλα έλειπε η αρχή, από άλλα το χρώμα και από κάποια -τα πιο πεινασμένα- ο εαυτός του. Στο προσκεφάλι του έβαζε κάθε βράδυ ένα αύριο, αλλά ποτέ δεν ήταν εκεί την άλλη μέρα. Ήταν φορές που άφηνε στο πλάι του πριν κοιμηθεί ένα ποτήρι άδειο για να έχει να πίνει λήθη όποτε διψούσε. Το πρωί το έβρισκε γεμάτο απουσίες. Κι η νύχτα μεγάλωνε ολοένα, λες και ήθελε να γίνει μέρα.

Κάποτε ξύπνησε μες στο σκοτάδι και θέλησε να μείνει εκεί.

Κανείς δεν έμαθε πού πήγε. Στο κρεβάτι του είχε απομείνει μόνο ένα αποτύπωμα κυρτό, σαν όρθιο χαμόγελο.