Μέσα στη Νύχτα

Εφτακόσιες χιλιάδες πράγματα είδα, ένα εκατομμύριο άκουσα, δισεκατομμύρια έζησα αυτές τις δέκα μέρες του ταξιδιού μου στην Αβινιόν, αλλά στο μυαλό μου έχει σκαλώσει μια σκηνή, τόσο μικρή που αν ήταν αντικείμενο θα ήταν πούπουλο ή πετραδάκι.

Ο ήλιος ήθελε κάνα δίωρο ακόμα για να δύσει, αλλά τα μεσαιωνικά σοκάκια της πόλης τον είχαν κρύψει ήδη, αφήνοντας μονάχα να διαχέεται αυτό το κίτρινο φως που σίγουρα κάποτε έκανε μεγάλη εντύπωση πάνω στις πανοπλίες των ιπποτών. Στρίψαμε από μια πύλη και πρώτα τους ακούσαμε. Δυο υπέροχες φωνές να τραγουδάνε εκεί, στην καρδιά της Δύσης, μια μελωδία σχεδόν δικιά μας.

Κάναμε δυο βήματα ακόμα, συντροφεύοντας τις φωνές τους με τις δικές μας και τους είδαμε: δύο άγγελοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, πανέμορφοι στην τελειότητα της νιότης τους, συγκλονιστικοί στο κυμάτισμα των φωνών τους.

Καθίσαμε στο απέναντι κράσπεδο, δίπλα στο ετερόκλητο πλήθος που είχε μα(ζ-γ)ευτεί, και έφτασε να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα με τον Δ. για να πούμε το “εδώ είμαστε”.

Δεν ήθελα να πω όμως ούτε για το φως ούτε για τα γαλλικά πλακόστρωτα ούτε για τα παιδιά που ακούσαμε εκείνο το απόγευμα. Μονάχα για κείνο το κορίτσι που έχω ξεχάσει κιόλας το πρόσωπό του θέλω να πω. Θέλω να πω μόνο για τα παιδικά της δάχτυλα, φαγωμένα από αγχωμένα χείλια, για τα σπασμένα της αγγλικά, για την ερώτηση που μου έκανε δειλά μετά από λίγα λεπτά που καθόμασταν πλάι-πλάι:

-Αυτό το τραγούδι που τραγουδούσατε πριν πώς λέγεται; Μπορείτε να μου το γράψετε στο κινητό;

-Ederlezi, καλή μου… Ederlezi…

Μέσα σε χορδές λύρας, σε καπνούς και σουρωμένα βλέμματα, σε κοίταξα άλλη μια φορά. Χαμογελάσαμε σαν μικρά παιδιά και είπες: “Τι ωραία που περνάμε!” σε μια από εκείνες τις ιερές στιγμές που η αλήθεια ξεφεύγει απ’ τα πονηρά μας χείλια. Σ’ ευχαριστώ ομορφιά.

Η πρόσκληση του Άμμου να παρουσιάσω ένα τραγούδι και μια εικόνα για την Παλαιστίνη με βρίσκει σε μια περίοδο γενικότερης δυσκολίας να εκφραστώ μέσα από το μπλογκ μου και ειδικότερης δυσκολίας να εκτιμήσω ψύχραιμα αυτό που έγινε “εκεί κάτω”…

Μετά από μια περιπλάνηση στους λαβυρίνθους της μουσικής μου βιβλιοθήκης κατέληξα σ’ ένα τραγούδι που γράφτηκε για έναν άλλο ανόητο πόλεμο και για μια άλλη άπιαστη ειρήνη, 2500 χρόνια πριν. Πλέον σκέφτομαι ότι ο μόνος τρόπος να τελειώσει όλος αυτός ο παραλογισμός είναι να κλείσει η κάθε ισραηλινή και παλαιστινιακή οικογένεια ιδιωτική ειρήνη με τους “εχθρούς”, έτσι όπως έκανε εκείνος ο απίθανος τύπος του Αριστοφάνη, ο Δικαιόπολις…

Θεούλη του Φαλλού

Θεούλη του φαλλού, μωράκι,

του Διόνυσου συνταξιδιώτη

στο κωμικό μας καραβάκι…

Δε σ’ έχω ιδεί πέντε χρονάκια

κλέφτη του έρωτα που ανθίζεις

μέσα στης νύχτας τα χαντάκια.

Τώρα το χώμα μου πατάω

έκλεισα ειρήνη μοναχός μου

και ταπεινά σε χαιρετάω.

Δε θέλω μάχες και το δρόμο πήρα

τη δούλα του Στριμόδωρου να πιάσω

την ώρα που σκυμμένη κλέβει ξύλα.

Στην αγκαλιά μου σηκωμένη

την κλεφταρού θα τη γαμήσω,

θεούλη μου φτωχέ και πένη.

Κερνάω ειρήνη, σ’ ένα φλιτζανάκι

έλα κι εσύ να πιεις που σε πονάει

- η ασπίδα μου θα κρέμεται στο τζάκι.

Επειδή έχω ψιλοχαθεί από τη μπλογκόσφαιρα, αν κάποιος το διαβάσει και θέλει να συνεχίσει, είναι ευπρόσδεκτος…

Έχω ξαναγράψει ότι κάποιες φορές που δεν γράφω εδώ αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν έχω τι να πω, αλλά, αντίθετα,  επειδή έχω πολλά. Έτσι και τώρα… Για παράδειγμα, θα μπορούσα να γράψω για τις εντυπώσεις μου από την τεχνική εκπαίδευση την οποία υπηρετώ εδώ και δύο εβδομάδες και έχοντας διαπιστώσει με τα ίδια μου τα μάτια πόσο αληθινός είναι δυστυχώς ο χαρακτηρισμός της ως “χωματερή της εκπαίδευσης.”

Θα μπορούσα ( ; ) να μιλήσω για το πόσο ανησυχώ τον τελευταίο καιρό για έναν άνθρωπο που αγαπώ νιώθοντας πραγματική αγωνία για το αν θα καταφέρει να βρει έναν λιγότερο δύσβατο δρόμο. Για το πώς, παρότι επικοινωνούμε λίγο και βρισκόμαστε λιγότερο, αισθάνομαι κύματα αγάπης να πηγαινοέρχονται μεταξύ μας.

Ήθελα επίσης, εδώ και μια βδομάδα, να πω δυο κουβέντες για τη συναυλία-αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή που παρακολούθησα στο στρατόπεδο Κόδρα. Για τα τραγούδια του κυρ-Σταύρου που μας θυμίζουν ότι η ομορφιά είναι απλή και ότι ο φυσικός χώρος των τραγουδιών είναι τα χείλη όσων τα ακούνε. Για το Γιώργο Νταλάρα που εδώ και 15 περίπου χρόνια δημιουργεί τα πιο σχιζοφρενή (μαζί με το Σαββόπουλο) συναισθήματα στο ελληνικό κοινό: εκτίμηση και θαυμασμός για τη φωνή και το ρεπερτόριο του, αντιπάθεια για την πολυπραγμοσύνη και τη δημόσια εικόνα του. Τουλάχιστον για τα τραγούδια του Κουγιουμτζή δε μπορεί να του καταμαρτυρήσει κανείς και πολλά, αφού η φωνή του είναι ένα σώμα με αυτά.

Άλλες δυο κουβέντες θα μπορούσα να πω για τη χθεσινή συναυλία του Σωκράτη στη Μονή Λαζαριστών, μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει. Η μια κουβέντα θα ήταν ότι πρώτη φορά είδα τόσο μεγάλο και ποικίλλο πλήθος στη Μονή να απολαμβάνει τόσο πολύ κάθε τραγούδι και η άλλη ότι η λέξη που επαναλαμβάνεται στα περισσότερα τραγούδια του είναι η “ζωή.” ΥΓ. Ναι, τα τραγούδια λειτούργησαν χτες λυτρωτικά, όπως σου είχα πει ότι θα συνέβαινε… Άλλη φορά…

Ακόμα και τα οινοπνευματώδη βράδια μας με παρέες παλιές και καινούριες όπου αναλύουμε τη μουσική, την πολιτική, τον κόσμο και τα ντεκολτέ, θα μπορούσαν να έχουν θέση σε ένα κείμενο για τη γλύκα της ματαιότητας που μας γεμίζει σαν γαλοπούλες έτοιμες για ψήσιμο.

Τι να γράψεις όμως απ’ όλ’ αυτά όταν ξυπνάς από ένα κακό όνειρο στο οποίο ο πατέρας σου έχει πεθάνει μπρος στα μάτια σου, σε μια προβλήτα όπου ψάρευε κάτι μεγάλα ψάρια σαν σπαθιά; Όταν διανύεις δευτερόλεπτα εφιάλτη με το μυαλό να έχει μουδιάσει τόσο ώστε να μη σκέφτεται το δικό του πόνο, παρά μόνο το πώς θα το πει στους άλλους; Όταν ένα από τα πράγματα που κάνεις μες στο όνειρο είναι να εκπέμψεις SOS στέλνοντας μήνυμα με την είδηση στους δύο ανθρώπους που αγαπάς περισσότερο;

Η απόφαση για φασίνα είχε ληφθεί εδώ και μέρες: η σκόνη σε ορισμένα σημεία του σπιτιού καλούσε παιδικά δάχτυλα να γράψουν “ΘΕΛΩ ΠΛΥΣΙΜΟ”, “ΕΙΜΑΙ ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ” και άλλα τέτοια γλυκά που εμπνέονται οι αθώες τους ψυχούλες μπροστά σε άπλυτα τζάμια αυτοκινήτων. Ζέστη-ξεζέστη λοιπόν σήμερα στρώθηκα στη δουλειά να σουλουπώσω λίγο το εργένικο διαμερισματάκι.

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα όταν κάνω δουλειές στο σπίτι είναι η μουσική υπόκρουση (με τέρμα την ένταση πάντα). Σήμερα είχα την έμπνευση να ακούσω Μικρούτσικο. Αφού ζεστάθηκα με τις Γραμμές των Οριζόντων, είπα να βάλω μετά το “Υπέροχα Μονάχοι” που είχα καιρό να τ’ ακούσω. Ευτυχής έμπνευση πραγματικά. Δεν έχω την πρόθεση να παρουσιάσω τα τραγούδια του, εξάλλου ο Πάνος το έχει κάνει ήδη εξαιρετικά, αλλά εκεί που έσταζα ιδρώτα με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι σκάλωνα σε κάτι υπέροχους στίχους του Άλκη Αλκαίου και είπα να τους μοιραστώ (κλικ στους στίχους για να ακούσετε τα τραγούδια):

Πρώτα κάτι για τη γλύκα που έχει το παραμύθι και το ψέμα:

Άσε άλυτο το γρίφο

Και μην το παιδεύεις φως μου

Πως θ’ αντέξεις δίχως μύθο

Την αλήθεια αυτού του κόσμου…

και μετά ένα ρεφραίν χάδι και μαχαίρι ταυτόχρονα, που μου θύμισε κάτι στίχους του Σαββό (εφιάλτης ήταν το είδωλο, αλήθεια όμως το πάθος):

Μην πεις ποτέ πως όλα ήτανε μια πλάνη

Περιπλανήθηκα μαζί σου και μου φτάνει

Βάλε σημάδια μες τη νύχτα μη χαθείς

Είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις

κι από το ίδιο τραγούδι, δυο αλήθειες να τις κάνεις φυλαχτό:

Δεν είν’ ο χρόνος με το μέρος κανενός

Τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος

λίγο πιο κάτω ο Θηβαίος κραύγαζε βραχνά:

Δεν έχω τόπο

Εσύ ο τόπος μου κι ο χρόνος

Δεν έχω τρόπο

Ο μόνος δρόμος είν’ ο δρόμος

κι έψαχνα να βρω μήπως εκτός από τόπο δεν έχω ούτε “εσύ”, παρά μονάχα τον δρόμο.

Τελικά την απάντηση τη βρήκα στης γοργόνας το φτερό:

Μια σούπα ο κόσμος και ο νους τρύπιο κουτάλι…

Απόψε μετά την -καθιερωμένη πλέον- μπύρα στο Emigre, είχα όρεξη για βόλτα. Έβαλα λοιπόν τα ακουστικά του εμπιθρίφωνου στα αυτιά μου και κατηφόρισα προς την παραλία. Το απόγευμα είχα φορτώσει στο γκατζετάκι καμιά 50αριά τραγούδια από αυτά που δουλεύω τώρα τελευταία στην κιθάρα, για να τα έχω περισσότερο στα αυτιά μου. Πρώτα στην playlist βρίσκονταν κάποια χιουμοριστικά-σατιρικά κομμάτια, και μια που είχα μια ανάλαφρη διάθεση, ήταν ό,τι πρέπει. Καθώς περπατούσα όμως, αντί να τα προσέχω τεχνικά, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι γίνονταν το soundtrack όσων έβλεπα μπροστά μου ή και ανάποδα: όσα έβλεπα γίνονταν το βίντεοκλιπ των τραγουδιών που άκουγα. Να, δέστε κι εσείς…

• Ευλαμπία: Ένα νεαρό ζευγάρι σε κάποιο παγκάκι, με την κοπέλα να τρώει καλαμπόκι και το αγόρι της να την κοιτά εκστασιασμένος… Την πάτησα μαζί σου, την γλύκα, το φιλί σου τρελάθηκα και δεν μπορώ…

• Είμ’ ένας φτωχός και μόνος καοϋμπόυ: Το άγαλμα του Μεγαλέξαντρου… Κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά παίρνω τ’ άλογό μου και πάμε στα βουνά…

• Θέλω πολλές: Το πολύχρωμο, πανέμορφο γυναικείο πλήθος στη “βόλτα” της παραλίας -καλά, ήταν unisex το πλήθος, αλλά εγώ κοιτούσα περισσότερο το ένα τμήμα του… Θέλω πολλές, κι απ’ όλες τις φυλές…

• Και τι ζητάω: Η (βρώμικη και σάπια) θάλασσα… Παίζεις με την ευαισθησία μου…

• Ο μακρυμάλλης: Κάτι χαμογελαστά παλικάρια με ποδήλατα ξυρισμένα γουλί (τα παλικάρια, όχι τα ποδήλατα)… Πέντε τρίχες όλες κι όλες, μα καρδιά μικρού παιδιού…

• Αφού δε μ’ αγαπάς: Πλατεία Αριστοτέλους… τεράστιους προβολείς, να φωτίζουν την σπατάλη σου…

• Οικογενειακή Συνομωσία: Η τρέντισσα με τον χεβιμεταλλά χέρι-χέρι… Πρώτα να πάω σε κανένα κουρείο/Να κόψω τα γένια να κοντύνω τα μαλλιά/Να έρθω στο σπίτι να γνωρίσω το μπαμπά σου…

• Να δεις που θα μας πούνε και μαλάκες: Οι (περισσότερες) καφετέριες και μπαράκια στη Νίκης… Γύρω σαΐνια κανάγιες/Τρώνε με δέκα μασέλες/Θέλουν βρεμένη σανίδα/Και τους φερόμαστε κι ευγενικά…

• Κάγκελα παντού: Ο πιτσιρικάς με τη φανέλα της Μάντσεστερ που ανέβηκε στο 31… Βούλγαροι, βούλγαροι, χανούμισσες, βαζέλες/όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες…

• Ο μηχανισμός: Η γεμάτη νόημα γειτνίαση των μπουρδέλων της πόλης με το Δικαστικό Μέγαρο… για να σας εκτονώνω με πλαίσιο το νόμο…

• Εγώ με τις ιδέες μου: Οι μπατιροτουρίστες που μόλις είχαν φτάσει με το τρένο στο σταθμό και έψαχναν στις 12 το βράδυ να βρουν αστικό που να τους κάνει… Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει…

Και κάπου εδώ, στο ενδέκατο τραγούδι -για να κλείσω και το μάτι στον enteka, τελείωσε ο βραδινός μου περίπατος στα τραγούδια της πόλης…

ΥΓ. Ωραία θα ήταν να ανέβαζα τα τραγούδια, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Ευτυχώς τα περισσότερα είναι πολύ γνωστά… Αν κάποιο δεν το καταλάβατε ή δεν το ξέρετε και έχετε την περιέργεια να το ακούσετε, πείτε μου να το ανεβάσω…

Bar Μύθος, Ξινό (ή Ξυνό;) Νερό Φλώρινας, Παρασκευή μεσάνυχτα και μέχρι τα ξημερώματα του Σαββάτου. Έξω να χιονίζει και να κλείνουν οι δρόμοι και μέσα να ταξιδεύουμε παρέα με άλλους Μουσικοχεβενιώτες στις θάλασσες του ελληνικού και του ξένου τραγουδιού με καπετάνιο μας τον Τάσο (Τάτα) με την κιθάρα του και ασφαλή πυξίδα τη Μάρθα με τη μελένια φωνή. Τραγούδια παλιά, καινούρια, ροκ, παραδοσιακά, δικά τους, διασκευασμένα, κατανυκτικά, χαβαλεδιάρικα. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν και ενισχύσεις με τη μορφή μιας τρομπέτας που έφερε ήχους βαλκάνιους και ξύπνησε τα πόδια των ντόπιων σε χορούς κυκλωτικούς. Αν έχεις και το  κορίτσι  σου αγκαλιά ή απέναντί σου τι άλλο θέλεις για να νιώθεις πλήρης;

Ένα κείμενο που θα ήθελα να έχω γράψει  εγώ. Με εξαίρεση τα επιμέρους γεγονότα τα οποία  δεν τα έχω ζήσει φυσικά ο ίδιος παρότι έχω ζήσει παρόμοια, περιγράφει επακριβώς και τη δική μου σχέση με το Σαββόπουλο.

Παππού σ’ ευχαριστώ!

Τι εικοσιτετράωρο (σχεδόν) και το σημερινό! Από το πρωί μέχρι και το απογευματάκι μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρυφερής ευθυμίας τρυγήσαμε το αμπέλι και τις κληματαριές του παππού (700 κιλά σταφύλια) στο χωριό της μάνας μου, πατήσαμε τα σταφύλια και ενδιάμεσα φάγαμε το πάντα πεντανόστιμο φαγητό της γιαγιάς.

Έπειτα, στο κέντρο μιας πόλης που δε λέει ν’ αποφασίσει αν έχει φθινόπωρο ή άνοιξη, ένα γλυκό δίωρο με τη θεά Αθηνά (ακόμα κι αν κάποια βλέμματα έμειναν μετέωρα και κάποιες φράσεις λειψές -ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό), μπυρίτσα με την Ελευθερία στο Urban ακούγοντας τις ωραίες μουσικές και τις ακόμα πιο ωραίες ιστορίες του Ίνδικτου.

Και ευτυχώς η βραδιά δεν τελείωσε εκεί, χάρη στη φαεινή ιδέα της καλής μου Ελευθερίας: Barωδος για ζωντανή μουσική από τρεις καταπληκτικούς μουσικούς. Υπέροχα τραγούδια, καταπληκτικές εκτελέσεις και διασκευές γνωστών κομματιών, τρομερή ενέργεια, επικοινωνία με το κοινό και ένας τραγουδιστής που, εκτός από την ανατριχιαστικά χαμαιλεοντική φωνή (αν δεν τον βλέπεις, στα περισσότερα τραγούδια νομίζεις ότι ακούς τον αυθεντικό εκτελεστή!), μου θύμισε (πολύ) παλιές εποχές. Πάνω από τέσσερις ώρες ήμασταν εκεί και δε βαρεθήκαμε στιγμή, ενώ μετά το τέλος του προγράμματος βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν ο τραγουδιστής-κιθαρίστας είχε παραπιεί ή έχει πρόβλημα στα μάτια, αφού με έκανε 18 χρονών (άσε που μπορεί επιτέλους να βρήκα στο πρόσωπό του και κάποιον που θα μου μάθει να παίζω κιθάρα και όχι να την ταλαιπωρώ).

Και τώρα, μετά από μια βόλτα στους δρόμους που παραπαίουν ανάμεσα στα υπόλοιπα του Σαββατόβραδου και στην κυριακάτικη ραστώνη, κοιτώ από το παράθυρό μου μια φλούδα φεγγαριού παρέα με τον Αυγερινό να επιθεωρούν αφ’ υψηλού την πόλη στην πιο μαχμουρλίδικη στιγμή κάθε εβδομάδας.

Η ζωή δεν είναι απλά όμορφη. Είναι απλή όμορφα…

Technorati Profile