Μέσα στη Νύχτα

Απόψε μετά την -καθιερωμένη πλέον- μπύρα στο Emigre, είχα όρεξη για βόλτα. Έβαλα λοιπόν τα ακουστικά του εμπιθρίφωνου στα αυτιά μου και κατηφόρισα προς την παραλία. Το απόγευμα είχα φορτώσει στο γκατζετάκι καμιά 50αριά τραγούδια από αυτά που δουλεύω τώρα τελευταία στην κιθάρα, για να τα έχω περισσότερο στα αυτιά μου. Πρώτα στην playlist βρίσκονταν κάποια χιουμοριστικά-σατιρικά κομμάτια, και μια που είχα μια ανάλαφρη διάθεση, ήταν ό,τι πρέπει. Καθώς περπατούσα όμως, αντί να τα προσέχω τεχνικά, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι γίνονταν το soundtrack όσων έβλεπα μπροστά μου ή και ανάποδα: όσα έβλεπα γίνονταν το βίντεοκλιπ των τραγουδιών που άκουγα. Να, δέστε κι εσείς…

• Ευλαμπία: Ένα νεαρό ζευγάρι σε κάποιο παγκάκι, με την κοπέλα να τρώει καλαμπόκι και το αγόρι της να την κοιτά εκστασιασμένος… Την πάτησα μαζί σου, την γλύκα, το φιλί σου τρελάθηκα και δεν μπορώ…

• Είμ’ ένας φτωχός και μόνος καοϋμπόυ: Το άγαλμα του Μεγαλέξαντρου… Κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά παίρνω τ’ άλογό μου και πάμε στα βουνά…

• Θέλω πολλές: Το πολύχρωμο, πανέμορφο γυναικείο πλήθος στη “βόλτα” της παραλίας -καλά, ήταν unisex το πλήθος, αλλά εγώ κοιτούσα περισσότερο το ένα τμήμα του… Θέλω πολλές, κι απ’ όλες τις φυλές…

• Και τι ζητάω: Η (βρώμικη και σάπια) θάλασσα… Παίζεις με την ευαισθησία μου…

• Ο μακρυμάλλης: Κάτι χαμογελαστά παλικάρια με ποδήλατα ξυρισμένα γουλί (τα παλικάρια, όχι τα ποδήλατα)… Πέντε τρίχες όλες κι όλες, μα καρδιά μικρού παιδιού…

• Αφού δε μ’ αγαπάς: Πλατεία Αριστοτέλους… τεράστιους προβολείς, να φωτίζουν την σπατάλη σου…

• Οικογενειακή Συνομωσία: Η τρέντισσα με τον χεβιμεταλλά χέρι-χέρι… Πρώτα να πάω σε κανένα κουρείο/Να κόψω τα γένια να κοντύνω τα μαλλιά/Να έρθω στο σπίτι να γνωρίσω το μπαμπά σου…

• Να δεις που θα μας πούνε και μαλάκες: Οι (περισσότερες) καφετέριες και μπαράκια στη Νίκης… Γύρω σαΐνια κανάγιες/Τρώνε με δέκα μασέλες/Θέλουν βρεμένη σανίδα/Και τους φερόμαστε κι ευγενικά…

• Κάγκελα παντού: Ο πιτσιρικάς με τη φανέλα της Μάντσεστερ που ανέβηκε στο 31… Βούλγαροι, βούλγαροι, χανούμισσες, βαζέλες/όλο το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες…

• Ο μηχανισμός: Η γεμάτη νόημα γειτνίαση των μπουρδέλων της πόλης με το Δικαστικό Μέγαρο… για να σας εκτονώνω με πλαίσιο το νόμο…

• Εγώ με τις ιδέες μου: Οι μπατιροτουρίστες που μόλις είχαν φτάσει με το τρένο στο σταθμό και έψαχναν στις 12 το βράδυ να βρουν αστικό που να τους κάνει… Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει…

Και κάπου εδώ, στο ενδέκατο τραγούδι -για να κλείσω και το μάτι στον enteka, τελείωσε ο βραδινός μου περίπατος στα τραγούδια της πόλης…

ΥΓ. Ωραία θα ήταν να ανέβαζα τα τραγούδια, αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Ευτυχώς τα περισσότερα είναι πολύ γνωστά… Αν κάποιο δεν το καταλάβατε ή δεν το ξέρετε και έχετε την περιέργεια να το ακούσετε, πείτε μου να το ανεβάσω…

Bar Μύθος, Ξινό (ή Ξυνό Νερό Φλώρινας, Παρασκευή μεσάνυχτα και μέχρι τα ξημερώματα του Σαββάτου. Έξω να χιονίζει και να κλείνουν οι δρόμοι και μέσα να ταξιδεύουμε παρέα με άλλους Μουσικοχεβενιώτες στις θάλασσες του ελληνικού και του ξένου τραγουδιού με καπετάνιο μας τον Τάσο (Τάτα) με την κιθάρα του και ασφαλή πυξίδα τη Μάρθα με τη μελένια φωνή. Τραγούδια παλιά, καινούρια, ροκ, παραδοσιακά, δικά τους, διασκευασμένα, κατανυκτικά, χαβαλεδιάρικα. Κάποια στιγμή εμφανίστηκαν και ενισχύσεις με τη μορφή μιας τρομπέτας που έφερε ήχους βαλκάνιους και ξύπνησε τα πόδια των ντόπιων σε χορούς κυκλωτικούς. Αν έχεις και το  κορίτσι  σου αγκαλιά ή απέναντί σου τι άλλο θέλεις για να νιώθεις πλήρης;

Ένα κείμενο που θα ήθελα να έχω γράψει  εγώ. Με εξαίρεση τα επιμέρους γεγονότα τα οποία  δεν τα έχω ζήσει φυσικά ο ίδιος παρότι έχω ζήσει παρόμοια, περιγράφει επακριβώς και τη δική μου σχέση με το Σαββόπουλο.

Παππού σ’ ευχαριστώ!

Τι εικοσιτετράωρο (σχεδόν) και το σημερινό! Από το πρωί μέχρι και το απογευματάκι μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρυφερής ευθυμίας τρυγήσαμε το αμπέλι και τις κληματαριές του παππού (700 κιλά σταφύλια) στο χωριό της μάνας μου, πατήσαμε τα σταφύλια και ενδιάμεσα φάγαμε το πάντα πεντανόστιμο φαγητό της γιαγιάς.

Έπειτα, στο κέντρο μιας πόλης που δε λέει ν’ αποφασίσει αν έχει φθινόπωρο ή άνοιξη, ένα γλυκό δίωρο με τη θεά Αθηνά (ακόμα κι αν κάποια βλέμματα έμειναν μετέωρα και κάποιες φράσεις λειψές -ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό), μπυρίτσα με την Ελευθερία στο Urban ακούγοντας τις ωραίες μουσικές και τις ακόμα πιο ωραίες ιστορίες του Ίνδικτου.

Και ευτυχώς η βραδιά δεν τελείωσε εκεί, χάρη στη φαεινή ιδέα της καλής μου Ελευθερίας: Barωδος για ζωντανή μουσική από τρεις καταπληκτικούς μουσικούς. Υπέροχα τραγούδια, καταπληκτικές εκτελέσεις και διασκευές γνωστών κομματιών, τρομερή ενέργεια, επικοινωνία με το κοινό και ένας τραγουδιστής που, εκτός από την ανατριχιαστικά χαμαιλεοντική φωνή (αν δεν τον βλέπεις, στα περισσότερα τραγούδια νομίζεις ότι ακούς τον αυθεντικό εκτελεστή!), μου θύμισε (πολύ) παλιές εποχές. Πάνω από τέσσερις ώρες ήμασταν εκεί και δε βαρεθήκαμε στιγμή, ενώ μετά το τέλος του προγράμματος βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν ο τραγουδιστής-κιθαρίστας είχε παραπιεί ή έχει πρόβλημα στα μάτια, αφού με έκανε 18 χρονών (άσε που μπορεί επιτέλους να βρήκα στο πρόσωπό του και κάποιον που θα μου μάθει να παίζω κιθάρα και όχι να την ταλαιπωρώ).

Και τώρα, μετά από μια βόλτα στους δρόμους που παραπαίουν ανάμεσα στα υπόλοιπα του Σαββατόβραδου και στην κυριακάτικη ραστώνη, κοιτώ από το παράθυρό μου μια φλούδα φεγγαριού παρέα με τον Αυγερινό να επιθεωρούν αφ’ υψηλού την πόλη στην πιο μαχμουρλίδικη στιγμή κάθε εβδομάδας.

Η ζωή δεν είναι απλά όμορφη. Είναι απλή όμορφα…

Technorati Profile

\

Στο εθιστικό blog του enteka ανέβηκε σήμερα η δική μου ενδεκάδα από τραγούδια του Σαββόπουλού μου. Όσοι πιστοί (και μη) προσέλθετε!

[Update: Μόλις διαπίστωσα ότι το παρόν ποστ είναι το ενδέκατο αυτού του μπλογκ...Κοίτα κάτι συμπτώσεις!]