Μέσα στη Νύχτα

Εφτακόσιες χιλιάδες πράγματα είδα, ένα εκατομμύριο άκουσα, δισεκατομμύρια έζησα αυτές τις δέκα μέρες του ταξιδιού μου στην Αβινιόν, αλλά στο μυαλό μου έχει σκαλώσει μια σκηνή, τόσο μικρή που αν ήταν αντικείμενο θα ήταν πούπουλο ή πετραδάκι.

Ο ήλιος ήθελε κάνα δίωρο ακόμα για να δύσει, αλλά τα μεσαιωνικά σοκάκια της πόλης τον είχαν κρύψει ήδη, αφήνοντας μονάχα να διαχέεται αυτό το κίτρινο φως που σίγουρα κάποτε έκανε μεγάλη εντύπωση πάνω στις πανοπλίες των ιπποτών. Στρίψαμε από μια πύλη και πρώτα τους ακούσαμε. Δυο υπέροχες φωνές να τραγουδάνε εκεί, στην καρδιά της Δύσης, μια μελωδία σχεδόν δικιά μας.

Κάναμε δυο βήματα ακόμα, συντροφεύοντας τις φωνές τους με τις δικές μας και τους είδαμε: δύο άγγελοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, πανέμορφοι στην τελειότητα της νιότης τους, συγκλονιστικοί στο κυμάτισμα των φωνών τους.

Καθίσαμε στο απέναντι κράσπεδο, δίπλα στο ετερόκλητο πλήθος που είχε μα(ζ-γ)ευτεί, και έφτασε να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα με τον Δ. για να πούμε το “εδώ είμαστε”.

Δεν ήθελα να πω όμως ούτε για το φως ούτε για τα γαλλικά πλακόστρωτα ούτε για τα παιδιά που ακούσαμε εκείνο το απόγευμα. Μονάχα για κείνο το κορίτσι που έχω ξεχάσει κιόλας το πρόσωπό του θέλω να πω. Θέλω να πω μόνο για τα παιδικά της δάχτυλα, φαγωμένα από αγχωμένα χείλια, για τα σπασμένα της αγγλικά, για την ερώτηση που μου έκανε δειλά μετά από λίγα λεπτά που καθόμασταν πλάι-πλάι:

-Αυτό το τραγούδι που τραγουδούσατε πριν πώς λέγεται; Μπορείτε να μου το γράψετε στο κινητό;

-Ederlezi, καλή μου… Ederlezi…

…Εκείνη φορούσε ένα ψάθινο καπέλο που κατέβαινε ως τα μάτια της. Περιφερόταν στους δρόμους, με ένα μωβ σακουλάκι, σαν φόβο. Έβρισκε μια πλατεία κι ένα παγκάκι πράσινο, κατά προτίμηση φρεσκοβαμμένο. Καθόταν εκεί με τις ώρες. Τάιζε τα περιστέρια με κάτι σπόρους λέξεων που έβγαζε από το σακούλι της, κάτι αγάπ, κάτι ρωτ, μερικά ευθερ, (τ)ρήματα όπως το δίνω ή το πάρε, και όταν ήταν σε μεγάλα κέφια ακόμα και ολόκληρα κομμάτια από προτάσεις, σαν το “μα πού γύριζες;” ή το “άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου.” Οι περαστικοί την ερωτεύονταν. Απέφευγε να τους κοιτάξει: ήταν εγγονή της Μέδουσας και τους λυπόταν.

Όταν άδειαζε ο φόβος της -το σακουλάκι, θέλω να πω- σηκωνόταν και έφευγε. Όχι προς τον ουρανό.  Απλώς έφευγε, όπως φεύγει ένα κρύωμα ή μια επιθυμία. Χωρίς να αφήσει τίποτα πίσω.

Τι εικοσιτετράωρο (σχεδόν) και το σημερινό! Από το πρωί μέχρι και το απογευματάκι μέσα σε μια ατμόσφαιρα τρυφερής ευθυμίας τρυγήσαμε το αμπέλι και τις κληματαριές του παππού (700 κιλά σταφύλια) στο χωριό της μάνας μου, πατήσαμε τα σταφύλια και ενδιάμεσα φάγαμε το πάντα πεντανόστιμο φαγητό της γιαγιάς.

Έπειτα, στο κέντρο μιας πόλης που δε λέει ν’ αποφασίσει αν έχει φθινόπωρο ή άνοιξη, ένα γλυκό δίωρο με τη θεά Αθηνά (ακόμα κι αν κάποια βλέμματα έμειναν μετέωρα και κάποιες φράσεις λειψές -ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό), μπυρίτσα με την Ελευθερία στο Urban ακούγοντας τις ωραίες μουσικές και τις ακόμα πιο ωραίες ιστορίες του Ίνδικτου.

Και ευτυχώς η βραδιά δεν τελείωσε εκεί, χάρη στη φαεινή ιδέα της καλής μου Ελευθερίας: Barωδος για ζωντανή μουσική από τρεις καταπληκτικούς μουσικούς. Υπέροχα τραγούδια, καταπληκτικές εκτελέσεις και διασκευές γνωστών κομματιών, τρομερή ενέργεια, επικοινωνία με το κοινό και ένας τραγουδιστής που, εκτός από την ανατριχιαστικά χαμαιλεοντική φωνή (αν δεν τον βλέπεις, στα περισσότερα τραγούδια νομίζεις ότι ακούς τον αυθεντικό εκτελεστή!), μου θύμισε (πολύ) παλιές εποχές. Πάνω από τέσσερις ώρες ήμασταν εκεί και δε βαρεθήκαμε στιγμή, ενώ μετά το τέλος του προγράμματος βρέθηκα να αναρωτιέμαι αν ο τραγουδιστής-κιθαρίστας είχε παραπιεί ή έχει πρόβλημα στα μάτια, αφού με έκανε 18 χρονών (άσε που μπορεί επιτέλους να βρήκα στο πρόσωπό του και κάποιον που θα μου μάθει να παίζω κιθάρα και όχι να την ταλαιπωρώ).

Και τώρα, μετά από μια βόλτα στους δρόμους που παραπαίουν ανάμεσα στα υπόλοιπα του Σαββατόβραδου και στην κυριακάτικη ραστώνη, κοιτώ από το παράθυρό μου μια φλούδα φεγγαριού παρέα με τον Αυγερινό να επιθεωρούν αφ’ υψηλού την πόλη στην πιο μαχμουρλίδικη στιγμή κάθε εβδομάδας.

Η ζωή δεν είναι απλά όμορφη. Είναι απλή όμορφα…

Technorati Profile

Τελικά, τα πιο όμορφα πράγματα είναι όσα δεν τα περιμένεις καθόλου, ή, για να το πω όπως το έθεσε ο Τζον Λοκ στο Lost, για να βρεις κάτι, πρέπει να πάψεις να το ψάχνεις.

Εχθές αργά το βράδυ επέστρεψα από τη Σαμοθράκη μετά από μια βδομάδα γεμάτη γλυκές στιγμές και ευχάριστες εκπλήξεις. Νιώθω επαναφορτισμένος σαν το κινητό μου που -ευτυχώς- τα είχε παίξει τις τελευταίες μέρες και μόλις σήμερα πήρε μπρος, λες και ήθελε να με χαλαρώσει κι αυτό με τον τρόπο του.

Το νησί είναι υπέροχο, τα νερά του πεντακάθαρα, το πράσινο παντού, η Χώρα πανέμορφη, αλλά για μένα ήταν κυρίως το ιδανικό σκηνικό για γνωριμίες και παρέες που ελπίζω να συνεχιστούν και να δυναμώσουν. Αστεία, γέλια, μασάλια, κιθάρα κάτω από τα αστέρια και κάλοι στα δάχτυλα από το παίξιμο, τραγούδια όμορφα και φάλτσα, γνωστά και άγνωστα, πολιτικές συζητήσεις δίπλα στην παραλία, κουβέντες για βιβλία, φιλοσοφική διάθεση ανάκατη με ερωτικά παιχνίδια και ωραίοι άνθρωποι: η φιλόξενη Φιλίνα, οι σεφ Ιωάννα και Κώστας, ο Γιώργος, ήρεμη δύναμη στο χιούμορ, το αχτύπητο δίδυμο Μαρία + Γεωργία, η Αθηνά, ορισμός της ερωτικής οπτασίας, η Ελένη, δέσποινα της παραλίας, ο Νίκος, τρελός συνδυασμός πολιτικής ανάλυσης και σουρεαλιστικού χιούμορ, ο αεικίνητος Βαγγέλης, ο Γιώργος, με την υπνωτική ηρεμία στο βλέμμα του, η Λίνα, η μεγάλη αδερφή που ποτέ δεν είχα, ο Ζώης, κρυφό ταλέντο της κιθάρας, η αέρινη Σταυρίνα, η γλυκιά Suad με τη φίλη της τη Lien, που μια της ατάκα προς το Νίκο έγινε το σλόγκαν των ημερών, τα κορίτσια από το τελευταίο βράδυ δίπλα στην καθιερωμένη φωτιά της παραλίας, η Δήμητρα, η κόκκινη Πωλίνα και η απίστευτη Μυρτώ που ήξερε παρά το νεαρόν της ηλικίας της ό,τι τραγούδι και να παίζαμε…Με κάποιους θα ξανασυναντηθούμε σίγουρα, με κάποιους άλλους ίσως, και κάποιοι άλλοι θα είναι απλά φωτάκια που άναψαν για λίγο στη νύχτα μας για να την ομορφύνουν κι άλλο…

Μερικές στιγμές που ήδη στρογγυλοκάθονται στο σαλόνι της προσωπικής μου μυθολογίας: ο μεθυσμένος χορός στα βότσαλα της παραλίας με το Νίκο καθώς έπαιζα και τραγουδούσα το “Καίγομαι-Καίγομαι”, η συζήτηση ενός ναρκομανή με μια φίλη του στη διπλανή σκηνή μες στα άγρια χαράματα, ο τύπος που διάβαζε τον Οδυσσέα του Τζόις στο κυλικείο του κάμπινγκ μέσα στην τρελή βαβούρα, τα σφηνάκια στη Χώρα, το ξενύχτι για να δούμε την ανατολή του ήλιου και η τελείως κουφή διαφωνία του Νίκου για το σημείο από όπου θα έβγαινε (“Έλα μωρέ, επιμένατε τόσο που βγήκε από εκεί που λέγατε για να σας κάνει το χατίρι”), το απρόσμενο γλέντι με κιθάρα και μπουζούκι πάνω στο τουριστικό σκάφος “Σαμοθράκη” στην παραλία του Βάτου, η επιστροφή με την Αθηνά από τα Θέρμα στο κάμπινγκ μέσα στη νύχτα…

Ήταν όμορφα. Και του χρόνου!

ΥΓ. Στη φωτογραφία μπορείτε να με δείτε στα δέντρα πίσω από το ασημί αυτοκίνητο -κάπου εκεί ήταν η σκηνή μου :-Ρ
—————-
Now playing: Elvis Presley-Reconcider Baby-An Afternoon In The Garden
via FoxyTunes

Σχεδόν μεσάνυχτα, στο τέλος περίπου του Ιούλη, στην έξοδο (ή στην είσοδο -όπως το βλέπει κανείς) σχεδόν της πόλης, απόλυτη σχεδόν ησυχία, μισές σκέψεις, ίσως αυτό που μυρίζω να είναι το λιμάνι που τα φώτα του αχνοφαίνονται χάνοντας απόψε το παιχνίδι από τον ουρανό. Η πόλη σχεδόν κοιμάται κι εγώ σχεδόν ξυπνάω.

Μέσα σε όλα αυτά τα λειψά το μόνο που δεν είναι σχεδόν είναι η ομορφιά.

—————-
Now playing: the beatles – All You Need Is Love
via FoxyTunes