Μέσα στη Νύχτα

Τι θα ήταν η ποίηση χωρίς τις καθαρές προθέσεις;

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους:
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο…

Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για νά’χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι και χαμογελώντας,

θα πεί

πως

τόσος πόνος τόση ζωή

πήγαν

στην άβυσσο

για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

Παίρνω την πάσα από τον Αταίριαστο να δημοσιεύσω ένα αγαπημένο ποίημα ως μια ελάχιστη πράξη αντίστασης ενάντια στη ζοφερή επικαιρότητα.

Δε χρειάστηκε να ψάξω πολύ: ο τίτλος του παρόντος (του ιστολογίου, αλλά και του σήμερα) προδίδει την προτίμησή μου. Το “Δρόμοι Παλιοί” του Μανώλη Αναγνωστάκη το γνώρισα και το αγάπησα πρώτα σαν τραγούδι (με εκείνη την υπέροχη μελωδία που γεμίζει το Σέρπικο) και με συντρόφεψε αμέτρητα βράδια στα νυχτερινά πλακόστρωτα των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης. Νομίζω ότι είναι από τα πιο όμορφα ποιήματα που έχω διαβάσει:

Δρόμοι Παλιοί

Σήμερα μίλησα πολύ με φίλους. Λογομάχησα, συμφώνησα, διαφώνησα, κουτσομπόλεψα, έγραψα σχόλια σε μπλογκ. Τόσο πολύ νιώθω βαρύς από τις λέξεις, που μου ήρθε στο νου κάτι που έγραψα 15 μήνες πριν, σε μια σχολική αίθουσα την ώρα που τα παιδιά έγραφαν μια ακόμα ανούσια έκθεση ιδεών:

Όλες οι λέξεις βάρυναν

Μεσόκοπες επαρχιώτισσες μητέρες

Πικράθηκαν

Μονάχες με τον άντρα τους για χρόνια

(παιδιά, κομμωτήρια, τηλεόραση)

Φωταψίες γαλακτώδεις

Που σκοτεινιάζουν τις ψυχές

Κι έτσι δε βρίσκουν πια η μια την άλλη

Λιγόθυμες από τη νάρκη

Τραπεζοκόμοι ενός αδιάφορου δείπνου

Παρέες γλάρων σε βρώμικο λιμάνι

Κρώζουν με μιαν αφόρητη λευκότητα.

Όλες οι λέξεις βάρυναν

Κι απόμειναν πιο ελαφρές

Οι μέρες που τις κουβαλούν

Σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών.

Ποτάμια που δε φτάσανε στη θάλασσα

Λιμάνια που ξεμείναν από πλοία

Φιλί που έχασε το δρόμο για τα χείλη

Και στον ουρανό μια φέτα πεπόνι που δεν τη δάγκωσε

κανείς.

Φταίει μάλλον το hang-over, αλλά εδώ και ώρα προσπαθώ να καταλάβω σε ποια ρήματα μπορώ να απαντήσω ευκολότερα: στους εξ ορισμού προσδοκώμενους (και μη) μέλλοντες (θα αγαπήσω; θα φιλήσω; θα αγαπηθώ; θα ερωτευτώ; θα πονέσω;) ή στους αυτονόητα συμβεβηκότες αόριστους (αγάπησα; φίλησα; με αγάπησαν; ερωτεύτηκα; πόνεσα;);