Μέσα στη Νύχτα

Ο ΑΝemos, προτείνοντας σε μια σχετικά πρόσφατη ανάρτησή του την απεμπλοκή του Συνασπισμού από τον ΣΥΡΙΖΑ, δήλωνε ότι επρόκειτο για το πιο δύσκολο κείμενό του στα χρόνια που διατηρεί ιστολόγιο. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για το παρόν κείμενο. Ελπίζω μόνο να μη χρειαστεί να ακολουθήσει κάποιο δυσκολότερο πολύ σύντομα…

Από την ώρα που έχω πληροφορηθεί την ισχυρή πιθανότητα να βρεθεί ο Διονύσης Σαββόπουλος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα. Ένας από τους πρώτους που κατάλαβε την απάτη που λεγόταν Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, ο άνθρωπος που αρνήθηκε πάμπολλες φορές ανάλογες προτάσεις, που στεκόταν κριτικά λίγο ή πολύ, ακόμα και μέχρι πρόσφατα, απέναντι στην εξουσία, συζητά, λένε, την πλήρη μετατροπή του σε αυτά που χτυπούσε αλύπητα με τα τραγούδια του…

Δεν έχω αυταπάτες. Ο Σαββόπουλος είναι εδώ και καιρό κομμάτι του συστήματος. Θέλω όμως να εξακολουθήσω να πιστεύω ότι παραμένει τέτοιο με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Άλλο είναι να είσαι φίλος, ακόμα και κολλητός, του ΓΑΠ, κι αλλιώς να ξεφτιλίζεσαι έτσι. Τι έχει να κερδίσει στα 65 του με μια θέση στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ; Ποια ματαιοδοξία μπορεί να τον ωθήσει τόσο μακριά από απόψεις που έχει εκφράσει τόσο μέσα από το έργο του όσο και με τον δημόσιο λόγο του;  Τι δουλειά έχεις Διονύση εκεί μέσα;

Πέσαν πολλά κάστρα τα τελευταία χρόνια… Εύχομαι αυτό να σταθεί όρθιο. Όχι επειδή κάτι τέτοιο θα άλλαζε πραγματικά την κατάσταση, αλλά γιατί το έχουμε ανάγκη έστω και σε συμβολικό επίπεδο…

Ανανέωση (21/09/09): «Ακούω αυτές τις μέρες ότι πάω για Βουλευτής Επικρατείας. Πρόκειται -σας βεβαιώ- για φήμη εντελώς ανυπόστατη. Ουδείς μου ζήτησε κάτι τέτοιο. Εξάλλου δεν θα μπορούσα να ανταποκριθώ – μολονότι θα ήταν τιμητικό για μένα – διότι έχω πολύ δουλειά μπροστά μου φέτος. Δράττομαι πάντως της ευκαιρίας να ευχηθώ στον Γιώργο Παπανδρέου καλή επιτυχία και αυτοδυναμία».

Με αυτή τη δήλωση ο Διονύσης Σαββόπουλος διέψευσε τις φήμες που αποτέλεσαν την αφορμή για αυτή την ανάρτηση και -έστω και σε συμβολικό επίπεδο- δεν καταβαραθρώθηκε -ακόμη- στην εκτίμησή μου. Το ζήτημα που γεννάται βέβαια είναι άλλο με βάση αυτές τις δηλώσεις: ή ο Σ. λέει την αλήθεια, οπότε κάποιοι έπαιξαν ένα περίεργο παιχνίδι με το όνομά του (όπως και με αυτό του Γαβρά) ή όντως του ζητήθηκε και αυτός δεν θέλησε να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιο, αλλά δεν το είπε για να μην εκθέσει τον ΓΑΠ δηλώνοντας ότι του αρνήθηκε.

Οι ορνιθολόγοι λένε ότι οι στρουθοκάμηλοι δεν βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο όταν απειλούνται, αλλά το βάζουν στα πόδια (όχι το κεφάλι). Δεν συμβαίνει το ίδιο και με τους Έλληνες (μάλλον με κεφαλαία όλα τα γράμματα πρέπει να τους γράψω, θα καταλάβετε όμως σε ποιο είδος συμπολιτών μας αναφέρομαι).

Πριν λίγο τελείωσε ο πρώτος στη ιστορία αγώνας μπάσκετ ανάμεσα στην Ελλάδα και στη χώρα που δεν έχει όνομα. Κατά τη διάρκεια της μετάδοσής του από τη ΝΕΤ λοιπόν δεν έφτανε που εκφωνητής και σχολιαστής (Βαγγέλης Ιωάννου-Γιώργος Λημνιάτης) Σκόπια την ανέβαζαν, Σκοπιανούς τους κατέβαζαν, ήρθε κάποια στιγμή και το μαύρο τετραγωνάκι -που μετά έγινε άσπρο (τους φάνηκε αντιαισθητικό το μαύρο, μη πολιτικώς ορθό, δεν ξέρω)- για να κρύβει τα αρχικά MKD στην κάρτα με το σκορ που υπήρχε στην κάτω αριστερά γωνία της οθόνης, με βάση προφανώς τη λογική ότι ό,τι δεν φαίνεται δεν υπάρχει κιόλας.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζουν οι υπερευαίσθητοι που αποφάσισαν αυτή τη γελοιωδέστατη κίνηση, αλλά  πλέον αυτά τα αρχικά χρησιμοποιούνται διεθνώς και μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν και πέρσι στις μεταδόσεις των  Ολυμπιακών Αγώνων… Όπως φυσικά θα έπρεπε να γνωρίζει και ο, συμπαθής κατά τα άλλα, Ελληνάρας εκφωνητής ότι για τη χώρα που αποκαλούσε “Σκόπια” η Ελλάδα έχει αποδεχθεί το -προσωρινό έστω- όνομα FYROM.

ΥΓ.1 Η τεράστια σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας στην κερκίδα και οι δεκάδες μικρότερες με το ίδιο σύμβολο είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους συντρόφους τάσσονται στο πλευρό των γειτόνων αγνοώντας τον εθνικισμό τους μόνο και μόνο γιατί συγκρούεται με τον ντόπιο εθνικισμό. Σκεφτείτε μονάχα τι θα έλεγαν οι ίδιοι αν σε αγώνα με την Τουρκία υπήρχε -εξίσου βλακωδώς- αντίστοιχου μεγέθους πανό με την Αγία Σοφία…

ΥΓ.2 Το πανό Hell…Ass δεν με πείραξε, γιατί καταλαβαίνω ότι οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν την Ελλάδα (και δικαίως ως ένα βαθμό) ως τον “κακό” της ιστορίας…

Ιδέα μου είναι ή ο Βαγγέλης Πλάκας (δημοσιογράφος της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ) κάνει πλάκα με τον τίτλο του σημερινού άρθρου του;

Ανανέωση (3:36 μ.μ.): Το λινκ που δίνω πιο πάνω οδηγούσε σε άρθρο του Βαγγέλη Πλάκα στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ το οποίο είχε τίτλο “Το παζλ των γαλάζιων λιστών” και αναφερόταν στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων τη ΝΔ. Επειδή μάλλον ο τίτλος αυτός δημιουργεί προφανείς συνειρμούς, το συγκεκριμένο άρθρο με αυτόν τον τον τίτλο και στο λινκ που δίνω έχει αφαιρεθεί από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας. Το μόνο που κατόρθωσα να διασώσω για του λόγο το αληθές είναι η αναζήτηση στο google που δείχνει ότι όντως υπήρξε αυτός ο τίτλος:

Μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων στη ΝΕΤ πριν λίγο:

Ο Αλογοσκούφης κάνει δηλώσεις έξω από το Μέγαρο Μαξίμου και από κάτω με κεφαλαία γράμματα διαβάζουμε τον εξής τίτλο: “ΗΠΙΑ ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ.”

Μήπως έχει σειρά το αίμα μας;

Για περισσότερα στο διαφωτιστικότατο (κι ας γράφει ο ίδιος ότι η λίστα του δεν είναι διεξοδική) ποστ του Νίκου Σμυρναίου…

Στο πλευρό του Γ. Παπανδρέου ο Κ. Λαλιώτης

Και τώρα αυτό είναι καλό για τον Γιώργο;

Χθες το πρωί ξύπνησα γύρω στις δέκα έχοντας κακοκοιμηθεί στον έναν από τους δύο κανεπέδες της σαλοτραπεζαρίας του πατρικού μου (τα οικογενειακά reunions σε γιορτές, διακοπές και εκλογές γίνονται όλο και πιο άβολα -κυριολεκτικά και μεταφορικά). Στον ύπνο μου είχα δει ότι η Εθνική είχε χάσει και στον μικρό τελικό από τους Λιθουανούς, όνειρο που είναι τυπικό κατάλοιπο της παιδικής μου ηλικίας μετά από κάθε επώδυνη ήττα του Άρη ή της Εθνικής (καλά ντε, μη βαράτε, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας!).

Μετά από το προσωπικό σέρβις, όπως το λέει και ο Σουίτερς στο τελευταίο βιβλίο του Ρόμπινς που διάβασα, μερικά τηλεφωνήματα και έξοδος κατά τις 10:30 για εφημερίδες και τον απαραίτητο Κυριακάτικο -και μάλιστα εκλογικό- καφέ. Στα τραπεζάκια ένα πολύχρωμο πλήθος (αυτά έχουν τα μικρά μέρη: όλοι συνωστίζονται σε δυο-τρεις καφετέριες): ένστολοι αστυνομικοί να πίνουν το φραπεδάκι τους, τρέντηδες έφηβοι και πιτσιρίκες ου είχαν βγει για καφέ ντυμένες και βαμμένες στην τρίχα, κά(ν)γκουρες που κατέφθαναν με τα θορυβώδη τροχοφόρα τους, οικογενειάρχες που έπιναν τον καφέ τους μετά την εκκλησία ή την ψήφο τους, νέοι, συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι που συζητούσαν χαλαρά για τις εκλογές και για την επιλογή τους. Βρέθηκα σε τραπέζι με γνωστούς, ιδιαίτερα μορφωμένους και σοβαρούς, με κάποια ευαισθησία στα εθνικά θέματα ή με φιλελεύθερα οικονομικά πιστεύω, που υποστήριζαν ότι διά της ατόπου απαγωγής και λόγω εκλογικού νόμου οδηγήθηκαν στο να ψηφίσουν φέτος τον ΛΑΟΣ. Τους άκουγα έκπληκτος και κατά κάποιον τρόπο η προσωπική μου εμπειρία επιβεβαιώθηκε αργά το βράδυ όταν οι ποιοτικές αναλύσεις των ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ έδειξαν τη διείσδυσή του στους νέους. Ευτυχώς που ήταν και δύο φίλοι της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην παρέα και εξισορροπήθηκε λίγο η κατάσταση.

Το μεσημέρι ούζο και φαγητό στο χωριό της μάνας μου με τον παππού μου να επιδεικνύει απίστευτη πολιτική σκέψη χώνοντάς τα στα δύο κόμματα εξουσίας και στηρίζοντας την επιλογή κάποιου μικρού κι εγώ να υπερθεματίζω. Στο τσακ γλιτώσα αρκετές φορές τον καβγά με τον αμετανόητα και συγκινητικά νεοδημοκράτη πατέρα μου, με τη μάνα μου να κοντεύει να πάθει εγκεφαλικό και να καταριέται τα κόμματα και τις εκλογές. Ήπιαμε όμως τα ούζα μας, φάγαμε και το υπέροχο φαγητό της γιαγιάς και η σύρραξη απεφεύχθη.

Επιστροφή κατά τις 16:00 στην ωραία μας κώμη (λέμε τώρα…) για να ψηφίσουμε. Στο ερώτημα που ταλανίζει το Πανελλήνιο, τι ψήφισε δηλαδή ο gazakas, παρότι για τους γνωστούς μου και τους πιο παρατηρητικούς η απάντηση είναι προφανής, θα σημειώσω εδώ ότι η επιλογή μου υπαγορεύτηκε από μια διασταύρωση των πολιτικών μου απόψεων και του εκλογικού νόμου (για τη γούνα του οποίου έχω πολλά μαζεμένα), πράγμα που σημαίνει ότι ενώ ψήφισα εντέλει ΣΥΡΙΖΑ αυτό δε σημαίνει ότι πολιτικά ανήκω ακριβώς εκεί. Καημός μου, όπως και πολλών άλλων αριστερόστροφων μπλόγκερ, είναι μια ενιαία και ισχυρή Αριστερά, πιο ριζοσπαστική και πιο κινηματική, που επιτέλους θα αναγνωριστεί στην πολιτική σκηνή ως ο πραγματικός “άλλος” πόλος…

Μετά ακολούθησε το δεύτερο καφεδάκι της μέρας (στα μέρη μας τέτοιες περιστάσεις αποτελούν ευκαιρία να βρεθούμε με κόσμο που γενικώς είναι σκορπισμένος σε όλη την Ελλάδα -και όχι μόνο), με πιο νορμάλ παρέα και τις τελευταίες μας εκτιμήσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα και τους δύο τελικούς της ημέρας στο μπάσκετ. Γενική αίσθηση ότι θα νικήσει η ΝΔ με αβεβαιότητα ως προς την αυτοδυναμία και ερωτηματικό η ακριβής άνοδος των δύο αριστερών κομμάτων του κοινοβουλίου, καθώς και η διανομή των μεταλλίων. Κανείς δε μπορούσε να εικάσει όμως το πατατράκ του ΠΑΣΟΚ και της Ισπανίας…

Από τις επτά παρά δέκα μέχρι και τις τέσσερις τα ξημερώματα ήμουν στημένος μαζοχιστικά στην τηλεόραση για εννιά συναπτές ώρες περίπου, πράγμα που ούτε θυμάμαι πότε το είχα κάνει τελευταία φορά (ίσως σε κάποιους Ολυμπιακούς Αγώνες).

Στις επτά λοιπόν τα πρώτα αποτελέσματα των exit polls και χαμόγελα στο σπίτι: ο μπαμπάς επειδή η ομάδα του (ε, συγγνώμη, “το κόμμα του” ήθελα να πω) φαινόταν να κερδίζει, εγώ επειδή τα αριστερά κόμματα φαίνονταν να αυξάνουν σημαντικά τα ποσοστά τους και επειδή η διαφαινόμενη αυτοδυναμία της ΝΔ θα ήταν ισχνότατη, αλλά και οι δυο μαζί (για διαφορετικούς λόγους βέβαια) επειδή το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε να καταποντίζεται σε απρόσμενο σχεδόν βαθμό.

Πρώτες αναλύσεις των εκτιμήσεων στα κανάλια, πρώτοι συγκρατημένοι πανηγυρισμοί των εκπροσώπων της ΝΔ, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και του ΛΑΟΣ, αμηχανία και συγκρατημένη κατήφεια από αυτούς του ΠΑΣΟΚ. Ο Λαζόπουλος να ζωγραφίζει και να εκφράζει εκ των πραγμάτων (καλώς ή κακώς, αυτό είναι άλλη κουβέντα, αλλά το έκανε) την χαρά αλλά και τον καημό της βάσης της αριστεράς, οι δημοσιογράφοι μαγκωμένοι ή ικανοποιημένοι, ανάλογα με τις πολιτικές του συμπάθειες, και οι δημοσκόποι καταχαρείς καθώς έπαιρναν μια γλυκιά εκδίκηση από το ΠΑΣΟΚ που τους τα έσουρνε σε όλη την προεκλογική περίοδο.

Ευτυχώς που υπήρχε και το μπάσκετ. Από τις οκτώ παρά μέχρι τις δωδεκάμιση περίπου οι εκλογές ήταν το διάλειμμά μας από τα δυο ωραία παιχνίδια που παρακολουθήσαμε χτες (παρακαλώ η έμφαση στο “παιχνίδια”). Τι κι αν έχασε η Εθνική; Έπαιξε καλά, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, αλλά κάτι η κούραση, κάτι η έλλειψη συγκέντρωσης, κάτι τα απίστευτα τρίποντα των Λιθουανών την οδήγησαν σε μια ακόμα ήττα σε μικρό τελικό. Τουλάχιστον μας αντάμειψε το ξανθό γένος το βράδυ τιμωρώντας την αλαζονεία των Ισπανών, που θύμιζαν λίγο ΝΔ (αλλά αυτοί έχασαν: με όλα του τα στραβά ο αθλητισμός είναι πάντα πιο δίκαιος από την πολιτική). Φήμες που έφεραν τον κ. Καρατζαφέρη να αναμένει το τέλος του μεγάλου τελικού ώστε να συνδυάσει στη δήλωσή του την είσοδο του κόμματός του στη Βουλή με την επάνοδο των ομόδοξων Ρώσων στη μπασκετική κορυφή της Ευρώπης ελέγχονται ως αναληθείς.

Ενδιάμεσα και μετά είχαμε τις δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών. Αρχικά ο Αλέκος Αλαβάνος, συγκρατημένος και σεμνός, αν και μου χτύπησε λίγο άσχημα σαν φράση εκείνο το περί δοκιμής που επανέλαβε τρεις-τέσσερις φορές -μπορούσαν να σκεφτούν κάτι καλύτερο. Έπειτα η Αλέκα Παπαρήγα που κι αυτή φαινόταν αρκετά ικανοποιημένη, αλλά θα μπορούσε να σκάσει και κανένα χαμόγελο ακόμα και, κυρίως, να πει λιγότερα. Ο Γιώργος Παπανδρέου ενώ βγήκε να παραδεχτεί την ήττα του κόμματός του και πολύ γενναία αποφάσισε να τεθεί στην κρίση της βάσης δεν μας έδωσε να καταλάβουμε τι φταίει που την πάτησε έτσι και αυτός και το κόμμα του. Ο πρωθυπουργός πάλι, μιλώντας -επίτηδες ίσως- την ώρα που φαινόταν το κόμμα του να παίρνει 156 περίπου έδρες παρότι η πρόβλεψη μιλούσε για 153 ήταν απίστευτος. Παρά το ότι ο ίδιος προκήρυξε εκλογές για να ζητήσει μια ισχυρή εντολή από το λαό και τελικά είδε μείωση πανελλαδικά τόσο του ποσοστού όσο και των εδρών της ΝΔ, μίλησε ανερυθρίαστα για ισχυρή εντολή και για διπλή ευθύνη και άλλα ξύλινα. Ο λόγος του ήταν γεμάτος συνθήματα και κενές φράσεις χωρίς να υπάρχει ίχνος ταπεινότητας κι ας είναι αρχηγός της πιο ισχνής πλειοψηφίας από την εποχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Τέλος, ο κ. Καρατζαφέρης προσπάθησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους αλλά φυσικά ήταν δύσκολο να κρύψει τη χαρά του λέγοντας τα δικά του τα επικοινωνιακά.

Απαράδεκτος ο κ. Βενιζέλος, που δε μου ήταν ποτέ συμπαθής και επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά την ορθότητα των συναισθημάτων μου. Απρεπής και ανοίκειος ο χρόνος και ο τρόπος που επέλεξε για να κάνει αρχηγική εμφάνιση και μου θύμισε το “δρυός πεσούσης…”

Καθώς προχωρούσε η νύχτα και βλέπαμε συγκεντρωτικά αποτελέσματα από τις εκλογικές περιφέρειες και την κατανομή των εδρών σε αυτές, άρχισε να διαφαίνεται ξεκάθαρα πόσο άδικος, ληστρικός και στρεβλωτικός της λαϊκής βούλησης είναι ο σημερινός εκλογικός νόμος. Σε κάποιες περιφέρειες το δεύτερο κόμμα έπαιρνε ακόμα και δύο βουλευτές παραπάνω από το πρώτο, σε άλλες το τρίτο κόμμα δεν έβγαζε έδρα ενώ έβγαζαν το τέταρτο και το πέμπτο (συνέβη και στη δική μας περιφέρεια και δε χαίρομαι καθόλου που ο ΣΥΡΙΖΑ βγάζει βουλευτή εδώ έχοντας τις μισές μονάδες από το ΚΚΕ), και σε κάποιες άλλες οι διψήφιες διαφορές μεταξύ των δύο πρώτων κομμάτων δεν αποτυπώνονταν και στην κατανομή των εδρών. Κατ’ εμέ, και το λέω με πλήρη επίγνωση, η έστω μικρή πλειοψηφία της ΝΔ είναι απόλυτα κίβδηλη, αφού θα κυβερνήσει μόνη της τη χώρα μια μειοψηφική επί του συνόλου των πολιτών παράταξη που, αν είχαμε μια απλή ή έστω απλούστερη από τη σημερινή αναλογική, δε θα λάμβανε πάνω από 135-140 βουλευτές.

Κάποια στιγμή μέσα στα άγρια χαράματα είδαμε και την αποχή να κυμαίνεται στο 25-26%. Δεν ξέρω αν είναι πραγματική και σε ποιο βαθμό, αλλά όσοι την επέλεξαν συνειδητά προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για την κυβέρνηση, το πολιτικό σύστημα εν γένει, τη διαιτησία στο ματς με τους Ισπανούς, ή ό,τι άλλο, να το βουλώσουν και να φάνε στη μάπα μια κυβέρνηση που χάρη σε αυτούς αντιπροσωπεύει περίπου έναν στους τρεις Έλληνες πολίτες, αλλά θα αποφασίζει για όλους. Εύχομαι ακόμα και μετά από τις εκλογές να βγούν από την ιδιωτεία…

Αισιόδοξος και αποκαμωμένος έγειρα μετά από τόσες ώρες μαζοχιστικής τηλοψίας στον άλλο καναπέ και κοιμήθηκα. Το πρωί με περίμενε άλλη μια ευχάριστη είδηση: η πιο αλαζονική υπουργός Παιδείας που έχω δει (μόνο ο Κοντογιαννόπουλος τη συναγωνιζόταν) τιμωρήθηκε από τους ίδιους τους ψηφοφόρους της και πιστέψτε με, δεν έφταιγε το βιβλίο της Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού…

Αυτά για χτες… Μέχρι τις επόμενες εκλογές λοιπόν όλοι όσοι νοιαζόμαστε πρέπει να γίνουμε κάτι παραπάνω από ενοχλητικός οίστρος για την κυβέρνηση αλλά και για όσους είναι επικίνδυνοι για το περιβάλλον, τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα, για τις κατακτήσεις στους χώρους εργασίας, στην παιδεία, στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, διεκδικώντας ταυτόχρονα ό,τι μας ΑΝΗΚΕΙ. Γίνεται!