Είναι ανίκητη
“Η ποιότητα της δημοκρατίας αναδεικνύεται από την ελεύθερη έκφραση των απόψεων όλων των πολιτών και από την ενθάρρυνση της καλλιέργειας ενός πολιτισμού ανεκτικότητας. Η πολιτική ανεκτικότητα προϋποθέτει την ελευθερία της έκφρασης, τον ανοικτό διάλογο και το σεβασμό στη διαφορετικότητα των απόψεων. Εναπόκειται στους δημοκρατικούς θεσμούς, μεταξύ των οποίων κορυφαίος θεσμός είναι το Κοινοβούλιο, η άμβλυνση των εντάσεων που προκύπτουν από τις αντιθέσεις, η προσπάθεια για σύνθεση των διαφορετικών απόψεων και η διασφάλιση της ενεργούς συμμετοχής όλων των κοινωνικών ομάδων.”
Συμφωνα με σχετική εγκύκλιο του ΥΠΕΠΘ το παραπάνω θέμα πρέπει να δοθεί στους μαθητές της γ΄ γυμνασίου και β΄ λυκείου για να το σχολιάσουν και να καταγράψουν τις θέσεις και τις απόψεις τους (για να γράψουν δηλαδή μια παλιά, καλή έκθεση). Ε, ρε γλέντια!
Εθνικό ό,τι Είναι Βολικό;
Πέρσι τέτοια μέρα είχα γράψει αυτό για τη σχολική γιορτή της 25ης Μαρτίου… Δυστυχώς ελάχιστα πράγματα μπορώ να πω φέτος ότι παρουσιάστηκαν σε βελτιωμένη έκδοση στη γιορτή του ΕΠΑΛ όπου διδάσκω: τουλάχιστον έγινε αναφορά και στον εμφύλιο και στο ρόλο των Μεγάλων δυνάμεων και, ω! του θαύματος, υπήρξε και μια παράγραφος για τον κοινωνικό χαρακτήρα της Επανάστασης. Παρ’ όλ’ αυτά, ακούσαμε και πάλι τα περί Αγίας Λαύρας και Π.Π. Γερμανού και για το “Κρυφό Σχολειό” (εδώ να σημειώσω, ευλογώντας τα γένια μου, ότι μετά από απειλή μου ότι θα αντιδρούσα την ώρα της γιορτής, οι συνάδελφοι που τη διοργάνωναν πρόσθεσαν και ένα “όπως μας λέει η παράδοση, αλλά δεν το δέχονται οι περισσότεροι ιστορικοί”). Ας πούμε ότι υπήρξε μια κάποια πρόοδος…
Αυτό μου τη σπάει όμως σε όλη αυτή την ιστορία με τους συναδέλφους που επιμένουν να γεμίζουν τα αυτιά των μαθητών μας -όσων τέλος πάντων παρακολουθούν τις σχολικές γιορτές ή τα σχετικά κεφάλαια στο μάθημα της Ιστορίας- με μύθους και θρύλους είναι η αντίληψη ότι ορισμένοι εθνικοί μύθοι είναι χρήσιμοι. Αυτό για μένα δείχνει ότι έχουν στο μυαλό τους μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πώς πρέπει να δομηθεί η ταυτότητα των μαθητών τους, η οποία εικόνα συμπίπτει παραδόξως σε μεγάλο βαθμό με αυτό που θα ήθελε και το βαθύ μας κράτος. Με βρίσκουν λοιπόν απολύτως σύμφωνο τα ερωτήματα που θέτει ο λασκαράτος στο τέλος του εξαιρετικού του κειμένου που φιλοξενείται στου Ροΐδη (να το διαβάσετε όλο), δυστυχώς όμως απαντήσεις δεν έχω να προσφέρω…
 |
||
 |
 |
|
 |
 |
 |
Παραδοθείτε…
Όντας επιτηρητής στις Πανελλαδικές είχα χτες την ευκαιρία να πληροφορηθώ πολύ νωρίς το θέμα της “παραγωγής λόγου” (βλέπε “έκθεσης”) στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας. Από την πρώτη στιγμή φουρκίστηκα με την προχειρότητα και την οπισθοδρομικότητά του. Όλη τη μέρα κλωθογύριζα στο μυαλό μου το κείμενο που σκόπευα να γράψω σχετικά, ευτυχώς όμως με έβγαλε από τον κόπο ένα πολύ εύστοχο κείμενο του καθηγητή Στέλιου Φραγκόπουλου.
Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι οπωσδήποτε ένας από τους λόγους επιλογής του θέματος αυτού, όπως και της αόριστης διατύπωσής του, ήταν η δυνατότητα που έδωσε στους περισσότερους υποψήφιους να γράψουν καλά, αφού και η “παράδοση” παραμένει ένα από τα θέματα που τα φροντιστήρια και τα “ιδιαίτερα” το επεξεργάζονται αρκετά, και η αοριστία του επιτρέπει στους υποψήφιους να μη βγουν εύκολα εκτός θέματος. Το κακό είναι ότι το κλίμα που επικρατούσε ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που συζητούσαν το θέμα ήταν: “Μια χαρά ήταν το θέμα: εύκολο για να μπορέσουν να γράψουν όλα τα παιδιά!”…
Οι Νεραντζιές, η Λολίτα και η μικρή Έθελ
Η πρόσφατη ιστορία με τη δικαστική απόφαση η οποία εξοβελίζει το βιβλίο “Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιές” από τις σχολικές βιβλιοθήκες καταδεικνύει με γλαφυρό τρόπο αρκετά προβλήματα στη λειτουργία της πολιτείας μας, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο προφανή.
Ας ξεκινήσω με τα πιο προφανή: εν έτει 2008 έχουμε ακόμα νοσταλγούς ενός μαύρου παρελθόντος, όπως ο Κων. Πλεύρης, οι οποίοι λειτουργώντας ως αυτόκλητοι υπερασπιστές της σεμνότητας (διάβαζε “σεμνοτυφίας”) και της ηθικής (διάβαζε “ηθικολογίας”) αποδίδονται σε ένα κυνήγι μαγισσών που τους κρατάει πολλά χρόνια πίσω. Σκεφτείτε ότι ο Πλεύρης -χωρίς καν να έχει παιδί σε σχολείο τώρα- έλαβε γνώση του γεγονότος ότι το βιβλίο συμπεριλαμβανόταν στις σχολικές βιβλιοθήκες, το διάβασε και πήγε στα δικαστήρια. Όχι ότι θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό από τον συγκεκριμένο. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι επέλεξε αυτό το βιβλίο για να το στοχοποιήσει: μήπως πίστευε εκ των προτέρων ότι είχε ελπίδες ή θα προέβαινε στην κίνηση αυτή ούτως ή άλλως; Τα λίγα που ξέρω για το βιβλίο (δυστυχώς δεν το έχω διαβάσει ακόμα) δεν με βοηθούν να υποστηρίξω κάποια από τις δύο πιθανότητες.
Πολύ πιο απογοητευτικός από τον Πλεύρη είναι ο δικαστής που έβγαλε την απόφαση. Όχι μόνο ούτε κυρίως επειδή αυτή ήταν υπέρ του Πλεύρη, αλλά λόγω του απίθανου σκεπτικού με το οποίο την αιτιολόγησε. Η φρασεολογία του κειμένου της απόφασης καθώς και τα ιδεολογήματα που γεμίζουν πέντε πυκνογραμμένες σελίδες αποτελούν, όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο Ροΐδης, “ακροδεξιό και ηθικολογικό παραλήρημα.” Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι αυτή καθαυτή η απόφαση, αλλά το γεγονός ότι υπάρχει δικαστής ο οποίος κρίνει και δικάζει με βάση ένα τέτοιο αποκλίνοντα τρόπο σκέψης.
Απαράδεκτος και επίκίνδυνος λοιπόν ο Πλεύρης, ακόμα πιο απαράδεκτος και επικίνδυνος ο συγκεκριμένος δικαστής (Δημήτρης Γαβαλάς) και καλώς οι προοδευτικοί, αριστεροί, φιλελεύθεροι αρθρογράφοι και ιστολόγοι στράφηκαν εναντίον τους. Όμως, από εδώ και πέρα ξεκινά ένα προβληματικό κομμάτι της όλης συζήτησης: σχεδόν το σύνολο όσων αντέδρασαν στην απόφαση, την καταδικάζουν επί της αρχής, οι περισσότεροι μάλιστα χωρίς να έχουν διαβάσει το βιβλίο. Το σκεπτικό τους λίγο πολύ συνοψίζεται στο εξής: “Ο ακροδεξιός Πλεύρης ζήτησε κακώς από το δικαστήριο να αποσυρθεί από τα σχολεία ένα βιβλίο. Ένας δικαστής του ιδίου φυράματος τον δικαίωσε με ένα απίθανο σκεπτικό. Αυτή η απόφαση είναι πράξη λογοκρισίας και κανένα δικαστήριο (και εδώ που τα λέμε κανένας απολύτως) με κανέναν τρόπο δεν έχει δικαίωμα να καθορίσει αν κάποιο βιβλίο μπορεί να περιλαμβάνεται στους καταλόγους των δημόσιων σχολικών βιβλιοθηκών.”
Είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα; Πρώτα-πρώτα, δεν έχουμε να κάνουμε με λογοκρισία, αλλά για καλώς ή κακώς εννοούμενη “προστασία” των μαθητών. Λογοκρισία θα ήταν αν η δικαστική απόφαση προέβλεπε απόσυρση του βιβλίου γενικά από την κυκλοφορία. ¨Ετσι, για να μη χάνουν και το νόημά τους οι λέξεις…
Από τα λίγα που έχω μάθει για το βιβλίο μάλλον κακώς αποσύρεται. Αυτό όμως σημαίνει ότι στις σχολικές βιβλιοθήκες μπορεί να υπάρχει οποιοδήποτε βιβλίο; Και η “Λολίτα”; Και τα άπαντα του Μπουκόφσκι; Ή μήπως και ο “Μέγας Ανατολικός”; Υπάρχουν αριστουργήματα της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας (ας περιοριστούμε στη λογοτεχνία) που δεν θα τα πρότεινα σε μαθητές για διάφορους λόγους. Γιατί να συμπεριλαμβάνονται σε μια σχολική βιβλιοθήκη τη στιγμή που θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από άλλα προτιμότερα; Οι σχολικές βιβλιοθήκες δεν μπορούν να περιέχουν τα πάντα και στην Ελλάδα ιδίως οι πόροι που διατίθενται για τον εμπλουτισμό τους είναι ιδιαίτερα περιορισμένοι. Δεν πρέπει δηλαδή να υπάρχει ένας τρόπος με τον οποίο θα επιλέγονται τα βιβλία που θα γεμίζουν τα ράφια τους;
Ώρες-ώρες δεν ξέρω με ποιους θυμώνω περισσότερο: με τους Πλεύρηδες και τους Γαβαλάδες, από τους οποίους -ιδίως τους πρώτους- δεν περιμένω ποτέ τίποτα καλό ή με όλους αυτούς που στο όνομα ενός αστικού και ατομικιστικού φιλελευθερισμού διαστρέφουν προς το χυλωδέστερο τόσο τις έννοιες των λέξεων όσο και στοιχειώδεις κατακτήσεις μιας οργανωμένης πολιτείας.
ΥΓ. Εντάξει, ξέρω με ποιους θυμώνω πιο πολύ, αλλά και κάποιοι σύντροφοι και συνοδοιπόροι το παρακάνουν μερικές φορές 
Απ’ των Σχολειών τις Αυλές
Σήμερα στο γυμνάσιο όπου υπηρετώ το μενού της σχολικής γιορτής για την αυριανή επέτειο είχε όλα τα παραδοσιακά συστατικά μιας τέτοιας εκδήλωσης: άθλια μικροφωνική, ποιήματα και κείμενα που τα απήγγειλαν βαριεστημένα κάποιοι μαθητές, ενώ οι υπόλοιποι αδιαφορούσαν για ό,τι συνέβαινε και περίμεναν ανυπόμονα να περάσει η ώρα, καθηγητές που κυνηγούσαμε με “Σουτ!” και “Ησυχία!” τη χίμαιρα της προσοχής των μαθητών. Κυρίως όμως η γιορτή αυτή υπήρξε μια θλιβερή αναπαραγωγή όλων των στερεοτύπων και των εθνικών μύθων γύρω από το 1821…
Στην αρχή της εκδήλωσης ακούσαμε ένα δημοτικό για την πτώση της Πόλης που την εξηγούσε ως “θέλημα Θεού”. Έπειτα, κείμενο και ποίημα για το Κρυφό Σχολειό που κράτησε άσβεστη την ελληνική παιδεία. Στη συνέχεια πληροφορηθήκαμε ότι η έναρξη της Επανάστασης κηρύχθηκε στις 25 Μαρτίου 1821 στην Αγία Λαύρα, με όλη τη σχετική φιλολογία περί ταυτόχρονου “Ευαγγελισμού” Θεοτόκου και Γένους. Τα γεγονότα της Επανάστασης προσπεράστηκαν τηλεγραφικά και συνθηματολογικά -η άλωση της Τριπολιτσάς φυσικά αναφέρθηκε χωρίς τη σφαγή που επακολούθησε- καμία αναφορά στις εμφύλιες διαμάχες και στο ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων δεν έγινε και κάπως έτσι φτάσαμε στα 1829 οπότε, σύμφωνα με τα κείμενα, απελευθερώθηκε ένα τμήμα της Ελλάδας.
Κι εκεί που νόμιζα ότι είχα ακούσει αρκετά, στο τελευταίο μέρος της γιορτής που ήταν αφιερωμένο στην Επανάσταση στη Μακεδονία άκουσα έκπληκτος να επεκτείνεται η ιστορική αφήγηση μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση των μακεδονικών πόλεων από τον ελληνικό στρατό με επικεφαλής το διάδοχο Κωνσταντίνο και ενώ είχε προηγηθεί αναφορά στο Μακεδονικό Αγώνα, κατά τον οποίο οι Έλληνες είχαν να αντιμετωπίσουν δυο θεριά, τους Βούλγαρους και τους Τούρκους… Α! Κόντεψα να το ξεχάσω: μέχρι και η Κόκκινη Μηλιά και ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς είχαν θέση σήμερα στα όσα αμετροεπή ακούστηκαν.
Δεν ξέρω αν οι συναδέλφισσες που ανέλαβαν τη διοργάνωση της εκδήλωσης τα πιστεύουν όλα αυτά, αν τα θεωρούν “χρήσιμους” εθνικούς μύθους ή αν απλά βαριόντουσαν και τα αντέγραψαν από παλιότερα κείμενα σχολικών εορτών, αλλά όπως και να ‘χει με έκαναν να χαρώ που τα περισσότερα παιδιά δεν έδιναν καμία σημασία σε όσα ακούγονταν. Υποψιάζομαι όμως ότι και τα ίδια έχουν ήδη εμποτιστεί με παρόμοιες ιδέες γιατί σε σχετικές συζητήσεις μαζί τους διαπιστώνω πως αυτή την κυρίαρχη “μυθική” εθνική αφήγηση την ενστερνίζονται σχεδόν απόλυτα.
Πικάτσσου
Και ξαφνικά, κακός χαμός στη μπλογκόσφαιρα μετά από την αβανταδόρικη γκάφα του προϊστάμενου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Θεσσαλονίκης! Τι φιλιππικοί εναντίον του, τι χαρακτηρισμοί περί σκοταδισμού με τη μπάλα να παίρνει ολόκληρη τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, τι κορόνες του στυλ “Ποιος είναι αυτός που θα αποφασίσει τι θα δουν τα παιδιά μας/ που θα κρίνει τον Πικάσσο”, “από που κι ως που ο Πικάσσο πορνογράφος” (λες και ο προϊστάμενος μίλησε για πορνογραφία) και άλλα τέτοια γλαφυρά…
Μήπως να χαλαρώναμε λίγο; Δεν έχω καμιά διάθεση να υπερασπιστώ τον κύριο Ταπανίδη (αφήστε που γνωρίζοντας τις διαδικασίες τοποθέτησης σε μια θέση σαν και τη δική του θα είχα μάλλον κάθε λόγο να του τα χώνω). Προφανώς βέβαια ο τρόπος που χειρίστηκε το θέμα ήταν λανθασμένος και άκομψος, αλλά καλό θα ήταν να διαβάζουμε και πίσω από τις γραμμές της είδησης: δεν πήγε ο άνθρωπος να δει την έκθεση και μετά έβγαλε απαγορευτικό φιρμάνι (που στην πραγματικότητα δεν ήταν καν απαγορευτικό), αλλά δέχτηκε πιέσεις από γονείς, στις οποίες κακώς βέβαια ενέδωσε. Όποιος βρίσκεται στην εκπαίδευση ξέρει τι σημαίνει η φράση “πιέσεις γονέων”, χωρίς να θέλω να αθωώσω τον κύριο Προϊστάμενο που λειτούργησε βιαστικά, σπασμωδικά και εντέλει αυτοϋπονομευτικά: δε συμβουλεύτηκε ειδικούς, δεν επικοινώνησε με το Υπουργείο, δεν πήρε ένα τηλέφωνο στους υπεύθυνους της έκθεσης, δε μίλησε με τους εκπαιδευτικούς που την είχαν ήδη επισκεφτεί.
Αν είχαν συμβεί κάποια από αυτά, ιδίως τα δύο τελευταία, θα είχε πληροφορηθεί ότι: «Υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι τολμηρά, αυτά όμως έχουν φροντίσει οι επιμελητές της έκθεσης και τα έχουν απομονώσει σε κάποιο ειδικό χώρο και όταν ξεναγούν παιδιά γυμνασίου αποφεύγουν να τους φέρουν σε επαφή με αυτά», και κάπου εκεί μάλλον θα τελείωνε η ιστορία. Το πολύ-πολύ, για να το παίξει και εξουσία, θα ζητούσε αυστηρά να μην έρθουν τα παιδιά σε καμία περίπτωση με τα “απομονωμένα” έργα.
Εσείς όμως, καλοί μου μπλογκεράδες, που βγήκατε να το παίξετε ειδικοί για το τι πρέπει ή δεν πρέπει να βλέπουν τα παιδιά, τι έχετε να πείτε για αυτή την απόφαση των ίδιων των υπευθύνων της έκθεσης να μη δείχνουν όλα τα έργα στους μαθητές των γυμνασίων που την επισκέπτονται; Κι αυτοί σκοταδιστές και λογοκριτές; Κι αυτοί δεν ξέρουν από Πικάσσο; Τα θεωρούν πορνογραφία τα έργα που απομόνωσαν;
Στην ουσία τώρα: προσωπικά θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να συνοδεύσω μαθητές των πρώτων τάξεων του γυμνασίου μπροστά σε έργα όπου λ.χ. απεικονίζονται γυμνές γυναίκες που ανοίγουν τα πόδια τους σε άντρες ή που έχουν εμφανή σεξουαλική θεματολογία. Όχι για να μη σκανδαλιστούν τα παιδιά, αλλά γιατί θα ήταν πολύ δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να συγκρατήσω τα γέλια, τα χάχανα, τα υπονοούμενα και τα σόκιν σχόλια εκ μέρους αρκετών παιδιών. Έχω την αίσθηση δηλαδή ότι σήμερα, έχοντας υπόψη τη συγκεκριμένη κοινωνική αντίληψη περί σεξ, με την οποία μεγαλώνουν τα παιδιά, η όποια καλλιτεχνική διάσταση των έργων θα χανόταν και το ζουμί από τη θέαση τέτοιων έργων θα ήταν κάτι τέτοιο περίπου: “Είδαμε μια χοντρή που περίμενε να τη γαμήσουν”… Δεν αποκλείω βέβαια το γεγονός ότι συνάδελφοι των Καλλιτεχνικών θα μπορούσαν με κατάλληλη προεργασία να περιορίσουν τέτοιου είδους αντιδράσεις.
Και κάτι ακόμα: δεν είναι σοβαρό το επιχείρημα ότι ο προϊστάμενος ασχολήθηκε με την έκθεση και όχι με τον οχετό πορνογραφίας στην τηλεόραση, στα περίπτερα ή στο διαδίκτυο. Ο καθένας έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες και σκοπός του σχολείου είναι να ανεβάζει το επίπεδο των μαθητών και όχι να αναπαράγει το επίπεδο της κοινωνίας.
Μήπως Είμαι Κάγκουρας;
Είχαμε αναφερθεί διεξοδικά στο μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής στην Γ΄Γυμνασίου στις κοινωνικές ομάδες, βρισκόμασταν στην Ενότητα για τη διαφορετικότητα και το ρατσισμό στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, είχαν γίνει και τα επεισόδια με τους emo, τους trendy και τους κάγκουρες στην Αθήνα πρόσφατα, είχα δει και το προηγούμενο βράδυ την εκπομπή του Βαξεβάνη για το θέμα, και είπα να βάλω το παρακάτω θέμα έκθεσης για τις διακοπές των Χριστουγέννων, περισσότερο για να δω αν θα αξιοποιήσουν όσα είχαμε πει στην τάξη:
“Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε συγκρούσεις ανάμεσα σε ομάδες emo, trendy και κάγκουρων. Για ποιους λόγους θεωρείτε ότι οι νέοι εντάσσονται σε αυτές τις ομάδες; Πού νομίζετε ότι οφείλονται οι συγκρούσεις ανάμεσά τους;”
Ίσως όχι ό,τι καλύτερο μπορούσα να ετοιμάσω, ίσως λίγο δύσκολο το θέμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να γυρίσω την πρώτη μέρα μετά τις διακοπές και να υποχρεωθώ να δώσω εξηγήσεις σε έναν “ανησυχούντα” γονιό (πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων παρεμπιπτόντως), ο οποίος δυσαρεστήθηκε γιατί ίσως έτσι, λέει, έβαζα κάποια παιδιά που δεν είχαν ξανακούσει για αυτές τις ομάδες στη διαδικασία να μάθουν για αυτές και μπορεί να άναβε έτσι η περιέργειά τους.
Πείτε μου τώρα, είναι τόσο επικίνδυνο αυτό το θέμα έκθεσης;
Η Αλλαγή των Σχολικών Βιβλίων μας Μάρανε
Είσαι φιλόλογος. Παίρνεις τον Ιούνιο μετάθεση σε περιοχή όπου δεν υπάρχουν κενές οργανικές (δηλαδή “μόνιμες”) θέσεις. Σε στέλνουν προσωρινά σε ένα γυμνάσιο όπου διδάσκουν και άλλοι τρεις φιλόλογοι. Με βάση το υποχρεωτικό ωράριο του καθενός και τον συνολικό αριθμό ωρών όλων των φιλολογικών μαθημάτων στο σχολείο μπορούν να καλυφθούν όλες οι ώρες από τους υπάρχοντες φιλολόγους και δύο από αυτούς θα διδάσκουν μια ώρα λιγότερη από το υποχρεωτικό ή ένας δύο ώρες λιγότερες. Στην κατανομή των μαθημάτων όμως οι δύο παλιότερες φιλόλογοι επιμένουν να διδάσκουν από δύο ώρες λιγότερες η καθεμιά και οι δύο νεότεροι από τρεις. Σύνολο δέκα ώρες λιγότερες (αντί για δύο). Ο λόγος; Το μάθημα Ιστορίας στην Α΄τάξη (4 ώρες συνολικά) ανατέθηκε στην καθηγήτρια των γαλλικών και το μάθημα της Ιστορίας στη Β΄(άλλες 4 ώρες) στον θεολόγο (τακτική που δυστυχώς εξακολουθεί να εφαρμόζεται κατά κόρον). Δικαιολογίες; Να μην μετακινηθούν και σε άλλο σχολείο αυτοί οι συνάδελφοι και να μην έχουν πλήρες ωράριο οι φιλόλογοι τη στιγμή που όλοι οι άλλοι δεν έχουν.
Τρεις βδομάδες μετά την έναρξη των μαθημάτων έρχεται στο σχολείο σου έγγραφο με χρονολογία τριών βδομάδων πριν που σε στέλνει και σε δεύτερο σχολείο για 8 ώρες μειώνοντας ταυτόχρονα τις ώρες σου στο σχολείο που ήδη διδάσκεις…Το καλύτερο; Στο καινούριο σχολείο έχουν ανάγκη για 4 φιλολόγους και αναρωτιούνται γιατί έστειλαν μόνο μισό.
Αποτέλεσμα; Ένας καθηγητής μοιράζεται άσκοπα σε δύο σχολεία τη στιγμή που θα μπορούσε να βρίσκεται μόνο στο ένα (και, ως γνωστόν, όταν εργάζεσαι σε δύο ή παραπάνω σχολεία είναι σαν να μην είσαι σε κανένα), δύο καθηγητές διδάσκουν ένα αντικείμενο που δεν είναι της ειδικότητας τους, ενώ αυτοί που την πληρώνουν περισσότερο είναι οι μαθητές που θα διδαχτούν Ιστορία από δύο συναδέλφους τυπικά λιγότερο “ειδικούς” παρά το γεγονός ότι δεν ήταν απαραίτητο.
Μήπως γι’ αυτό θεωρούν κάποιοι το επίπεδο των σχολικών εγχειριδιών της Ιστορίας ως το πιο κεφαλαιώδες ζήτημα στη διδασκαλία της; Να είναι όσο το δυνατόν καλύτερο δηλαδή το βιβλίο ώστε να ισοσκελίζεται η παρωδία που περίγραψα;
Λέξεις
Σήμερα μίλησα πολύ με φίλους. Λογομάχησα, συμφώνησα, διαφώνησα, κουτσομπόλεψα, έγραψα σχόλια σε μπλογκ. Τόσο πολύ νιώθω βαρύς από τις λέξεις, που μου ήρθε στο νου κάτι που έγραψα 15 μήνες πριν, σε μια σχολική αίθουσα την ώρα που τα παιδιά έγραφαν μια ακόμα ανούσια έκθεση ιδεών:
Όλες οι λέξεις βάρυναν
Μεσόκοπες επαρχιώτισσες μητέρες
Πικράθηκαν
Μονάχες με τον άντρα τους για χρόνια
(παιδιά, κομμωτήρια, τηλεόραση)
Φωταψίες γαλακτώδεις
Που σκοτεινιάζουν τις ψυχές
Κι έτσι δε βρίσκουν πια η μια την άλλη
Λιγόθυμες από τη νάρκη
Τραπεζοκόμοι ενός αδιάφορου δείπνου
Παρέες γλάρων σε βρώμικο λιμάνι
Κρώζουν με μιαν αφόρητη λευκότητα.
Όλες οι λέξεις βάρυναν
Κι απόμειναν πιο ελαφρές
Οι μέρες που τις κουβαλούν
Σε πλαστικές σακούλες σκουπιδιών.
Πέρασα ή με Κόψατε;
Το πρωί πήρα το βάπτισμα του πυρός σε μια από τις πιο άχαρες και υποκριτικές διαδικασίες στην εκπαίδευση, στις επαναληπτικές εξετάσεις όσων μαθητών παραπέμφθηκαν σε αυτές λόγω βαθμολογίας ή ελλιπούς φοίτησης. Το μάθημα ήταν η Ιστορία της Β’ Γυμνασίου που καλύπτει το Μεσαίωνα και την Αναγέννηση περίπου. Βέβαια, ο συνάδελφος που το δίδαξε πέρσι, ένας αρκετά διαβασμένος θεολόγος, έκανε μια εγχείριση στο πόδι του που τον κράτησε πολλές βδομάδες εκτός, πράγμα που είχε ως συνέπεια η διδαχθείσα ύλη να εκτείνεται μέχρι και λίγο μετά την Άλωση και να περιορίζεται μόνο στην ιστορία του Βυζαντίου.
Τρία συμπαθητικά αγοράκια ήταν οι εξεταζόμενοι, ένας εκτός οποίων χρειάστηκε να ειδοποιηθεί τηλεφωνικά για να έρθει στο σχολείο. Και φυσικά δεν είχαν ανοίξει βιβλίο, και φυσικά δεν ήξεραν ούτε βασικές έννοιες, όπως τη λέξη “ιδρύω”, ούτε πότε έγινε η Άλωση ούτε τι θρησκεία έχουν οι Άραβες, και φυσικά κανείς, ούτε η Πολιτεία ούτε οι γονείς τους ενδιαφέρθηκαν όλο το καλοκαίρι μπας και διαβάσουν τίποτα, και φυσικά ο συνάδελφος κι εγώ προσπαθούσαμε στην προφορική εξέταση είτε να τους βγάλουμε με το τσιγκέλι κάποιες απαντήσεις τσάτρα-πάτρα είτε να τους υποβάλλουμε τις σωστές απαντήσεις, και φυσικά τους αφήσαμε τα βιβλία να τα διαβάσουν για μισή περίπου ώρα πριν τους εξετάσουμε και γραπτά, και φυσικά κάτι έγραψαν (μη φανταστείτε τίποτα το εντυπωσιακό), και φυσικά τους βαθμολογήσαμε έτσι ώστε ίσα-ίσα να περάσουν το μάθημα. Και φυσικά του χρόνου τέτοιο καιρό ή τον μεθεπόμενο Φεβρουάριο θα πάρουν και το απολυτήριο του Γυμνασίου με παρόμοιο τρόπο.
Παρωδία, ναι. Ντροπή, σίγουρα. Αλλά, τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε (κι εννοώ σήμερα, με όλα τα δεδομένα που έδωσα και όχι τι θα μπορούσε να έχει γίνει μέχρι να φτάσουν τα παιδιά αυτά εδώ); Η ερώτηση δεν είναι ρητορική και θα ήθελα πραγματικά να ακούσω προτάσεις.
ΥΓ. Ο τίτλος αναφέρεται στην ερώτηση που διατυπώνουν όλοι οι μετεξεταστέοι μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα -την αφήνω ασχολίαστη…
—————-
Now playing: ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ ΜΑΝΟΣ – Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΠΕΘΑΝΕ
via FoxyTunes
My StumbleUpon Page
