All you Need is Laugh
Όταν κάποιο αγόρι που επέζησε από ένα τσουνάμι σε ένα νησί του Ειρηνικού και ένα κορίτσι της αγγλικής αριστοκρατίας κάθονται στην άμμο για να μοιραστούν τη σούπα που έφτιαξαν, συμβαίνουν μαγικά πράγματα:
“And it was… funny, mostly because they both had to blow on the soup to get it cool, and she seemed very surprised that he spat out fish bones into the fire while she very carefully coughed them into a piece of frilly cloth that was very nearly stiff with salt and sand. One of them started giggling, or maybe it was both of them at the same time and then he was laughing so much he couldn’t spit the next bone at all and, instead, coughed it out into his hand with the same little noise she had made, which was “uh-pur”, which made her nearly choke. But she managed to stop laughing long enough to try and spit out a bone, which she couldn’t get the hang of at all.
They didn’t know why these things were funny. Sometimes you laugh because you ‘ve got no more room for crying. Sometimes you laugh because table manners on a beach are funny. And sometimes you laugh because you ‘re alive, when you really shouldn’t be.”
Nation, Terry Pratchett, pp. 96-97
Επιθυμίες
Ζητήσαμε ουρανό και πήραμε θεούς
Ζητήσαμε έναν κόσμο και πήραμε το χτες
Ζητήσαμε ευτυχία και πήραμε ελπίδα
Ζητήσαμε ζωή και πήραμε ζωή
Σπινόζα για Αρχάριους
“…Κάποτε ήμασταν άμορφες μάζες μέσα στη θάλασσα, και έπειτα ψάρια, και έπειτα σαύρες και αρουραίοι, και έπειτα πίθηκοι, και εκατοντάδες πράγματα ενδιάμεσα. Αυτό το χέρι ήταν κάποτε πτερύγιο, αυτό το χέρι είχε κάποτε νύχια αρπακτικού! Στο ανθρώπινο στόμα μου έχω τους κυνόδοντες του λύκου και τους κοπτήρες του κουνελιού και τους μασητήρες της αγελάδας! Το αίμα μας είναι τόσο αλμυρό όσο η θάλασσα στην οποία ζούσαμε κάποτε! Όταν τρομάζουμε, μας σηκώνεται η τρίχα, ακριβώς όπως όταν είχαμε γούνα. ΕΙΜΑΣΤΕ ιστορία! Είμαστε ακόμα και τώρα όλα όσα υπήρξαμε στην πορεία μας μέχρι να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα. [...] Είμαι πλασμένη από τις μνήμες των γονέων μου και των παππούδων μου, όλων των προγόνων μου. Φανερώνονται στην όψη μου, στο χρώμα των μαλλιών μου. Και είμαι πλασμένη από τον καθένα που έχω συναντήσει και άλλαξε τον τρόπο που σκέφτομαι. Ποια είμαι λοιπόν “εγώ”;…”
Terry Pratchett, A Hat Full of Sky, σελ. 304, προσωπική μεταφραστική απόπειρα (ευχαριστώ Δήμητρα)
Χί-μερες
Δύο αποκαλύψεις σε μια μέρα δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Για τη βραδυνή θα μιλήσω όταν θα έχει καθίσει καλύτερα μέσα μου ο κουρνιαχτός που σήκωσε. Το πρωί όμως την ώρα που πρόβαλλα -μετ’ εμποδίων είν’ αλήθεια- την “Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ” στους μαθητές του Β4 ήρθε μια σκηνή της ταινίας να με ταρακουνήσει συθέμελα. Πρόκειται για μια σκηνή στην αρχή της ταινίας που λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί για την εξέλιξή της και στην οποία ο καθηγητής πανεπιστημίου Ντέιβιντ Γκέιλ δίνει μια διάλεξη σχετικά με τις θέσεις του Λακάν γύρω από τη φύση της φαντασίωσης, της επιθυμίας, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που με τάραξε:
“Οι φαντασιώσεις μας θα πρέπει να είναι εξωπραγματικές, γιατί, τη στιγμή που παίρνεις αυτό που επιζητείς, παύεις να το επιθυμείς, παύεις να μπορείς να το επιθυμείς πια. Για να εξακολουθήσει να υπάρχει, η επιθυμία θα πρέπει να είναι αενάως απούσα. Δεν επιθυμούμε το αντικείμενο του πόθου, αλλά τη φαντασίωσή του.”
(Και) έτσι λοιπόν εξηγούνται όλα;
ΥΓ. Η διάλεξη κλείνει δίνοντας πάσα σε μια ταινία που βγήκε λίγα χρόνια αργότερα…
Η Πόρτα
“Γιατί τα πράγματα έχουν ως εξής: κλείνει κανείς την πόρτα και θέλει να μείνει μόνος, και την ίδια στιγμή που η επιθυμία του είναι αυτή, την ίδια στιγμή που κλείνει την πόρτα, γνωρίζει ταυτόχρονα ότι πρόκειται για μια λάθος πράξη, ακόμα μια λάθος πράξη, γιατί κατά βάθος ούτε μόνος θέλει να είναι.” Thomas Bernhard
Ευσεβείς Πόθοι;
Μονάχα τα ράφια των σουπερμάρκετ μας βεβαιώνουν πια γι’ αυτό…
Παραβρωμή
Κάποτε σε ένα χωριό έφτασε ένας περίεργος άνθρωπος. Στην αρχή ήταν βέβαια φυσιολογικός όπως όλοι, μόνο που ρωτούσε διαρκώς τι μύριζε άσχημα. Αργότερα όμως το πράγμα χόντρυνε. Μετά από λίγο καιρό, όπου κι αν πήγαινε, έφευγε αμέσως μονολογώντας: “Βρωμάει! Κι εδώ Βρωμάει!” Έμπαινε στην εκκλησιά και του βρωμούσε. Πήγαινε στο καφενείο και του μύριζε. Καθόταν κάτω από τον πλάτανο της πλατείας και μετά από δέκα λεπτά σηκωνόταν να φύγει. Ακόμα και στο σπίτι του δεν μπορούσε να καθίσει για πολύ: οι γείτονες τον έβλεπαν να πετάγεται έξαλλος έξω μόλις περνούσε το κατώφλι του ουρλιάζοντας: “Μπόχα! Μπόχα!” Ήταν διαρκώς σε κίνηση σα να τον καταδίωκε αυτή η βρώμα που την έβρισκε σε κάθε γωνιά της πλάσης. Εϊχε γίνει κακότροπος, έβριζε τους πάντες και τα πάντα που ήταν τόσο βρωμερά και σιγά-σιγά όλοι οι συγχωριανοί του τον απέφευγαν όσο μπορούσαν.
Τελευταία φορά τον είδαν να τραβάει για το ρέμα της Κατουρλούς πετώντας δεξιά και αριστερά τα ρούχα του και κραυγάζοντας: “Αηδία!!! Όλος ο κόσμος βρωμάει! Δεν αντέχω άλλο αυτή τη βρώμα!!!”
Είχε να πλυθεί τρία χρόνια.
Κρασί στο Νερό μας
Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τη μανία να υψώνουμε διαρκώς γύρω μας τείχη από λέξεις οριστικές, απόλυτες, χωρίς καλά-καλά να είμαστε σίγουροι αν ζητάμε σε αυτές όρια και έναν περίκλειστο προσωπικό χώρο ή, αντίθετα, σύνορα και κανόνες που θέλουμε τελικά να παραβιάσουμε. Ορθώνουμε λοιπόν τα “ποτέ” και τα “πάντα” μας, τα παραφουσκωμένα “όλα” και τα κενά “τίποτα”, τα βέβαια “εδώ” και “τώρα” και εκείνα τα αδυσώπητα “ναι” και “όχι” μας με μια σιγουριά τόσο ύποπτη και σάπια όσο και η μούχλα πάνω σε μπαγιάτικα τρόφιμα.
Κι αν αφήναμε μια πορτούλα ανοιχτή; Ένα διστακτικό “ίσως” ή ένα αινιγματικό “σχεδόν”; Μερικά “μπορεί” παρέα με μεθυσμένα “περίπου”; Τι θα γινόταν; Το πολύ-πολύ να βλέπαμε το φως μέσα από τις ραγισματιές της βεβαιότητάς μας. Την ομορφιά μέσα στην ατέλεια του κόσμου. Μήπως να δοκιμάζαμε;
Παροιμιώδεις Παρηχήσεις
Τα λάθη είναι σαν τ’ αλάτι.
Χρειάζεται ανάλυση;
—————-
Now playing: Kelly Family, The – An Angel
via FoxyTunes
Κυλιόμενες Στάλες
Είκοσι λεπτά πριν κατέβαινα τις κυλιόμενες σκάλες του City Gate και για άλλη μια φορά το παιχνίδι με τις αναλογίες ανέλαβε τα ηνία: αν η ζωή μου είναι μια κυλιόμενη σκάλα (που είναι, αφού αυτή με πάει, εγώ απλά επιβιβάστηκα σε αυτή και κοιτάζω γύρω μου), μήπως, ενώ θέλω να ανέβω, έχω πάρει αυτήν που κατεβαίνει;
—————-
Now playing: Bithikotsis – Sta Perivolia
via FoxyTunes
My StumbleUpon Page
