Μέσα στη Νύχτα

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε τη μανία να υψώνουμε διαρκώς γύρω μας τείχη από λέξεις οριστικές, απόλυτες, χωρίς καλά-καλά να είμαστε σίγουροι αν ζητάμε σε αυτές όρια και έναν περίκλειστο προσωπικό χώρο ή, αντίθετα, σύνορα και κανόνες που θέλουμε τελικά να παραβιάσουμε. Ορθώνουμε λοιπόν τα “ποτέ” και τα “πάντα” μας, τα παραφουσκωμένα “όλα” και τα κενά “τίποτα”, τα βέβαια “εδώ” και “τώρα” και εκείνα τα αδυσώπητα “ναι” και “όχι” μας με μια σιγουριά τόσο ύποπτη και σάπια όσο και η μούχλα πάνω σε μπαγιάτικα τρόφιμα.

Κι αν αφήναμε μια πορτούλα ανοιχτή; Ένα διστακτικό “ίσως” ή ένα αινιγματικό “σχεδόν”; Μερικά “μπορεί” παρέα με μεθυσμένα “περίπου”; Τι θα γινόταν; Το πολύ-πολύ να βλέπαμε το φως μέσα από τις ραγισματιές της βεβαιότητάς μας. Την ομορφιά μέσα στην ατέλεια του κόσμου. Μήπως να δοκιμάζαμε;

Τα λάθη είναι σαν τ’ αλάτι.

Χρειάζεται ανάλυση;

—————-
Now playing: Kelly Family, The - An Angel
via FoxyTunes

Είκοσι λεπτά πριν κατέβαινα τις κυλιόμενες σκάλες του City Gate και για άλλη μια φορά το παιχνίδι με τις αναλογίες ανέλαβε τα ηνία: αν η ζωή μου είναι μια κυλιόμενη σκάλα (που είναι, αφού αυτή με πάει, εγώ απλά επιβιβάστηκα σε αυτή και κοιτάζω γύρω μου), μήπως, ενώ θέλω να ανέβω, έχω πάρει αυτήν που κατεβαίνει;

—————-
Now playing: Bithikotsis - Sta Perivolia
via FoxyTunes

Έχει μια λιακάδα ατελείωτη και σήμερα. Καμία σχέση με τη Συννεφιασμένη Κυριακή που έσκασε μύτη με τη φωνή του Τσιτσάνη στα ηχεία του υπολογιστή. Κι όμως νιώθω μέσα σ’ αυτό το φως -ψέματα, στο δωμάτιο μου δεν έχει σχεδόν καθόλου φως, μόνο βιβλία- έστω, μέσα στο φως που ξέρω ότι υπάρχει έξω, ότι δεν μπορώ να τραγουδήσω “Ηλιόλουστη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου”. Έχω συννεφιά όμως; Ή μήπως θέλω να τρέφομαι από φανταστικά σενάρια θλίψης, υποθετικές καταστάσεις πόνου, κάλπικα δάκρυα και αυτάρεσκες αποτυχίες;

ΥΓ. Φαντάσου να ερχόταν μια μέρα που θα μας μοίραζαν τον καιρό με το δελτίο, έτσι όπως μοίραζαν κάποτε το ψωμί, το κρέας ή το γάλα: 100 γραμμάρια συννεφιά τη μια μέρα, μισό λίτρο χιόνι, 3 πρέζες ήλιο. Ή σκέψου “καιρός” να σήμαινε ότι και στο Θουκυδίδη, δηλαδή “κατάλληλη στιγμή, ευκαιρία”, και να μας μοιράζονταν κι αυτές με το δελτίο…

Όποιον ανακατεύεται με τις κότες,

τον τρων τα πίτουρα…

Πάντα νιώθω περίεργα όταν βλέπω να διαδραματίζεται εμπρός μου μια σκηνή που νομίζω ότι θα αλλάξει ριζικά τη ζωή κάποιων ανθρώπων. Μπορεί να είναι ένας βίαιος καβγάς, ένα πρώτο φιλί, η παραλαβή των αποτελεσμάτων μιας ιατρικής εξέτασης, μια πρόταση γάμου, η ανακοίνωση ενός θανάτου, αλλά, ό,τι κι αν είναι, κάθε φορά αισθάνομαι από τη μια σαν ένας απρόσκλητος επισκέπτης, ένα αδιάκριτο βλέμμα που παραβιάζει την ιερότητα της στιγμής, και από την άλλη με ερεθίζει η σκέψη ότι παρευρίσκομαι στη γέννηση ενός καινούριου ανθρώπου που τον ξεγεννά το καθοριστικό γεγονός εκείνης της στιγμής.

Σήμερα λοιπόν μάλλον υπήρξα μάρτυρας μιας τέτοιας στιγμής, της γέννησης, για την ακρίβεια, ενός παιδικού τραύματος -και ίσως μιας μακρόχρονης φοβίας…

Εκεί που ουζέρναμε κουβεντιάζοντας σε ένα παραθαλάσσιο ταβερνάκι, ξαφνικά ακούστηκαν φωνές (”Το παιδί! Το παιδί!”) και αρκετά άτομα πετάχτηκαν προς το μέρος της παραλίας που βρισκόταν πίσω μου. Ταυτόχρονα ένα μικρό κορίτσι άρχιζε να ουρλιάζει σχεδόν από εκείνη την κατεύθυνση. Γύρισα και είδα ένα τρίχρονο κοριτσάκι -ένα από τα τρία παιδιά του ζευγαριού στο διπλανό τραπέζι- να κυλιέται πάνω στην άμμο κλωτσώντας με τα αδύναμα ποδαράκια του ένα θεόρατο λυκόσκυλο που βρισκόταν ακριβώς από πάνω του και έσκυβε -μάλλον θέλοντας να παίξει- ολοένα το κεφάλι του προς τη μικρή. Ευτυχώς δεν ξαφνιάστηκε από τις αντιδράσεις της και δεν έδειξε καμιά επιθετικότητα ή τουλάχιστον δεν πρόλαβε να δείξει μέχρι που πολύ γρήγορα το έδιωξαν οι πρώτοι που έτρεξαν προς τα εκεί.

Φυσικά η μικρή, όπως και η οικογένειά της, ήταν πολύ σοκαρισμένη -τόσο που δε μπορούσε καλά-καλά να κλάψει, ενώ δεν έλειψαν ούτε οι υστερίες από τη γυναίκα του ταβερνιάρη που κατηγορούσε τον άντρα της ότι έχει περιμαζέψει αυτό το άτιμο σκυλί ούτε οι ιστορίες (μπροστά στο κοριτσάκι) για παρόμοιες σκηνές που είχαν πολύ πιο άσχημη έκβαση…

Εκτός συγκλονιστικού απροόπτου λοιπόν το κοριτσάκι αυτό δεν θα θέλει πια να βλέπει σκυλί ούτε ζωγραφιστό. Αυτό το απρόοπτο περιστατικό πιθανότατα θα της δημιουργήσει μια ισχυρότατη φοβία για τα σκυλιά αν όχι για όλα τα ζώα. Να, κάτι τέτοια περιστατικά μου δείχνουν πόσο μεγάλη δύναμη έχει το τυχαίο και η σύμπτωση στη ζωή μας και πόσο μεγάλη αυταπάτη είναι αυτή ιστορία ότι ο άνθρωπος ελέγχει τη ζωή του και έχει ελεύθερη βούληση…Εσείς τι λέτε;