Απαίσιος· ο εξαιρετικά άσχημος, δυσάρεστος ή ενοχλητικός (ΛΚΝ)

Οφείλω να ομολογήσω ότι απέναντι στο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα, και μάλιστα σε αυτό που αξιώνει να έχει και πολιτικές προεκτάσεις, κρατάω μικρό καλάθι, καθώς οι πρόσφατες -λίγες- εμπειρίες μου με έφεραν σε επαφή με βιβλία που χρησιμοποιούσαν την αστυνομική πλοκή όχι απλώς ως πρόσχημα (αυτό δεν θα ήταν απαραίτητα κακό), αλλά και χωρίς καμία ιδιαίτερη … Συνέχεια

Άλικη

Άλικη

Πρώτα εμφανίστηκε το χαμόγελό του στον καθρέφτη. Αφύσικα ανθρώπινο, υπερβολικά καλοσχηματισμένο, απόκοσμα χαρούμενο. Έπειτα τα λευκά μουστάκια του, τα ολοστρόγγυλα μάτια του, τα τριγωνικά αυτιά του, το ριγωτό του σώμα και τα νωχελικά του μέλη. Τον κοίταζε χωρίς να μιλά, μαγνητισμένη από την αντανάκλασή της στα δόντια του. Τον κοίταζε και περίμενε να την καλέσει. … Συνέχεια

Τα σταφύλια της οργής, Τζον Στάινμπεκ

Τα σταφύλια της οργής, Τζον Στάινμπεκ

Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο,η οργή του λαού,κυλάει πάνω απ’ τα χωράφια,ποιος τη σταματάει, ποιος τη σταματάει,ποιος, ποιος τη σταματάει. (Από τη Μπαλάντα του ΞεσηκωμούΤραγούδι: Μαρία Δημητριάδη Άλμπουμ: Φουέντε ΟβεχούναΣυνθέτης: Θάνος Μικρούτσικος Στιχουργός: Γιάννης Μιχαηλίδης ) Τι μπορεί άραγε να γράψει κανείς για ένα βιβλίο σαν κι αυτό που να μην έχει ξαναγραφτεί; Νομίζω ότι το μόνο … Συνέχεια

Νυχτερινό

Νυχτερινό

Σε κάποιον άλλο τόπο Σε κάποιαν άλλη χώρα Είμαστε σύννεφα Που διψάμε για χώμα Σε κάποιον άλλο χρόνο Σε κάποιαν άλλη εποχή Είμαστε νύχτες Που διψάμε για φως Σε κάποιο άλλο σώμα Σε κάποιο άλλο πρόσωπο Είμαστε δάχτυλα Που διψάμε.

Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ, Τζούλιαν Μπαρνς

Ο παπαγάλος του Φλωμπέρ, Τζούλιαν Μπαρνς

Οι βιογραφίες, και δη οι μυθιστορηματικές, είναι από τα λογοτεχνικά είδη που δεν με έλκουν καθόλου· είναι πολύ δύσκολο ένα κείμενο που έχει ως επίκεντρό του ένα πρόσωπο να ξεφύγει από την αγιογραφία, τον διδακτισμό ή -πιο σπάνια- τον λίβελο, κι αυτά υπάρχουν ήδη γύρω μας σε πολύ μεγάλες δόσεις. Ακόμη λιγότερο με αφορά η … Συνέχεια

Ψάχναμε τη θάλασσα

Ψάχναμε τη θάλασσα

Είδα ένα όνειρο· ήμασταν λέει -δεν ξέρω ποιοι- σε δρόμους με πολυκατοικίες και πιλοτές. Ψάχναμε τη θάλασσα. Κάποια στιγμή βρεθήκαμε στο λιμάνι. Ένας από μας πετούσε βότσαλα -Σταμάτα, του είπαμε, θα χτυπήσεις αυτούς που κολυμπάνε, και βουτήξαμε στα γαλαζοπράσινα βρόμικα νερά με εκείνη τη διαρκή έννοια που ‘χουμε στον ύπνο μας ότι κάνουμε κάτι λάθος. … Συνέχεια