Στη φωλιά του κούκου, Κεν Κέισι

Παραδόξως, δεν έχω δει ακόμη την ταινία (ή τουλάχιστον θυμάμαι μόνο εικόνες, ίσως από κάποια φορά που την είδαν οι γονείς μου στην τηλεόραση), αν και η μορφή του Τζακ Νίκολσον στον ρόλο αυτό είχε χαραχτεί τόσο έντονα στη μνήμη μου που δεν μπορούσα να μην την ταυτίζω με τον -τελείως ανόμοιο εμφανισιακά- χαρακτήρα του … Συνέχεια

Ο βιγκανισμός ως ηθική στάση

Ο βιγκανισμός ως ηθική στάση

Αυτές τις μέρες διεξάγεται (και πάλι) στον διαδικτυακό μου κύκλο μια συζήτηση γύρω από τον βιγκανισμό, με αφορμή ένα παλιότερο ποστ του Σραόσα, το οποίο λίγο αφότου το ξαναανάρτησε στο FB πριν μερικές μέρες, δέχτηκε σφοδρή -για να είμαι ευγενικός- κριτική, ενώ το FB μπλόκαρε μετά από αναφορές τον λογαριασμό του. Επειδή έχω εμπλακεί συχνά … Συνέχεια

Το Μαβί

Το Μαβί

Όταν ξεκίνησα το The Color Purple της Alice Walker (1982, ελλ. μτφρ. Το Πορφυρό Χρώμα· μάλλον ατυχές να αλλάζει ολόκληρο χρώμα στην ελληνική μετάφραση του τίτλου για να επιτευχθεί μια πιο εντυπωσιακή φράση), δεν ήξερα τίποτα για το βιβλίο και για τη συγγραφέα πέρα από το ότι βραβεύτηκε με Πούλιτζερ. Δεν είχα καν ιδέα ότι … Συνέχεια

Μια σούπα ο κόσμος και ο νους τρύπιο κουτάλι… (για τον Θάνο Μικρούτσικο)

Μια σούπα ο κόσμος και ο νους τρύπιο κουτάλι… (για τον Θάνο Μικρούτσικο)

Σάββατο απόγευμα και το timeline στο Facebook γεμίζει πρώτα από την είδηση του θανάτου του και έπειτα από τα τραγούδια του. Όσο για τα μάτια μας, αυτά γεμίζουν δάκρυα. Ο Old Boy έγραψε: «είναι ίσως και λάθος και γελοίο κάθε φορά που πεθαίνει κάποιος να το συνδέουμε με προσωπικά μας βιώματα και να καταλήγουμε να … Συνέχεια

Τα βάθη στο φως

Τα βάθη στο φως

Βρίσκεις το βιβλίο της σε μια από τις όλο και πιο σπάνιες πια επισκέψεις σου στα αγαπημένα σου παλαιοβιβλιοπωλεία· σπάνιες, γιατί τα αδιάβαστα στα ράφια σου πληθαίνουν σαν τις άσπρες τρίχες στα μαλλιά σου. Αργά αλλά σταθερά. Με δυο-τρεις τύψεις που άργησες πολύ, που αθέτησες για καιρό ασυγχώρητο μια ρητή και άρρητη υπόσχεση, το παίρνεις … Συνέχεια

Ο καιρός των τραγουδιών μας, Ρίτσαρντ Πάουερς

Ο καιρός των τραγουδιών μας, Ρίτσαρντ Πάουερς

Μετά από πέντε μήνες που με συντρόφευε με μερικές σελίδες του σχεδόν κάθε μέρα, έφτασα στο τέλος των 800+ πυκνογραμμένων σελίδων αυτού του σπουδαίου βιβλίου, που βρέθηκε σχεδόν συμπτωματικά στα χέρια μου. Είναι από τις λίγες φορές που ένιωσα να ισχύει η κλισεδιά «ένα βιβλίο που δεν ήθελα να τελειώσει». Ο Πάουερς φτιάχνει, με υλικά … Συνέχεια