Ανήσυχες Σφαίρες

Τις τελευταίες μέρες δεν είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος ή στεναχωρημένος αλλά παρ’ όλ’ αυτά, tanguera, ούτε εγώ γράφω στο blog: απ’ ό,τι φαίνεται πρέπει να διευρύνεις τον ορισμό🙂

Το σίγουρο είναι ότι νιώθω περίεργα εδώ και λίγο καιρό. Και πώς να μη νιώθω; Από τον Μάιο έγιναν τόσα πολλά… Διακοπή κάθε επαφής με ένα πλάσμα (δεν τολμώ να πω «μια γυναίκα» -δεν αρκεί) που ερωτεύτηκα σφόδρα και προφανώς (;) ακόμα τριγυρνά σα χαμίνι στα σοκάκια του νου μου. Έγκριση μετάθεσης από τη Δράμα στα Γιαννιτσά και μετατροπή των δύο τελευταίων μηνών της σχολικής χρονιάς σε τελευταίους μου μήνες στη Δράμα. Νέες γνωριμίες και σχέσεις, παράθυρα σε γοητευτικούς κόσμους. Επικίνδυνες ακροβασίες ανάμεσα σε «πρέπει» και σε «θέλω». Μια φίλη να δηλώνει πως δε θέλει να με ξαναδεί μπροστά της. Επιτυχής αναζήτηση σπιτιού στη Θεσσαλονίκη. Ώρες φανερών και κρυφών αποχωρισμών και αποχαιρετισμών: το σχολείο, οι μαθητές (μόλις έγραψα «συμμαθητές» και το διόρθωσα), οι συνάδελφοι, οι φίλοι εδώ στη Δράμα. Και τις επόμενες μέρες το πακετάρισμα και η μετακόμιση.

Μέσα σ’ όλα αυτά -ή και εξαιτίας όλων αυτών- σκέψεις για τον θάνατο, τον έρωτα, την όμορφα μάταιη και γοητευτικά άσκοπη ζωή μας, μουσικές, βιβλία, ταινίες, νύχτες, μεσημέρια, στιγμές αφόρητα ίδιες ζευγαρωμένες με πράγματα που μοιάζουν απατηλά καινούρια…. -εδώ, φίλε θεατή, αρχίζει η κοινοτοπία του blogger, που, μη έχοντας ελπίδες για κάτι καλύτερο, κλείνει αυτό το post και πάει για τις απαραίτητες δουλειές που προηγούνται του ξενοικιάσματος και της μετακόμισης…

ΥΓ. Το γράφω εδώ γιατί έτσι θα αναγκαστώ να συμμορφωθώ: πρέπει οπωσδήποτε να ανεβάσω κάτι για το Stranger than Fiction, τον Μαύρο Πύργο του Stephen King και για τον Δισκόκοσμο του Terry Pratchett.

18 thoughts on “Ανήσυχες Σφαίρες

  1. Μπορεί να έχεις και δίκιο για τον ορισμό. Θα το σκεφτώ. Μπορεί να έτυχε και τελικά να μην είναι έτσι. Μπορεί ωστόσο να λειτουργούμε διαφορετικά. Όσον αφορά στα υπόλοιπα, τι σου έρχεται να κάνεις όταν τα σκέφτεσαι όλα αυτά? Σε ρωτάω γιατί εδώ και 2 χρόνια περίπου είμαι και εγώ εν όψει (σωστά το έγραψα?) πολλών αλλαγών και όλα αυτά μου φέρνουν μια προσμονή για το πως θα καταλήξουν. Το καλύτερο ίσως που έχουμε να κάνουμε είναι υπομονή. Μια γλυκιά σιγουριά ρέει μέσα μου πως όλα θα πάνε καλά. Τι άλλο? Πως αλλιώς?

  2. Να λοιπόν που ο Pratchett βρήκε να τρόπο να τρυπώσει εδώ, λες για να μου υπενθυμίσει το post που του χρωστάω… Δες τι λέει με αφορμή έναν τύπο -ένα νεκρό βασιλιά για την ακρίβεια- ο οποίος ζούσε τη ζωή του απόλυτα εστιασμένος στο παρόν: «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι έτσι. Ζουν τις ζωές τους μέσα σε ένα είδος χρονικής θολούρας γύρω από το σημείο όπου βρίσκεται εκείνη τη στιγμή το σώμα τους —προσδοκώντας το μέλλον ή κολλώντας στο παρελθόν. Συνήθως είναι τόσο απασχολημένοι με το να σκέφτονται τι θα συμβεί μετά, ώστε καταλαβαίνουν τι συμβαίνει στο παρόν μόνο όταν τύχει να το αναπολήσουν. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κάπως έτσι. Μαθαίνουν να φοβούνται [σημ. «και να ελπίζουν», θα προσέθετα εγώ] επειδή ουσιαστικά μπορούν, σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο, να προβλέψουν τι θα συμβεί μετά —και είναι σαν να τους συμβαίνει ήδη.» (Terry Pratchett, Wyrd Sisters, μετάφραση δική μου).

    Η απάντησή μου λοιπόν είναι ότι, όταν τα σκέφτομαι όλα αυτά, νιώθω μια ακατανίκητη επιθυμία να τα ζήσω και να ζήσω κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Όσο για την υπομονή, σκέψου λίγο από ποιο ρήμα βγαίνει…

  3. Αν το τώρα όμως δεν σου αρέσει?
    Αν αυτό το τώρα σε πληγώνει με κάθε τρόπο?
    Εντάξει ξέρω πως κάθε κατάσταση εμπεριέχει μέσα της τις ίδιες ποσότητες καλού και κακού. Ακριβώς τις ίδιες. Αλλά αν το τίμημα αυτού που ζεις δεν το αντέχεις και νιώθεις αδύναμος και μόνος? Τι κάνεις τότε? Αν νιώθεις φοβισμένος? (Μην μου προτείνεις κανένα γιατρό…)

  4. Μια φίλη μου εξ Ολλανδίας, όταν είχα βρεθεί σε μια παρόμοια κατάσταση μου είχε πει το εξής: «Keep breathing. One breath at a time…» Πίστεψέ με, χρειάστηκε να περάσει καιρός, αλλά τελικά έπιασε…

  5. Μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης, μόνιμος κάτοικος και στο κορμί της, που λέει και το άσμα (ασμάτων).
    ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΣΕ ΔΕΧΤΟΥΜΕ !!!!!!!!
    Θα φροντίσω προσωπικά να περάσεις ωραία όσο καιρό θα μείνεις και -πρόσεξε!-αυτό είναι απειλή! χαχα
    Ε,ρε τι μας περιμένει..συναντήσεις, γέλια, συζητήσεις, πειράγματα, εξομολογήσεις και ψυχαναλύσεις (ξέρεις, ξέρεις). Πολύ χαίρομαι που συμβαίνουν γεγονότα που ταράζουν τη λιμνούλα σου. Έτσι, μπορούμε να δούμε καλύτερα τι γίνεται κάτω από την επιφάνειά της…
    Να δεις που σε λίγο καιρό θα είμαστε σε μεγάλη φόρμα..(XXL)
    Σε φιλώ και σε φυλώ…

  6. @ tanguera
    Από την ώρα που σε ανακάλυψα, έρχομαι συχνά σε αυτά🙂

    Πάντως, άλλο «αναπνέω/ζω» κι άλλο «υπομένω».

    @tsirty
    Ωραίο άσμα (το κορμί μας λείπει βέβαια, αλλά πού θα πάει;)! Μετά χαράς καλή μου θα αφεθώ στα χέρια σου -ελπίζω να πραγματοποιήσεις την απειλή σου στο ακέραιο!
    Σε φιλώ που με φυλάς, θα φυλώ να με φιλάς…

  7. Έχεις δίκιο και η αλήθεια είναι πως μου αρέσει να χρησιμοποιώ σωστά τις λέξεις γιατί πιστεύω πολύ στη δύναμή τους, στη βαρύτητα και στο νόημά τους. Δεν θέλω να τις περιφρονώ ή να τις υποβιβάζω… Εντάξει, λοιπόν, έρχομαι κι εγώ στα λόγια σου…μιας και αλληλοανακαλυφθήκαμε.🙂

  8. Διδάσκω χρόνια σε λύκειο των Γιαννιτσών. Φιλόλογος. Αν μπορώ να σε βοηθήσω, είμαι στη διάθεσή σου. Παρεμπιμπόντως, έχεις κάποια σχέση με τα Κουφάλια; Αν ναι, ο κόσμος είναι μικρός. Πολύ μικρός. Θα με βρεις στο http://ixnilasies.blogspot.com

  9. @tanguera

    Α, οι λέξεις! Μεγάλη κουβέντα…

    @ px
    ΕΙΜΑΙ από τα Κουφάλια. Εκεί μεγάλωσα και εκεί είναι το πατρικό μου. Κι εσύ; Οπωσδήποτε θα τα πούμε -ελπίζω κι από κοντά!

  10. Συμπληρώνω:
    Ομοιότητα τρίτη: απ’ το Σεπτέμβρη θα διδάσκουμε στην ίδια πόλη.
    Ομοιότητα τέταρτη: έχουμε κοινά λογοτεχνικά ενδιαφέροντα (σε βρήκα απ’ το ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ),
    Ομοιότητα πέμπτη: η αριστερίζουσα ιδεολογία (δεν το προχωρώ γιατί από κει και πέρα θα βγουν μαχαίρια).

    Πάμε τώρα στις διαφορές:
    α) είμαι από ένα χωριό κοντά στα Κουφάλια,
    β) δεν είμαι εξωμότης,
    γ) εγκατέλειψα τη Θεσ/νίκη πρόσφατα για χάρη της βουκολικής ζωής του χωριού, εγκατέλειψε τα Κουφάλια για χάρη της Θεσσαλονίκης.
    Δε γνωριζόμαστε ασφαλώς, αλλά αναφέροντας στον οδοντίατρό μου στα Κουφάλια ότι διδάσκω στα Γιαννιτσά μού έκανε λόγο για ένα φίλο του που μετατίθεται από τη Δράμα στα Γιαννιτσά κτλ. κτλ. Τη

  11. @px
    Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο ελάχιστος!

    Μ’ άρεσε αυτό για την αριστερίζουσα ιδεολογία! Τόσο πολύ φαίνεται; Και γιατί παρακαλώ να βγουν μαχαίρια; Σιχαίνομαι τα αίματα!
    Το «εξωμότης» που ακριβώς αναφέρεται;

    Οδοντίατρος φίλος μου στα Κουφάλια; Με μπέρδεψες. Έχω φίλο γιατρό στα Κουφάλια, αλλά δεν είναι οδοντίατρος, έχω φίλο (παλιό συμμαθητή) οδοντίατρο, αλλά δεν βρίσκεται στα Κουφάλια…

    ΥΓ. Ο δαίμονας του ιστολογίου έφαγε κάτι από το τελευταίο σου σχόλιο…

  12. Είπαμε έχουμε και μεις blog (εγώ και το φιλαράκι μου ο vlaxos). Διαθέτουμε και πολιτική (κοίτα το: «στάχτη να γίνουν») και βιβλία (κοίτα το: «για μια βιβλιοπαρουσίαση που δεν έγινε») και αυτοψυχανάλυση (κοίτα το: «ίχνη από χρόνο»).

    ΥΣ: Επρόκειτο για οφθαλμίατρο, κέντρο υγείας μεριά.

  13. Α! το «εξωμότης» πάει στην απάρνηση της πατρώας τε και μητρώας γης για τα μάτια της ξελογιάστρας της Θεσ/νίκης.

  14. Α, τώρα μιλάς καλά! Με το που διάβασα «οδοντίατρος», το μυαλό μου εκεί πήγε…

    Το blog το είδα και το μελετάω όσο προλαβαίνω τώρα με τις δουλειές μου…Επιφυλάσσομαι για περισσότερα από βδομάδα…

    Όσο για την αποστασιοποίησή μου από το διαμάντι του κάμπου (λέμε τώρα), οφείλεται στην πιστή τήρηση εκ μέρους μου της παροιμίας «μακριά κι αγαπημένοι».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s