Εκπαιδευτική Ανεπάρκεια (Μέρος ΙΙ)

Είχαμε μείνει στη στιγμή που ανέλαβα τα καθήκοντά μου ως εκπαιδευτικός στη Δράμα το Σεπτέμβριο του 2004. Ήμουν από τους τυχερούς νεοδιόριστους, γιατί, σε αντίθεση με τους περισσότερους, τοποθετήθηκα αμέσως με πλήρες ωράριο στο Γυμνάσιο ενός μικρού χωριού λίγο έξω από τη Δράμα και πήγα στο σχολείο μου πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα.
Εκεί μερικές μέρες πριν τον αγιασμό έγινε ανάμεσα στους φιλολόγους η διανομή των μαθημάτων. Όπως έχει επικρατήσει σε κάθε σχεδόν χώρο εργασίας ή σε κάθε οργανισμό (πχ. στρατός) στην Ελλάδα, ο «νέος» διαλέγει τελευταίος και μόνο συμπτωματικά μπορεί να είναι τυχερός και να του ανατεθούν τα γνωστικά αντικείμενα που γνωρίζει σχετικά καλύτερα. Σε σχολεία με πολλά τμήματα μάλιστα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο «νέος» να φορτωθεί και τα πιο «προβληματικά» από αυτά με βάση τη συμπεριφορά ή την επίδοση των μαθητών τους. Στη δική μου περίπτωση το δεύτερο δεν ίσχυσε καθώς όλα τα τμήματα του σχολείου ήταν μόνο τέσσερα, ενώ τα γνωστικά αντικείμενα που πήρα ήταν Αρχαία, Νεοελληνική Γλώσσα, Λογοτεχνία, Αρχαία και Νεότερη Ιστορία και Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή.
Όταν -νομίζω εύλογα- ζήτησα τα αντίστοιχα βιβλία καθηγητή για το κάθε μάθημα, οι παλιότεροι συνάδελφοι μου είπαν ότι για τα περισσότερα από αυτά δεν υπάρχουν στο σχολείο και όταν ζητήσαμε από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΔΔΕ) μας είπαν ότι δεν θα μας στείλουν γιατί στέλνουν κάθε χρόνο και χάνονται(!). Τελικά έστειλαν για κάποια μετά από βδομάδες, ενώ σε κάποια άλλα μαθήματα υποχρεώθηκα να ακολουθήσω τις γενικές οδηγίες για τη διδασκαλία όλων των φιλολογικών μαθημάτων στο Γυμνάσιο και να προσπαθήσω να καταλάβω τι πρέπει να κάνω στο καθένα διαβάζοντας το βιβλίο του μαθητή. Κατά τα άλλα αυτοσχεδίασα όλο το χρόνο αγοράζοντας κιόλας λόγω του άγχους μου αρκετά βοηθήματα του εμπορίου για να έχω έναν «οδηγό».
Πλησίαζε λοιπόν η ώρα να μπω για πρώτη φορά σε σχολική αίθουσα. Υπενθυμίζω ότι δεν είχα καμία προηγούμενη εμπειρία από «κανονική» τάξη, παρά μόνο από φροντιστηριακά τμήματα, ιδιαίτερα μαθήματα και τμήματα ενισχυτικής διδασκαλίας σε ένα γυμνάσιο, και φυσικά όλα αυτά δεν έχουν παρά ελάχιστη σχέση με αυτό που επρόκειτο να κάνω. Ουσιαστικά, έτσι όπως το αντιλαμβανόμουν και ο ίδιος, αλλά και όπως μου τα έλεγαν οι παλιότεροι συνάδελφοι, θα ήταν μια διαδικασία «πέσε και κολύμπα», κάτι παρόμοιο με αυτό που είχε πει κάποτε ο Καραμανλής (ο θείος) για την πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη. Όπερ και εγένετο! Έγινε ο αγιασμός, άρχισα να μπαίνω στα τμήματα που μου είχαν ανατεθεί, να γνωρίζω σιγά-σιγά τα παιδιά και να περνάω και στη διδακτέα ύλη, πειραματιζόμενος άλλοτε με μεγαλύτερη και άλλοτε με μικρότερη επιτυχία πάντα στου κασίδη το κεφάλι…
Τι είπατε; «Επιμόρφωση»; Α, ναι… Γύρω στο Νοέμβριο, δύο μήνες μετά το βάπτισμα του πυρός, όταν είχαμε ως νεοδιόριστοι μπει μέχρι το λαιμό στις σημειώσεις, στις ασκήσεις, στις διορθώσεις των διαγωνισμάτων του τριμήνου, το ΠΕΚ (Περιφερειακό Επιμορφωτικό Κέντρο) Καβάλας μας κάλεσε να παρακολουθήσουμε την πρώτη φάση της Επιμόρφωσής μας -στη Δράμα ευτυχώς. Το πρωί στο σχολείο, το απόγευμα 4 ώρες παρακολούθηση διαλέξεων που ο Θεός να τις κάνει επιμορφωτικές. Πώς μας επιμόρφωσαν εκεί; Καταπληκτικά! Μας έκαναν μάθημα (όπως ακριβώς το γράφω) ο Προϊστάμενος της Διεύθυνσης (Πώς να Συμπεριφέρεστε για να μη μας Βγει Κακό Όνομα), ο Προϊστάμενος της Τεχνικής Εκπαίδευσης (ένας γραφικός τύπος με τσιγκελωτό μουστάκι που μας μιλούσε -αν και μηχανικός- για τον [πλαστό] όρκο του Μ. Αλεξάνδρου, την υπεροχή της ελληνικής γλώσσας και φυλής, και για τη σκεπτομορφή, λιακοπούλειας γενικά παιδείας), ο Προϊστάμενος Φυσικής Αγωγής για κάτι νομικά του κλάδου, και διάφοροι σχολικοί σύμβουλοι, αλλά και καθηγητές με αρκετά χρόνια υπηρεσίας που μας έδιναν είτε άχρηστες πληροφορίες είτε απίστευτα αντικρουόμενες οδηγίες και συμβουλές. Σε αυτή την πρώτη φάση της επιμόρφωσής μας, δεν ήμασταν χωρισμένοι κατά ειδικότητα αλλά αλφαβητικά, πράγμα που σήμαινε ότι το ακροατήριο κάθε τμήματος ήταν ιδιαίτερα ανομοιογενές και δεν μπορούσε να γίνει συζήτηση σε βάθος στις περισσότερες περιπτώσεις. Αποτίμηση της πρώτης φάσης; Έγινε για να λέει το Υπουργείο ότι μας επιμορφώνει.
Η δεύτερη φάση, που διεξήχθη μετά από δύο-τρεις μήνες, ήταν πιο εξειδικευμένη. Μας χώρισαν κατά ειδικότητα -σχεδόν- (μαζί με εμάς ήταν για παράδειγμα και οι θεολόγοι)* και στο ένα της κομμάτι οι επιμορφωτές μας μας έδειξαν τρόπους και μεθόδους διδασκαλίας των γνωστικών μας αντικειμένων (λέμε τώρα: κάποιοι μας έκαναν απίστευτα βαρετές προσομοιώσεις του μαθήματός τους με εμάς ως μαθητές, ενώ ένας βρήκε την ευκαιρία να μετατρέψει τη δική του διάλεξη σε παρουσίαση ενός βιβλίου του), ενώ στο δεύτερο κομμάτι παρακολουθήσαμε «υποδειγματικές» διδασκαλίες σε πραγματικές τάξεις με πραγματικούς μαθητές και έμπειρους συναδέλφους και με εμάς ως θεατές στο πίσω μέρος της αίθουσας. Αποτίμηση της δεύτερης φάσης; Σίγουρα πιο χρήσιμη από την πρώτη, αλλά και πάλι πρόχειρα οργανωμένη, σύντομη και κατόπιν εορτής.
Αυτή ήταν η επιμόρφωσή μου ως νεοδιόριστος καθηγητής. Ούτε παιδαγωγικές αρχές ούτε στοιχεία παιδοψυχολογίας (εκτός από μια διαφωτιστικότατη συζήτηση που είχαμε στην πρώτη φάση με τον ψυχολόγο του τοπικού ΚΔΑΥ) ούτε εμβάθυνση στους τρόπους και τις μεθόδους διδασκαλίας ούτε συζήτηση πάνω στα ίδια τα βιβλία. Απογοήτευση…
Η χρονιά εκείνη τελείωσε τσάτρα-πάτρα, με λάθη, παραλείψεις, εμπνεύσεις τις στιγμής, αυτοσχεδιασμούς και ένα διαρκές άγχος για το αν κάνω ό,τι πρέπει και όπως πρέπει. Το τέλος της με βρίσκει να τοποθετούμαι (30 Ιουνίου) σε ένα άλλο χωριό της Δράμας, σε Ενιαίο (τότε, τώρα Γενικό) Λύκειο. Και πάλι η -πραγματική- διανομή των μαθημάτων θα γινόταν το Σεπτέμβριο, αφού υπήρχαν κάποιες εκκρεμότητες με το προσωπικό, πράγμα που σήμαινε ότι, παρότι θα εργαζόμουν για πρώτη φορά σε Λύκειο, που σε γνωστικό επίπεδο και λόγω των Πανελληνίων εξετάσεων θεωρείται πιο απαιτητικό από πλευράς προετοιμασίας και μελέτης, δεν θα μπορούσα και πάλι να προετοιμάσω και να σχεδιάσω διδακτικά την επόμενη σχολική χρονιά.
Όταν ξεκίνησε η νέα χρονιά και έγινε η διανομή των μαθημάτων αντιμετώπισα και πάλι το πρόβλημα με τη σπανιότητα των βιβλίων του καθηγητή, που νομίζεις ότι είναι τίποτα παράνομα έντυπα που διακινούνται σε ελάχιστες ποσότητες με κάθε μυστικότητα. Να ‘ναι καλά το διαδίκτυο και ορισμένοι εξυπηρετικοί συνάδελφοι γιατί αλλιώς πάλι στα τυφλά θα βάδιζα. Άντε πάλι νέα αντικείμενα, πάλι συγκέντρωση υλικού, πάλι τα ίδια άγχη.
Η χρονιά πήγαινε καλά. Δίδασκα -ικανοποιητικά τολμώ να πω- αντικείμενα που τα κατείχα και μου άρεσαν, με τους μαθητές και τους συναδέλφους είχα αναπτύξει μια πολύ καλή σχέση, αλλά η άδεια για (πραγματικά) επαπειλούμενη εγκυμοσύνη που πήρε μετά τα Χριστούγεννα μια φιλόλογος του σχολείου έφερε τα πάνω κάτω. Η ΔΔΕ καθυστέρησε χαρακτηριστικά να στείλει αντικαταστάτη παρότι η συναδέλφισσα δίδασκε μάθημα θεωρητικής κατεύθυνσης (αρχαία) και ο κίνδυνος να μη διδαχθεί όλη η διδακτέα ύλη ήταν ορατός. Όταν τελικά τοποθέτησαν μια φιλόλογο στη θέση της, προέκυψε νέο πρόβλημα: η ίδια δήλωνε -ίσως και με το δίκιο της- ότι δεν θα μπορούσε με τίποτα να αναλάβει τα αρχαία της κατεύθυνσης διότι είχε τελειώσει ΦΠΨ και δεν είχε διδάξει ποτέ αρχαία στα άνω των δέκα περίπου έτη υπηρεσίας της , αφού εργαζόταν κυρίως σε ΤΕΕ.
Ο κλήρος λοιπόν έπεσε στο γενναίο (άλλοι μπορεί να το έλεγαν αλλιώς) και αναγκάστηκα να μελετήσω εντατικά τις επόμενες μέρες τα αρχαία της θεωρητικής κατεύθυνσης (Πλάτωνα και Αριστοτέλη από πρωτότυπο) στο μέσο της χρονιάς με το χρόνο να πιέζει όλο και πιο πολύ. Βρέθηκα λοιπόν στην πρώτη μου χρονιά σε Λύκειο να διδάσκω τα δύο από τα τέσσερα μαθήματα της θεωρητικής κατεύθυνσης (ήδη από την αρχή της χρονιάς δίδασκα Λογοτεχνία κατεύθυνσης), χωρίς, το επαναλαμβάνω με τον κίνδυνο να γίνω κουραστικός, καμία ουσιαστική βοήθεια και επιμόρφωση εκ μέρους των προϊσταμένων και του Υπουργείου. Και δεν τα γράφω όλα αυτά για να μεμψιμοιρήσω: δεν δούλευα και σε κανένα ανθρακωρυχείο. Προσπαθώ απλά να φωτίσω και λιγότερο φανερούς λόγους της ανεπάρκειας των εκπαιδευτικών.
Φέτος, μετά από τρία χρόνια στη Δράμα και δύο στο Λύκειο, ζήτησα και πήρα μετάθεση στα Γιαννιτσά. Ο τραγέλαφος όμως συνεχίζεται. Παρότι μετατέθηκα στην περιοχή αυτή, δεν υπάρχει οργανικό κενό σε κανένα σχολείο της ούτε για μένα ούτε για άλλους οκτώ φιλολόγους, ενώ θα πρέπει να περιμένω το Σεπτέμβριο για να δω αν υπάρχει κάποιο λειτουργικό κενό ώστε να τοποθετηθώ έστω και για ένα χρόνο σε κάποιο σχολείο, που φυσικά δεν έχω ιδέα αν θα είναι Γυμνάσιο, Γενικό ή Επαγγελματικό Λύκειο. Για άλλη μια χρονιά λοιπόν δεν μπορώ να κάνω κανέναν προγραμματισμό και καμία προετοιμασία από πριν, ενώ υπάρχει μεγάλη περίπτωση φέτος να τοποθετηθώ σε κάποιο σχολείο αρκετές μέρες ή εβδομάδες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, και κατά συνέπεια θα πάρω ό,τι τάξη, τμήμα ή αντικείμενο θα έχει περισσέψει, ξεκινώντας και με προίκα αρκετές χαμένες διδακτικές ώρες.
Θα μου πείτε ότι δεν απέφυγα τη γκρίνια. Ίσως… Σας ζητώ όμως να παραβλέψετε τις συνέπειες που έχουν ή δεν έχουν όλα αυτά σε μένα τον ίδιο και να σκεφτείτε -είτε ως νυν ή πρώην μαθητές είτε ως (μέλλοντες) γονείς είτε ως απλοί πολίτες- αν όλα αυτά που περιέγραψα συντελούν στη δημιουργία ικανών εκπαιδευτικών και στην υποστήριξη τους και αν στους εκπαιδευτικούς παρέχονται τα κατάλληλα εφόδια και συνθήκες για να βοηθήσουν ουσιαστικά τους μαθητές τους.

*Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση συναδέλφου της Καλών Τεχνών που διδάσκει Καλλιτεχνικά και Ελεύθερο Σχέδιο και υποχρεώθηκε στη δεύτερη φάση της επιμόρφωσης όχι απλά να πηγαίνει κάθε απόγευμα στην Καβάλα, αλλά να παρακολουθεί την επιμόρφωση των τεχνικών ειδικοτήτων (καθηγητών ΤΕΕ). Δεν ξεχάσω ένα βράδυ που ήρθε φορτωμένη από την Καβάλα και μας διηγήθηκε ότι είχε παρακολουθήσει μάθημα για την υποδαπέδια θέρμανση. Όταν μάλιστα διαμαρτυρήθηκε στον Πρόεδρο του ΠΕΚ, εκείνος της απάντησε με το αμίμητο «Ό,τι μαθαίνει κανείς, καλό είναι»!

26 thoughts on “Εκπαιδευτική Ανεπάρκεια (Μέρος ΙΙ)

  1. Όχι ότι έχεις άδικο …! Πάντως στο δικό μου το σχολείο περιμένουμε τους καινούριους βάζουμε τα μαθήματα κάτω και μοιράζουμε δίκαια.. έχουν να το λένε οι νεότεροι..! Πάντως είναι απίστευτο πόσο πολλά μας ζητούνται εμάς των φιλολόγων. Είναι απίστευτο..

  2. Αυτό που λες συναδέλφισσα μπορεί να συμβεί όταν όλες οι θέσεις φιλολόγων έχουν καλυφθεί από την αρχή της χρονιάς στο σχολείο. Τι γίνεται όμως όταν δεν συμβεί αυτό; Επιπλέον, μπορεί τυπικά ή ακόμα και ουσιαστικά να ξεκινήσει η επιλογή των μαθημάτων από μηδενική βάση, αλλά δε νομίζω -για λόγους πολιτικής- ότι οι «νέοι» πατάνε το πόδι τους για να υποστηρίξουν τις επιλογές τους. Και αν συμβεί αυτό, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η εντύπωση που θα αφήσουν στους «παλιούς» θα είναι κάτι παραπάνω από αλγεινή, με όποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτό για τη συνέχεια…

    Όσο για το πόσα μας ζητάνε ως φιλολόγους, σκέψου τι συμβαίνει με την ειδικότητα των ΠΕ04, όπου Φυσικοί, Χημικοί, Βιολόγοι, Γεωλόγοι καλούνται να διδάξουν αντικείμενα με τα οποία δεν έχουν καμία σχέση, για να μην αναφερθώ στο αίσχος της ανάθεσης της Ιστορίας σε συναδέλφους των Ξένων Γλωσσών ή της Θεολογίας κοκ.

  3. Δηλαδή, από Γιαννιτσά θα πηγαινοέρχεσαι Θεσσαλονίκη ή θα νοικιάσεις εκεί;
    Διορίζομαι κι εγώ προς τα κει και είμαι σε δίλημμα…πού θα μείνω!!!
    Παρεπιπτόντως, ωραίο blog!
    Χαίρε!

  4. Έχω ήδη νοικιάσει σπίτι στη Μοναστηρίου, απέναντι από τα ΚΤΕΛ, και θα πηγαινοέρχομαι -αρχικά με τα ΚΤΕΛ (50 λεπτά) και αργότερα ίσως με αυτοκίνητο.
    Το πού θα μείνεις εξαρτάται από το πού ακριβώς διορίζεσαι, πού μένεις τώρα και, σε κάποιο βαθμό, από το αν διαθέτεις αυτοκίνητο…

    Ευχαριστώ για το κομπλιμάν!

    Χαίρε!

  5. Α και εγώ απέναντι από τα ΚΤΕΛ σκέφτομαι να νοικιάσω, των Γιαννιτσών όμως! Νέα οδηγός γαρ!

  6. Με έδρα τα Γιαννιτσά λοιπόν… Καλή τύχη με το δίλημμά σου… Και από Σεπτέμβριο κάπου θα πετύχει ο ένας τον άλλο!

  7. Καλή επιτυχία!
    Δεν είχα ιδέα για όλα αυτά που περιγράφεις, και τόσο γλαφυρά μάλιστα. Φυσικά και τώρα πια δεν έχουν και μεγάλο ενδιαφέρον για μένα, αλλά… «ό,τι μαθαίνει κανείς, καλό είναι»!!!! Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΟ

  8. Rodia μου, ακριβώς αυτού του είδους η αντίδραση με έκανε να τα γράψω όλα αυτά. Είναι πολλοί που δεν τα ξέρουν δυστυχώς…

  9. Πέτυχα τυχαία τη σελίδα σου στο ιντερνετ επειδή έψαχνα για κάποιο διαφωτιστικό site σχετικά με το πως αισθάνεται ένας νεοδιόριστος…Είμαι κι εγώ νεοδιόριστη, φέτος είναι η δεύτερη χρονιά μου, στη Θήβα. Η ειδικότητα μου είναι ΠΕ15 οικιακή οικονομία. Δε μπορω να πω ότι αντιμετώπισα τόσες πολλές δυσκολίες όσες εσύ, γιατί παίζει ρόλο και το μάθημα που διδάσκεις, αλλά και το σχολείο στο οποίο το διδάσκεις. Εγώ διδάσκω μόνο σε γυμνάσιο και η προυπηρεσία μου πριν από την περσινή χρονιά ήταν αναπληρώτρια σε ένα σχολείο για παιδάκια με ειδικές ανάγκες στην Ελευσίνα, 6 μήνες δηλαδή. Πριν από αυτό, δεν είχα ξαναδιδάξει ποτέ, δεν είχα μπει σε τάξη να κάνω μάθημα και δεν ήξερα πως είναι να διευθετείς μια τάξη 20 ή 25 ατόμων που ουρλιάζουν όλη μέρα κάθε μέρα και σου σπάνε τα νεύρα. Είμαι μικρή όπως καταλαβαίνεις, 28 χρονών, αλλά λογω της ειδικότητας μου, είμαι αρκετά τυχερή, αφού φέτος έχω οργανική θέση στο σχολείο μου.

    Ο προβληματισμός μου που με ώθησε να σου γράψω είναι τι άλλο; Το άγχος…Και μόλις διάβασα τη δικιά σου εμπειρία, χαμογέλασα λίγο, γιατί θυμηθηκα τα δικά μου τα περσινά. Στην αρχή της σχολικής χρονιάς είχα τρομερό άγχος…Κλάμμα, κακό, αφού να φανταστείς ήθελα να παραιτηθώ από τη θέση μου, άκουσον, άκουσον, με μάνα εκπαιδευτικό (δασκάλα) που την έκανα την καημένη από το δικό μου άγχος, να στεναχωριέται πάρα πολύ, κόντεψα να τη σκάσω…Εν πάση περιπτώσι, αφού ήρθα στα συγκαλά μου και καταλαβα την αξία του επαγγελματος μου, μπήκα την πρώτη μέρα στην τάξη, αγχωμένη εννοείται και γνωρίστικα με τους μαθητές μου…Πήρα κι εγώ την πρώτη κρυάδα και έτσι σιγά-σιγά κύλησε η χρονιά…Ανέλαβα και πολλά πράγματα κατά τη διάρκεια της χρονιάς, μάλλον από υπερβολικό ζήλο, προγράμματα, θεατρικά, οπότε όπως καταλαβαίνεις, ενω η χρονιά κυλούσε σχετικά ήρεμα, όσο ήρεμα μπορεί να νιώθει ένας νεοδιόριστος με μια διευθύντρια να φωνάζει συνέχεια, εκεί κατά το Φλεβάρη-Μάρτη, μετά το τέλος του β’τριμήνου και ενώ πλησίαζε το καλοκαίρι, με έπιασε πάλι άγχος για το αν θα καταφέρω να φέρω εις πέρας όλα όσα είχα αναλάβει. Εννοείται πως τα κατάφερα, είμαι τελειομανής άλλωστε, αλλά το άγχος, άγχος…(το οποίο ακολουθήθηκε από κλάμμα και έλλειψη ύπνου…κυκλοφορούσα στο σχολείο σαν το ζόμπι για 3 μέρες, χωρίς μακιγιαζ, ατημέλητη…ενώ ποτέ δεν βγαίνω έξω απεριποιητη)…

    Τέλος πάντων, τέλειωσε η χρονιά και ομολογουμένως δε μου άρεσε, γιατί σαν άνθρωπος βαριέμαι εύκολα και όλο το καλοκαίρι μοιρολογούσα το τροπάρι της Κασσιανής «πότε θα ανοίξει το σχολείο, πότε θα ανοίξει το σχολείο»…Το σχολείο λοιπόν άνοιξε κι εγώ αισθάνομαι πάλι άγχος…Λιγότερο αυτή τη φορά αλλά δε λέει να φύγει το άτιμο…Εννοείται πως με έχουν πάρει πάλι τα ζουμιά, εννοείται πως σκέφτομαι διάφορα πράγματα βλακώδη όπως το αν θα τα πάω καλά στο σχολείο, αν θα με συμπαθήσουν οι μαθητές μου, αν είμαι εντάξει στις υποχρεώσεις μου και άλλα τέτοια…

    Και φυσικά ούτε λόγος για επιμόρφωση την περσινή χρονιά, γιατί και στη Στερεά Ελλάδα έγιναν πάλι τα ίδια με τα ΠΕΚ…Αντι να παρακολουθώ επιμόρφωση σχετικά με το μάθημα μου, έμαθα πάρα πολύ καλά πως πρέπει να διδάσκεται η Φυσική και η Πληροφορική…Κοινώς, τα ΠΕΚ δεν μου προσέφεραν απολύτως τίποτα, πέρα από ατελειωτες στιγμές βαρεμάρας και ζωγραφικής σε ένα μπλοκάκι…Και πέρασα αρκετή ταλαιπωρία…

    Σκέφτομαι λοιπόν το εξής…Όλοι λένε για τους μαθητές μας που έχουνε άγχος με τα μαθήματα και τις εξετάσεις, αλλά εγώ σα νεοδιόριστη, την προηγούμενη χρονιά πέρα από 2 παιδάκια που πραγματικά ήταν αγχωμένα, δεν είδα κανένα άλλο μαθητή μου να σκοτίζεται για το μέλλον του. Το αντίθετο μάλιστα. Όλοι λοιπόν μιλάνε για τους μαθητές, αλλά ποιός νοιάζεται και ποιός ενδιαφέρεται για την ψυχολογία του καθηγητή που μπαίνει μέσα στην τάξη;

    Περιμένουν τόσα πολλά από εμάς λες κι εμείς δεν είμαστε άνθρωποι, λες κι εμείς δεν κάνουμε λάθη και κανένας δε νοιάζεται για το πως αισθανόμαστε…Ούτε καν οι παλιοί μας συνάδελφοι…Γι’ αυτό το λόγο με έπιασε κι εμένα πάλι αυτό το συναίσθημα και προσπαθώ να το ξεπεράσω….

    Θα ήθελα πάντως να κρατησουμε επικοινωνία και να μου πεις τη γνώμη σου για όλα αυτά…Αν θέλεις στειλε ένα mail…

    Σ’ευχαριστώ που με διάβασες…

    Φιλικά, μια αγχωμένη νεοδιόριστη

  10. Maria, εγώ σ’ ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να γράψεις και τη δική σου εμπειρία από την εκπαίδευση. Είναι πολύ σημαντικό να βλέπει κανείς ότι σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν συνάδελφοι που όχι απλά θέλουν να είναι ευσυνείδητοι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά ενδιαφέρονται πραγματικά για το διδακτικό και παιδαγωγικό τους έργο και για τα ίδια τα παιδιά.
    Κατά τα άλλα, μη μου άγχου, τουλάχιστον όχι σε τέτοιο βαθμό που μπορεί να παραλύσεις ή να φθείρεσαι ψυχολογικά! Το άγχος είναι και χρήσιμο και κινητήρια δύναμη στη σωστή δόση, αλλά να μην το παρακάνουμε κιόλας, ε; Είναι πολύ σωστό αυτό που γράφεις για το άγχος του εκπαιδευτικού, ιδίως του νεοδιόριστου, για το οποίο ευθύνονται συνήθως η μηδενική μας παιδαγωγική και διδακτική κατάρτιση και εμπειρία κατά τη διάρκεια των σπουδών μας, η έλλειψη σοβαρής επιμόρφωσης, η απροθυμία των παλιότερων να βοηθήσουν και πολλά άλλα. Το χειρότερο είναι ότι το άγχος αυτό σε συνδυασμό με την αίσθηση ότι δεν καταφέρνουμε τίποτα οδηγεί συχνά στην απογοήτευση πολλούς δασκάλους (είναι το περίφημο teacher frustration για το οποίο έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες στο εξωτερικό).
    Αν είμαι σε θέση να δώσω συμβουλές όντας μόνο δύο χρόνια παλιότερος από σένα, ένα μόνο έχω να πω που μπορεί να βοηθήσει πραγματικά: να αγαπάς τα παιδιά, το σχολείο και τον εαυτό σου. Αν καταφέρεις να το πετύχεις εξισορροπημένα, όλα τα άλλα θα έρθουν…

    Ελπίζω να περνάς συχνά από εδώ να τα λέμε κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Έχω κατά νου να γράφω ένα είδος σχολικού ημερολογίου φέτος με διάφορα περιστατικά και σκέψεις γύρω από την καθημερινή διδακτική μου εμπειρία…

  11. Άμα είχαμε περισσότερη βοήθεια από το πανεπιστήμιο και αν η πρακτική δεν διαρκούσε μόνο 2 ώρες θα είχαμε περισσότερη εμπειρία και εξοικίωση και με το σχολείο και με τα παιδιά και με τους συναδέλφους…Όταν δεν δουλεύει κάποιος στην εκπαίδευση δε μπορεί να καταλάβει τι γίνεται μέσα σε αυτή και το μόνο που βλέπει είναι οι διακοπές το καλοκαίρι, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα…Δεν κάθεται να ασχοληθεί κανένας με το πως νιώθει ο δάσκαλος ή ο καθηγητής, γιατί πολύ απλά δεν ενδιαφέρει κανέναν…Όλοι είναι στο δικό τους μοναδικό κόσμο και αυτό είναι που με απογοητεύει…Όλοι θεωρούν δεδομένο πως δεν μπορείς να κάνεις λάθος στη δουλειά σου, πως δεν επιτρέπεται να πετάξεις καμιά κοτσάνα μέσα στην τάξη, πως πρέπει να είσαι εντάξει με τις υποχρεώσεις σου σα ρομποτάκι…Εμένα το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να έχω καλή σχέση με τα παιδιά και να με συμπαθούνε, τίποτε άλλο…Ούτε τέρας γνώσεων είμαι και δε με νοιάζει να έχω πολλές γνώσεις. Το μόνο που με νοιάζει είναι να με συμπαθούνε τα παιδιά μου και να μπορώ να τους περνάω κάποια μηνύματα σχετικά με τη ζωή…Αυτό είναι που με αγχωνει, αυτό και οι παρέες που πρέπει να δημιουργήσω εκτός σχολείου, γιατί κακά τα ψέμματα, οι συνάδελφοι έρχονται και φεύγουν και είναι δύσκολο να δημιουργήσεις μια σταθερή παρέα με συνάδελφο…

  12. για το άγχος προσαρμογής μετά τις πολυήμερες διακοπές δεν γράψατε τίποτα!
    πείτε τις εμπειρίες σας…εγώ αυτή τη στιγμή αισθάνομαι αγχωμένη κι ας τελειώνουμε τα μαθήματα σε 2 βδομάδες….κακό αυτό, ε?

    με πιάνουν και κάτι κλάματα απίστευτα….νιώθετε κι εσείς έτσι?πείτε κάτι να πάρουμε θάρρος!

  13. Καλά, τώρα που φάγαμε το γάιδαρο θα έχουμε άγχη και κλάματα; Αυτή η προσαρμογή νομίζω ότι κρατά μια μέρα μόνο… Εξάλλου γι’ αυτό τις λέμε «διακοπές»: ο σκοπός είναι να ξεπροσαρμοστούμε για μερικές μέρες!

    Άντε καλό υπόλοιπο!

  14. Μάλλον πρέπει να είμαι η μοναδική καθηγήτρια που ύστερα από 2 χρόνια δουλειάς σε κανονικό σχολείο και 6 μήνες αναπληρώτρια σε σχολείο ειδικής αγωγής, αισθάνεται ακόμα αγχωμένη και αγωνιά κάθε φορά που αρχίζει η σχολική χρονιά ή μετά από πολυήμερες διακοπές καθ’ ότι οι πολλές διακοπές δε μου αρέσουν καθόλου…Αισθάνομαι σαν ψάρι έξω απ΄το νερό…Και όλο αυτό το άγχος βγαίνει με κλάματα, ανοίγουν οι βρύσες και δε λένε να κλείσουν…Και κλείνουν μόνο όταν αρχίζουν επιτέλους τα μαθήματα μπαίνουμε πάλι σ΄ένα ρυθμό, κάνουμε μια χαρά τη δουλειά μας και όσο μπορούμε καλύτερα για να ξαναρχίσουν πάλι μετά από κάθε καλοκαίρι οπου καθόμαστε τόσους μήνες…

    Τελευταίος λόγος που αισθάνομαι έτσι, είναι επειδή υπάρχει περίπτωση να πάω και σε 2 σχολείο…Τώρα βεβαια, θα μου πείτε σιγά το πράγμα, η πρώτη θα είσαι ή η τελευταία…Εννοείται ότι συμφωνώ γιατί το ίδιο πιστεύω κι εγώ…Εδώ υπάρχουν άλλοι συνάδελφοι που αφήνουν οικογένειες και παιδιά και μεταναστεύουν…

    Ποιά είμαι εγώ τελικά που γκρινιάζω…;Ειναι φυσιολογικά όλα αυτά;Εγώ πάντως δεν αισθάνομαι καθόλου έμπειρη με αυτο το επάγγελμα που όλο αλλαγές είναι…Δεν προλαβαίνεις να συνηθίσεις στην πρώτη αλλαγή έρχεται η επόμενη…

    Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος άλλος που νιώθει όπως εγώ, αλλά αν υπάρχει κανείς, ας μου γράψει την εμπειρία του στο mail μου…Πολύ θα χαρώ να τη διαβάσω, να πάρω θάρρος!!!!

    Αν και μέχρι να βρεθει κάποιος που να περνάει τα ίδια μ΄εμένα, το πιθανότερο είναι ότι θα΄χω ξεπεράσει μόνη μου το πρόβλημα…

    Αυτή τη στιγμή πάντως ακόμα με πονοκέφαλο είμαι απ΄το κλάμα…

    Ευχαριστώ που με διαβάσατε…

  15. Δεν θέλω να σε αμπελοψυχαναλύσω, αλλά έχω την αίσθηση ότι το άγχος και τα κλάματα σου δεν οφείλονται ούτε μόνο ούτε κυρίως στο σχολείο. Για ψάξε λίγο καλύτερα μέσα σου να δεις τι άλλο σε φορτίζει…

  16. Να με αμπελοψυχαναλύσεις…αν δε γίνομαι βαρετη και κουραστική με αυτά που γράφω! Μερικές φορές σκέφτομαι ότι αυτή η στάση μου μπορεί να είναι εγωιστική αν αναλογιστείς πως υπάρχουν και άλλοι συνάδελφοι που βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση…Απλά είναι κάποια πράγματα που με αγχώνουν και που σε εσένα ή σε άλλους μπορεί να φαίνονται χαζά και γελοία…σε εμένα όμως γιγαντώνονται!Προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι αλλά αυτές οι μέρες είναι δύσκολες….Μέρες προσαρμογής….

    Λες να πάνε όλα καλά;

  17. @ Maria:

    Εννοείται ότι θα πάνε όλα καλά!
    Η στάση σου είναι εγωιστική αν τη βλέπεις έτσι εσύ, αν δηλαδή αναγνωρίζεις ότι δεν θα έπρεπε να συμπεριφέρεσαι έτσι. Όσο γι’ αυτά που σε αγχώνουν, επιμένω ότι το άγχος πάντα έχει βαθύτερες αιτίες: τα πράγματα που μας αγχώνουν δίνουν διέξοδο σε άλλα που βρίσκονται πιο μέσα…

  18. Μάλλον είμαι η μοναδική που νιώθω έτσι! Οι υπόλοιποι μια χαρά πρέπει να είναι…Αυτές οι μέρες πάντα με αγχώνουν σε υπερβολικό σημείο…Χάνω και τον ύπνο μου…Ούτε και σήμερα προβλέπεται να κοιμηθώ! Αύριο ξεκινάμε….Κι άμα μου πούνε ότι πάω και σε 2 σχολείο, μέχρι να προσαρμοστώ, εκεί να δεις αυπνίες και κλάμματα…Τι να πω, πες με υπερβολική, απλά έτσι νιώθω και προσπαθώ να αποφορτιστώ…Άντε, την κάναμε τη σελίδα σου ψυχανάλυση…Ελπίζω να μην με χρεώνεις με την ώρα!!!!!!!!!!

  19. @ Maria:

    Τελικά τι έγινε; Εξακολουθείς να είσαι αγχωμένη; Για περισσότερα αν θες χρησιμοποίησε το μέιλ μου.

  20. Υπάρχει καποια υπουργική εγκύκλιος ή έστω στο ΔΥ κώδικα που να περιγράφεται μια οδηγία διανομής των φιλολογικών μαθημάτων?

  21. Αν εννοείς κάτι που να διανέμει τα φιλολογικά μαθήματα ανάλογα με το τμήμα της Φιλοσοφικής που έχει τελειώσει ο κάθε φιλόλογος, όχι, δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s