«Αντιστέκομαι» Μπορεί να Σημαίνει και «Θυμάμαι»

Παίρνω την πάσα από τον Αταίριαστο να δημοσιεύσω ένα αγαπημένο ποίημα ως μια ελάχιστη πράξη αντίστασης ενάντια στη ζοφερή επικαιρότητα.

Δε χρειάστηκε να ψάξω πολύ: ο τίτλος του παρόντος (του ιστολογίου, αλλά και του σήμερα) προδίδει την προτίμησή μου. Το «Δρόμοι Παλιοί» του Μανώλη Αναγνωστάκη το γνώρισα και το αγάπησα πρώτα σαν τραγούδι (με εκείνη την υπέροχη μελωδία που γεμίζει το Σέρπικο) και με συντρόφεψε αμέτρητα βράδια στα νυχτερινά πλακόστρωτα των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης. Νομίζω ότι είναι από τα πιο όμορφα ποιήματα που έχω διαβάσει:

Δρόμοι Παλιοί

Δρόμοι παλιοί, που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

Κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά

Κάμε να σ’ ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο του τόπου μου

Κι εγώ ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας

Μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

(Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα

Χωρίς να γνωρίζω κανένα κι ούτε

Κανένας με γνώριζε.)

Update

Με το τελευταίο του σχόλιο στο ποστ αυτό ο άμμος μου θύμισε ότι έπρεπε να κάνω πάσα σε πέντε συμμπλόγκερ για να αντισταθούν κι αυτοί με ένα ποίημα. Παράλειψή μου. Ζητώ λοιπόν από τους: άμμοΣπύρο Σεραφείμ, Allu Fun Marx, Nefelia, steppenwolf να προσφέρουν το δικό τους αγαπημένο ποίημα στη μπλογκόσφαιρα…

Advertisements

9 thoughts on “«Αντιστέκομαι» Μπορεί να Σημαίνει και «Θυμάμαι»

  1. Από τα ωραιότερα του αγαπημένου μου Μανώλη Αναγνωστάκη. Εχω κλάψει περπατώντας μαζί του… παρ ότι όλοι με γνώριζαν και όλους τους γνώριζαν. Κοιτα να δεις τωρα…
    ριτς

  2. Ελπίζω να μου επιτρέπετε να απαντήσω με ένα ποίημα του Λειβαδίτη.

    Δρόμοι που χάθηκα
    γωνιές που στάθηκα
    δάκρυα που πίστεψα
    παιχνίδια στο νερό.
    Πικρό το βράδυ φτάνει.

    Νύχτες που έκλαψα
    γέφυρες που έκαψα
    άστρα π’ αγάπησα
    που πάω και τι θα βρω.
    Πικρό το βράδυ φτάνει.

    Λόγια που ξέχασα
    φίλοι που έχασα
    καημέ μεγάλε μου
    ας πάμε τώρα οι δυο.
    Πικρό το βράδυ φτάνει.

    Και ιδού ο σύνδεσμος για να το κατεβασετε:
    http://www.sendspace.com/file/y0yloq

    ΥΓ1 Ωραιο μπλογκ, το δικο μου ειναι τοσο χαλια, που δεν τολμω να το γραψω στο πεδιο της γιου ερ ελ.
    ΥΓ2 Αριαναααααρααα Ομαδαααααρα 😛

  3. Αταίριαστε, σ’ ευχαριστώ.

    ρίτσα, προσυπογράφω.

    άμμε, η πρόσκληση έχει γίνει ήδη.

    Ιωάννα, διάλεξες το πιο ταιριαστό ποίημα-τραγούδι για να απαντήσεις στο δικό μου και κατά σύμπτωση ανήκει στον πιο αγαπημένο μου ποιητή. Σ’ ευχαριστώ πραγματικά.
    ΥΓ.1 Σ’ ευχαριστώ για το κομπλιμέντο, αλλά άμα δε δω το δικό σου δεν ακούω τίποτα για το πόσο χάλια είναι.
    ΥΓ.2 Έλα ρε Αριανάραααααααααααααααααα!!!

  4. Τι σύμπτωση! Ειναι και ο δικος μου αγαπημενος ποιητής μαζί με τον Ελύτη.
    Ενταξει, δε θα ξεκινήσω την ποιητική κατρακύλα τωρα 😛

    Οσο για το blog, αν επιτρεπεις, θα σου το στειλω με μειλ. Αλλωστε αν το δεις, δε θα πιστευεις οτι ειναι δικό μου. Η ίσως θα πιστευεις οτι το εχω φτιαξει με τη διδυμη αδερφη που δεν εχω(σχιζοφρενεια κτλ) 😛

    Είναι ένα μάτσο ασυναρτησίες, στις οποίες ανατρέχω όταν με πιάνει νοσταλγική διάθεση. Η ασυναρτησίες καμιά φορα δίνουν καλύτερα το στίγμα της πραγματικότητας μας, ιδιαιτέρως αν είναι διασκεδασμενη 😛

  5. Ιωάννα, μια χαρά είναι το μπλογκ σου, φωτεινό και ποιητικό. Εύχομαι να συνεχίσεις να γράφεις γιατί από ό,τι είδα είχες σταματήσει για μεγάλο διάστημα.
    ΥΓ. Σ’ ευχαριστώ για το τραγούδι!

    Ροδαυγή, 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s