Σκληρό Φως

Δεν ήξερα πως του άρεσαν τα τραγούδια που μιλούσαν για έρωτες -γελοίους και μη. Το έμαθα προχτές το απόγευμα -το φως είχε εκείνη την κίτρινη ποιότητα που έχει πάντα πριν από μια καλοκαιρινή καταιγίδα, αλλά εγώ πάντα το συνδύαζα με αρρώστιες, ιδίως σαν κι αυτές που αναφέρει ο Καββαδίας: μαλάρια, μαλαφράντζα, σύφιλη…

Τον συνάντησα τυχαία να πίνει το καθιερωμένο του θερινό ρόφημα («διπλό εσπρέσσο με πολύ τέχνη και μεράκι»), στο γνωστό του στέκι με θέα όχι τη θάλασσα ή κάποια από τις πάμπολλες βυζαντινές μας εκκλησίες, αλλά ιδρωμένους γιάπηδες και ασκούμενες δικηγόρους σε κατάσταση παραλίας.

Κάθισα απέναντί του έτοιμος για τη συνηθισμένη ελαφρή μας συζήτηση περί ανέμων και πηδημάτων, αλλά τον είδα να μένει απαθής στις προσπάθειές μου να ανοίξω οποιαδήποτε κουβέντα. Φαινόταν σκεπτικός, με κάνα-δυο ρυτίδες παραπάνω στο πρόσωπό του.  «Πάμε,» μου είπε και σηκώθηκε χωρίς περιστροφές.

Μέχρι το ταλαιπωρημένο του Φιατάκι δεν έβγαλε λέξη και καταλαβαίνοντας ότι δεν με έπαιρνε, τον μιμήθηκα. Μπήκαμε στο αμάξι και η πρώτη του κίνηση μόλις έβαλε μπρος και ξεκινήσαμε ήταν να ανοίξει το μόνο καινούριο πράγμα στο αυτοκίνητό του (εκτός από το ντεκόρ πάνω στο παρμπρίζ που ανανεωνόταν κάθε βράδυ με εκατοντάδες άτυχα έντομα), το cd-player. Με κοφτές κινήσεις, λες και τις είχε επαναλάβει δεκάδες φορές, χωρίς να παίρνει τα μάτια του από το δρόμο, έψαξε το τραγούδι με τον αριθμό 14 και το  έβαλε τέρμα (στο repeat, όπως κατάλαβα σε λίγα λεπτά).

Γυρίζαμε στους δρόμους μιας πόλης ξένης, στεγνής, γεμάτη ανθρώπους που περπατούσαν ναρκωμένοι από την υγρή ζέστη του απογεύματος, μέσα σ’ αυτό το ανίκητο κίτρινο φως. Ανεβήκαμε στα Κάστρα κι ακούγαμε «θυμάμαι, όταν σ’ είχα πρωτοδεί.» Κατηφορίσαμε στην παραλία και το τραγούδι να λέει «κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια.» Περιπλανιόμασταν σε κάτι απίθανους μονοδρόμους και εκείνος τραγουδούσε με μια ραγισμένη φωνή «νομίζω τα ‘χω χάσει -δε σ’ έχω ξεπεράσει.»

Τελικά, καθώς φτάναμε σπίτι μου, είπε (δεν ξέρω αν απευθυνόταν σε μένα) κόβοντας απότομα την πολλοστή επανάληψη του τραγουδιού στο «Δεν μέ-«: «Έρωτας είναι η διαρκής επιθυμία να μετατραπεί μια συγκεκριμένη απουσία σε αφηρημένη παρουσία.»

Μόλις βγήκα απ’ τ’ αμάξι πρόσεξα ότι το κίτρινο φως είχε γίνει πορτοκαλί. Αν ήταν φρούτο θα έλεγα βέβαια «ωρίμαζε.» Ήταν μόνο ο ήλιος όμως και πρέπει να γράψω «βασίλευε».

3 thoughts on “Σκληρό Φως

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s