Τους Εφιάλτες να τους Λες

Όταν αφηγείσαι τα όνειρά σου, ξεφτίζουν. Είναι κάτι που ισχύει για τα περισσότερα όνειρα. Γι’ αυτό κάθε φορά που βλέπω ένα όμορφο όνειρο δεν το λέω σε κανέναν. Καλά-καλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι ούτε εγώ, κρατώντας μονάχα την αίσθηση που μου άφησε, χωρίς να προσπαθώ να το επαναλάβω νοερά. Κάνω το ανάποδο με τα άσχημα όνειρα και τους εφιάλτες (έχω την αίσθηση ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές κατηγορίες ονείρων): θέλω να τα πω (που έλεγε κι ο Νταλάρας), να τα μικρύνω, να τα ξεφτι(λί)σω, γιατί όσο τα κρατάω στο μυαλό, το καίνε και μου αφήνουν μια γεύση ενόχλησης και δυσφορίας, για να μην πω -στις χειρότερες περιπτώσεις- τρόμου.

Απόψε μετά από πολύ καιρό είδα έναν εφιάλτη. Ήμουν λέει στον πεζόδρομο των Γιαννιτσών, σε κάποιο από τα πλακόστρωτα δρομάκια του, και κυνηγούσα κάποιον, τον οποίο ταυτόχρονα κυνηγούσαν και άλλοι, αντίπαλοί μου, από τους οποίους κρυβόμουν. Γράφω «ήμουν», αλλά ταυτόχρονα είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν μέσα στο σώμα ενός τύπου που έμοιαζε την ίδια στιγμή με τον Κρίστοφερ Γουόκεν και με τον πράκτορα του FBI που εμφανίζεται ως κακός στη δεύτερη σεζόν του Prison Break. Αυτός που κυνηγούσαμε πρέπει να ήταν κάτι σαν James Bond, γιατί ήταν άπιαστος και θυμάμαι στο όνειρο να τον σκέφτομαι με θαυμασμό.

Σε μια στιγμή ένας από τους άλλους διώκτες του τύπου -πρέπει να φορούσε μαύρα, ενώ εγώ κάτι μπεζ- με εντόπισε και με πυροβόλησε. Ξέρετε πώς είναι σε πολλά όνειρα που η εσωτερική μας κάμερα φεύγει από το σημείο όπου βρίσκονται τα μάτια στο σώμα μας και μας δίνει μια συνολική λήψη της σκηνής; Σ’ αυτό το όνειρο συνέβαινε συνέχεια αυτή η αλλαγή και τη στιγμή των πυροβολισμών θυμάμαι να βλέπω αυτόν που ως εκείνη τη στιγμή αντιλαμβανόμουν ως «εαυτό» να γλυτώνει όλες τις σφαίρες. Όλες, εκτός από μία που διαπέρασε το λαιμό «μου» από τα δεξιά στα αριστερά (είναι πάντα περίεργο πώς το μυαλό συγκρατεί τέτοιες ξεκάρφωτες λεπτομέρειες στα όνειρα).

Παραδόξως, δεν πέθανα. Ούτε θυμάμαι πολύ αίμα. Αυτό που είδα, ήταν μια μικρή τρύπα εκεί που μπήκε η σφαίρα και μια μεγαλύτερη, ακανόνιστη, σαν αυτές που βλέπουμε στα κινούμενα σχέδια όταν εκπυρσοκροτεί κάτι μέσα σε ένα σωλήνα, στο σημείο που βγήκε. Δεν πονούσα.

Πριν προλάβω να αντιδράσω, η ίδια ακριβώς σκηνή επαναλήφθηκε και η τρύπα μεγάλωσε. Η φρίκη μου τότε άρχισε να μεγαλώνει. Στο όνειρο εξακολουθούσα να μην πονάω, αλλά εγώ που έβλεπα το όνειρο, ένιωθα κάτι που ακόμα και τώρα με πνίγει. Μπορούσα να αισθανθώ τον αέρα να περνά μέσα από τις δύο τρύπες και σχεδόν να σφυρίζει. Ήταν σαν να αναπνέω από λάθος σημείο (εδώ που τα λέμε αυτό θα συνέβαινε μάλλον), αλλά το πραγματικά αφόρητο ήταν το πόσο αληθινή μου φάνταζε αυτή η αίσθηση.

Σύρθηκα μέχρι το δρόμο και σταμάτησα ένα περαστικό αυτοκίνητο για να με πάει στο νοσοκομείο με το λαιμό μου να μπάζει και να κάνω απέλπιδες προσπάθειες να κλείσω τις τρύπες. Μέσα στο αυτοκίνητο έμοιαζα να χάνω τις αισθήσεις μου, να σβήνω, και τότε έγινε κάτι που με φρίκαρε τόσο που ξύπνησα κάθιδρος: από κάπου (σαν να είχαμε κάποιου είδους ενδοσυνεννόηση) άκουσα τη φωνή του τύπου του οποίου είχα τη μορφή -της διασταύρωσης δηλαδή των δύο ηθοποιών που έλεγα- να μου λέει «Τι μου συμβαίνει Αντώνη; Γιατί νιώθω να χάνομαι; Πνίγομαι, δεν μπορώ να πάρω ανάσα… Είναι όλα εντάξει;»

Ξανακοιμήθηκα μετά από μισή ώρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s