Φειλός

Από μικρός δυσκολευόταν να κάνει παρέες. Στο σχολείο κάθε φορά που πλησίαζε τους συμμαθητές του τον κορόιδευαν για τα μεγάλα του γυαλιά και για την αδεξιότητά του σε όλα τα παιχνίδια. Ακόμα και οι δάσκαλοι έμοιαζαν να τον αποφεύγουν. Τους τρόμαζε φαίνεται ένα παιδί που ορισμένες φορές  έδειχνε ότι ήξερε περισσότερα και από τους ίδιους (αποτέλεσμα της ψυχαναγκαστικής ανάγνωσης ολόκληρων τόμων της Νέας Δομής), και ταυτόχρονα δυσκολευόταν να κρατήσει δίπλα του οποιοδήποτε παιδί πάνω από δέκα λεπτά. Ακόμα και στο θρανίο μόνος καθόταν.

Καθώς έμπαινε στην εφηβεία τα πράγματα δε βελτιώνονταν. Οι πολλές γνώσεις και τα άπειρα αναγνώσματα δεν εξασφαλίζουν δημοφιλία στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, αλλά μάλλον ένα κράμα εξ αποστάσεως θαυμασμού και φθόνου. Προσθέστε σ’ αυτά κι ένα ανοικονόμητο κορμί που έμοιαζε να έχει επάνω του με φωτεινά γράμματα τη λέξη «ΑΧΑΡΟΣ» και θα μπείτε στο νόημα. Δεν ήταν ο φλώρος της τάξης, αλλά ένα «ήσυχο παιδί που διαβάζει παραπάνω απ’ όσο πρέπει, αυτά που δεν πρέπει,» όπως είχε πει ένας φιλόλογός του στη χήρα μάνα του, η οποία αδυνατούσε να χειριστεί μια κατάσταση που την ξεπερνούσε -όπως όλες σχεδόν οι καταστάσεις από τότε που ο άντρας της είχε πνιγεί σε ένα καζάνι με καυτή σοκολάτα στα ΜΠΙΣΚΟΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ.

Στις Πανελλήνιες πέρασε Βιβλιοθηκονομία -μια σχολή που του ταίριαζε κουτί, αλλά δεν ήταν και ιδιαίτερη πρόοδος στην κοινωνικοποίησή του. Περνούσε τις μέρες του ως σπουδαστής είτε μπροστά σε ταξινομικά προγράμματα είτε ανάμέσα σε σκονισμένα ράφια ξεχασμένων βιβλιοθηκών. Δεν ήταν ότι είχε πάψει να αποζητά φιλίες και γνωριμίες. Προσπαθούσε φιλότιμα, αλλά όλοι τον αγνοούσαν ή τον απέφευγαν μετά την πρώτη επαφή. Ίσως να έφταιγε που κάθε φορά που γνώριζε κάποιον ή κάποια του δήλωνε ευθύς εξαρχής ότι ήθελε να γίνει φίλος του/της. Ίσως πάλι να ευθυνόταν εκείνο το βλέμμα του που παραήταν καθαρό για να το κοιτάζουν οι άλλοι συνέχεια.

Πήγε φαντάρος μόλις τελείωσε τη σχολή του και εκεί η έλλειψη κοινωνικότητας του βγήκε σε καλό. Δεν τον ενοχλούσε κανείς, δεν έμπλεξε σε άσκοπους καβγάδες, έκανε την υπηρεσία του και όποτε έβρισκε χρόνο διάβαζε κάποιο βιβλίο. Μονάχα όταν χρειάζονταν οι απίθανες γνώσεις του για κάτι, έβγαινε απ’ το καβούκι για να δώσει τα φώτα του και έπειτα πάλι απομόνωση. Το μόνο που τον στενοχωρούσε λίγο ήταν ότι δεν θα είχε να αφηγείται ( σε ποιούς; ) «ιστορίες απ’ το στρατό» όταν θα απολυόταν και θα μεγάλωνε κι άλλο.

Μετά το στρατό η μάνα του τον βόλεψε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη στο Τμήμα Ταξινόμησης μακριά από το κοινό, τις απίθανες αναζητήσεις ανύπαρκτων βιβλίων και τις παρατηρήσεις για καθυστερημένες επιστροφές. Κάθε πρωί πήγαινε με το αστικό στο κτίριο της Βιβλιοθήκης, μοναχικός, αλλά χωρίς να νιώθει πολύ μόνος -εκτός από τις φορές που έβλεπε φίλους ή φίλες να συζητούν γύρω του στο λεωφορείο.

Εκείνη την ημέρα, καθώς γύριζε από τη δουλειά, από την ώρα που κοίταξε το εισιτήριό του τον είχε πιάσει μια αγωνία, ένα άγχος πρωτόγνωρο, σαν να  πήγαινε πρώτη φορά στο σχολείο. Στριφογύριζε την απόφαση στο μυαλό του όπως το χαρτάκι στις υγρές του παλάμες -ίδρωνε πάντα πολύ- και αναρωτιόταν, όπως είχε κάνει χιλιάδες άλλες φορές στη ζωή του, αν θα έκανε το σωστό. Δεν κατέβηκε στη στάση του και συνέχισε μέχρι το τέρμα. Περίμενε να αποβιβαστούν όλοι και τότε πλησίασε τον οδηγό.

-Γεια σας, του είπε.

-Γεια σου φίλε, απάντησε εκείνος, ένας νεαρός με αλογοουρά και με τη χαρακτηριστική κοιλίτσα των οδηγών να στρογγυλεύει το σιέλ του πουκάμισο.

-Θέλετε να γίνουμε φίλοι; του είπε διστακτικά.

Ο οδηγός αν είχε πούρο στο στόμα θα το είχε καταπιεί, και αν έπινε κάτι θα πνιγόταν.  Ήταν τυχερός που δεν συνέβαινε τίποτα από τα δύο. Γούρλωσε τα μάτια του και εξαγριωμένος του απάντησε:

-Από τόσο νωρίς αρχίζετε το ψωνιστήρι τώρα; Ξεκουμπίσου από δω ρε αδερφή, μην σε πλακώσω στις μπούφλες!!!

Απορημένος, κατέβηκε βιαστικά, σχεδόν τρέχοντας, χωρίς να κοιτάξει στιγμή πίσω του. Μονάχα όταν έστριψε στη γωνία σταμάτησε και ξανακοίταξε το χαρτάκι που είχε ακόμα στο χέρι του, μουσκεμένο πλέον από τον ιδρώτα. Τι είχε κάνει λάθος; Το εισιτήριο το έγραφε καθαρά:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s