Υπέροχα Μονάχος

Η απόφαση για φασίνα είχε ληφθεί εδώ και μέρες: η σκόνη σε ορισμένα σημεία του σπιτιού καλούσε παιδικά δάχτυλα να γράψουν «ΘΕΛΩ ΠΛΥΣΙΜΟ», «ΕΙΜΑΙ ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ» και άλλα τέτοια γλυκά που εμπνέονται οι αθώες τους ψυχούλες μπροστά σε άπλυτα τζάμια αυτοκινήτων. Ζέστη-ξεζέστη λοιπόν σήμερα στρώθηκα στη δουλειά να σουλουπώσω λίγο το εργένικο διαμερισματάκι.

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα όταν κάνω δουλειές στο σπίτι είναι η μουσική υπόκρουση (με τέρμα την ένταση πάντα). Σήμερα είχα την έμπνευση να ακούσω Μικρούτσικο. Αφού ζεστάθηκα με τις Γραμμές των Οριζόντων, είπα να βάλω μετά το «Υπέροχα Μονάχοι» που είχα καιρό να τ’ ακούσω. Ευτυχής έμπνευση πραγματικά. Δεν έχω την πρόθεση να παρουσιάσω τα τραγούδια του, εξάλλου ο Πάνος το έχει κάνει ήδη εξαιρετικά, αλλά εκεί που έσταζα ιδρώτα με τη σφουγγαρίστρα στο χέρι σκάλωνα σε κάτι υπέροχους στίχους του Άλκη Αλκαίου και είπα να τους μοιραστώ (κλικ στους στίχους για να ακούσετε τα τραγούδια):

Πρώτα κάτι για τη γλύκα που έχει το παραμύθι και το ψέμα:

Άσε άλυτο το γρίφο

Και μην το παιδεύεις φως μου

Πως θ’ αντέξεις δίχως μύθο

Την αλήθεια αυτού του κόσμου…

και μετά ένα ρεφραίν χάδι και μαχαίρι ταυτόχρονα, που μου θύμισε κάτι στίχους του Σαββό (εφιάλτης ήταν το είδωλο, αλήθεια όμως το πάθος):

Μην πεις ποτέ πως όλα ήτανε μια πλάνη

Περιπλανήθηκα μαζί σου και μου φτάνει

Βάλε σημάδια μες τη νύχτα μη χαθείς

Είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις

κι από το ίδιο τραγούδι, δυο αλήθειες να τις κάνεις φυλαχτό:

Δεν είν’ ο χρόνος με το μέρος κανενός

Τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος

λίγο πιο κάτω ο Θηβαίος κραύγαζε βραχνά:

Δεν έχω τόπο

Εσύ ο τόπος μου κι ο χρόνος

Δεν έχω τρόπο

Ο μόνος δρόμος είν’ ο δρόμος

κι έψαχνα να βρω μήπως εκτός από τόπο δεν έχω ούτε «εσύ», παρά μονάχα τον δρόμο.

Τελικά την απάντηση τη βρήκα στης γοργόνας το φτερό:

Μια σούπα ο κόσμος και ο νους τρύπιο κουτάλι…

3 thoughts on “Υπέροχα Μονάχος

  1. Μπορώ να προσθέσω στον τελευταίο στίχο έναν δικό μου? Ευχαριστώ.
    «κι έβαλα στο στόμα ένα καλάμι για ν’ αδειάσει το τσουκάλι..»
    με συγχωρείτε για την καφρίλα μου, αλλά είχα έμπνευση..θα τα λέω από μεσα μου άλλη φορά
    ποιητικό ύφος μηδέν εις το πηλίκον, αλλά έδωσα λίγη ζωντάνια με τα 2 ρήματα, έτσι;

  2. Εχω κάνει την ίδια δουλειά ακριβώς, και πολύ γέλασα όταν το διάβασα. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι με την ηλεκτρική σκούπα χάνεις το στίχο του Αλκαίου, που είναι φοβερός και τρομερός! Καλημέρες!

  3. @ manos:

    Δεν έχω λοιπόν μόνο εγώ τέτοια κολλήματα! Το πρόβλημα με την ηλεκτρική σκούπα το έλυσα χρησιμοποιώντας κανονική σκούπα🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s