Κανέλλα

Καλώς την… πιστή στο ραντεβού της, άρχισε να με γεμίζει η -γονιδιακή θαρρείς- σεπτεμβριάτικη μελαγχολία. Εξημερωμένη βέβαια, ένα ξεδοντιασμένο αγρίμι που μόνη παρηγοριά στο κλουβί του έμεινε ένα βραχνό γρύλισμα, αλλά και πάλι εδώ. Δεν ξέρω τι την ξυπνά: ο κόσμος που ξανατρέχει ( για πού; ) σαν τρελός γύρω μου, αυτό το ιδιαίτερο φως που έχουν τα απογεύματα, το μόνιμο πια αεράκι απ’ τη θάλασσα, το τέλος του καλοκαιριού; Δεν έχω ιδέα… Το μόνο που ξέρω είναι ότι ήξεραν καλύτερα οι παλιοί που γιόρταζαν την αρχή της νέας χρονιάς την πρώτη του Σεπτέμβρη…

Αυτός ο μήνας στο μυαλό μου είναι ένα κορίτσι -αν όχι στην ηλικία κορίτσι, σίγουρα στην καρδιά. Φορά ένα λευκό φόρεμα μέχρι τα γόνατα, έχει βυθισμένα τα πόδια στην άμμο, εκεί που ενώνεται η στεριά με τη θάλασσα, το πρόσωπο στραμμένο στον υγρό ορίζοντα, τα μαλλιά ανεμίζουν αχτένιστα, κι εγώ το κοιτώ από πίσω, τόσο κοντά μου και τόσο μακριά ταυτόχρονα. Δεν το ξέρω αυτό το κορίτσι, αλλά πάντα νομίζω ότι κάπου το έχω ξαναδεί…

Το Σεπτέμβρη τα τραγούδια βγαίνουν για κυνήγι. Κι αν δε βρίσκουν  το κορίτσι είναι επειδή αυτό βρίσκεται παντού

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s