Σκόρπια

Έχω ξαναγράψει ότι κάποιες φορές που δεν γράφω εδώ αυτό συμβαίνει όχι επειδή δεν έχω τι να πω, αλλά, αντίθετα,  επειδή έχω πολλά. Έτσι και τώρα… Για παράδειγμα, θα μπορούσα να γράψω για τις εντυπώσεις μου από την τεχνική εκπαίδευση την οποία υπηρετώ εδώ και δύο εβδομάδες και έχοντας διαπιστώσει με τα ίδια μου τα μάτια πόσο αληθινός είναι δυστυχώς ο χαρακτηρισμός της ως «χωματερή της εκπαίδευσης.»

Θα μπορούσα ( ; ) να μιλήσω για το πόσο ανησυχώ τον τελευταίο καιρό για έναν άνθρωπο που αγαπώ νιώθοντας πραγματική αγωνία για το αν θα καταφέρει να βρει έναν λιγότερο δύσβατο δρόμο. Για το πώς, παρότι επικοινωνούμε λίγο και βρισκόμαστε λιγότερο, αισθάνομαι κύματα αγάπης να πηγαινοέρχονται μεταξύ μας.

Ήθελα επίσης, εδώ και μια βδομάδα, να πω δυο κουβέντες για τη συναυλία-αφιέρωμα στο Σταύρο Κουγιουμτζή που παρακολούθησα στο στρατόπεδο Κόδρα. Για τα τραγούδια του κυρ-Σταύρου που μας θυμίζουν ότι η ομορφιά είναι απλή και ότι ο φυσικός χώρος των τραγουδιών είναι τα χείλη όσων τα ακούνε. Για το Γιώργο Νταλάρα που εδώ και 15 περίπου χρόνια δημιουργεί τα πιο σχιζοφρενή (μαζί με το Σαββόπουλο) συναισθήματα στο ελληνικό κοινό: εκτίμηση και θαυμασμός για τη φωνή και το ρεπερτόριο του, αντιπάθεια για την πολυπραγμοσύνη και τη δημόσια εικόνα του. Τουλάχιστον για τα τραγούδια του Κουγιουμτζή δε μπορεί να του καταμαρτυρήσει κανείς και πολλά, αφού η φωνή του είναι ένα σώμα με αυτά.

Άλλες δυο κουβέντες θα μπορούσα να πω για τη χθεσινή συναυλία του Σωκράτη στη Μονή Λαζαριστών, μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω πάει. Η μια κουβέντα θα ήταν ότι πρώτη φορά είδα τόσο μεγάλο και ποικίλλο πλήθος στη Μονή να απολαμβάνει τόσο πολύ κάθε τραγούδι και η άλλη ότι η λέξη που επαναλαμβάνεται στα περισσότερα τραγούδια του είναι η «ζωή.» ΥΓ. Ναι, τα τραγούδια λειτούργησαν χτες λυτρωτικά, όπως σου είχα πει ότι θα συνέβαινε… Άλλη φορά…

Ακόμα και τα οινοπνευματώδη βράδια μας με παρέες παλιές και καινούριες όπου αναλύουμε τη μουσική, την πολιτική, τον κόσμο και τα ντεκολτέ, θα μπορούσαν να έχουν θέση σε ένα κείμενο για τη γλύκα της ματαιότητας που μας γεμίζει σαν γαλοπούλες έτοιμες για ψήσιμο.

Τι να γράψεις όμως απ’ όλ’ αυτά όταν ξυπνάς από ένα κακό όνειρο στο οποίο ο πατέρας σου έχει πεθάνει μπρος στα μάτια σου, σε μια προβλήτα όπου ψάρευε κάτι μεγάλα ψάρια σαν σπαθιά; Όταν διανύεις δευτερόλεπτα εφιάλτη με το μυαλό να έχει μουδιάσει τόσο ώστε να μη σκέφτεται το δικό του πόνο, παρά μόνο το πώς θα το πει στους άλλους; Όταν ένα από τα πράγματα που κάνεις μες στο όνειρο είναι να εκπέμψεις SOS στέλνοντας μήνυμα με την είδηση στους δύο ανθρώπους που αγαπάς περισσότερο;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s