Ένα Χαμόγελο

Το ακανόνιστο τετράπλευρο που ορίζεται από την Εγνατία, την Τσιμισκή, τη Δωδεκανήσου και την Ίωνος Δραγούμη μου το γνώρισε σε κάτι απογευματινούς περιπάτους και βραδυνούς γυρισμούς ένα πλάσμα που προτιμούσε να κυκλοφορεί στα άδεια στενά της περιοχής, ανάμεσα σε παρατημένες οικοδομές που έχουν γεμίσει προβάδικα και σε κλειστά εμπορικά. Το μέρος με γοήτευσε αμέσως -ίσως λόγω των μυρωδιών που τριγυρνούσαν, ίσως λόγω αυτού του αισθήματος απουσίας που σου αφήνει ένας τόπος πραγματικά ζωντανός τις ώρες που δεν βρίσκεσαι εσύ εκεί.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε γνώρισα και τη νύχτα αυτής της περιοχής, στο λεγόμενο τρίγωνο του «χώρου» (4 Εποχές, Υψικάμινος, Τσέχικη) και στην Παπαρούνα, μαγαζιά που ήταν πήχτρα όταν σχεδόν όλη η υπόλοιπη πόλη ήταν άδεια. Δεν είμαι σίγουρος για τον λόγο που γνωρίζουν εσχάτως τόση επιτυχία τα μπαράκια και τα συναφή που λειτουργούν εκεί, αλλά υποψιάζομαι ότι τον κόσμο τον γοητεύει αυτή η αίσθηση παρελθόντος που κυκλοφορεί στα δρομάκια της Βαλαωρίτου, της Συγγρού, της Φράγκων, ενός παρελθόντος αστικού όμως, που ποτέ δε γίνεται φολκλόρ.

Εδώ και λίγο καιρό περιπλανιέμαι στα στενά αυτά και την ημέρα, ανακαλύπτοντάς την ώρα που ζουν την πρωινή τους ζωή. Βλέπω πλέον ανοιχτές τις αποθήκες «εγχώριων προϊόντων» με επωνυμίες ιδιοκτητών που θυμίζουν το εβραϊκό παρελθόν της περιοχής, βλέπω κουστουμαρισμένους τύπους να μπαίνουν για ένα ουζάκι ή για να τσιμπήσουν κάτι στα δυο-τρία «λαϊκά» μαγαζιά που υπάρχουν, νιώθω σαν να ακούω το σφυγμό της πόλης, εδώ που μπορεί να μην βρίσκεται η καρδιά της, αλλά άλλα, εξίσου ζωτικά όργανα.

Κι όταν κάθομαι στο μαγερειό της Ολυμπίου Διαμαντή και τρώω κάτι υπέροχα μπακαλιαράκια ή σουτζουκάκια, πίνοντας ρετσίνα και κοιτάζοντας ένα μικρό δρομάκι βαφτισμένο «Ερνέστου Εμπράρ», νιώθω να σταματά ο χρόνος και σκέφτομαι πόσο λίγα πράγματα χρειάζονται για να νιώσει κανείς -έστω και για λίγο- πλήρης.

Advertisements

4 thoughts on “Ένα Χαμόγελο

  1. Με έστειλες ωραία πίσω, στην πρώτη μας συνάντηση, στις τότε αναφορές για τη γυναίκα αυτή και στα δικά μου δέκα χρόνια, εκτός χώρου και εντός, στη Σαλονίκη. Την Κυριακή θα είμαι πάνω, ξέχασα σήμερα να σε πάρω τηλέφωνο, σου το λέω από εδώ.

    [Α και η πρότασή σου εφαρμόστηκε, μπορείς πλέον να με διαβάσεις. :-)]

  2. Έχεις δίκιο Κώστα, στις 4 Εποχές είχαμε την πρώτη τετ α τετ συνάντησή μας… Πόσο παλιά μου φαίνεται ότι έγινε, κι ας έχουν περάσει μόλις 15 μήνες! Ώστε ανεβαίνεις; Άντε, σε περιμένω να τα π(ι)ούμε!

    [Σε διάβασα ;-)]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s