Στάση

Μοναστηρίου, πριν λίγο. – Στάση ΟΑΣΘ «Στροφή Επταλόφου». Περιμένω το αστικό για το σπίτι. Δίπλα μου μια κυρία με την γλυκύτατη κόρη της που μόλις έχει μπει στην εφηβεία. Κάθονται κι αυτές στο παγκάκι της στάσης, αλλά δεν κοιτάνε προς την κατεύθυνση που έρχονται τα λεωφορεία. Παρακολουθούν με ανυπομονησία το απέναντι ρεύμα, αυτό που έρχεται από τα δυτικά της πόλης, από την έξοδο προς τη βιομηχανική περιοχή. Κάποια στιγμή βλέπουν ένα τουριστικό λεωφορείο -προφανώς ναυλωμένο για να μεταφέρει εργαζομένους- να έρχεται από εκεί και αναφωνούν «Νάτος, ήρθε!» Από το λεωφορείο κατεβαίνουν δύο κύριοι και ο πιο νέος από αυτούς μόλις βλέπει τη γυναίκα  και την κόρη του κατευθύνεται προς το μέρος τους κρατώντας και μια μεγάλη σακούλα σαν κι αυτές που χρησιμοποιούν τα καταστήματα ρούχων. Τότε, η χαρά στο πρόσωπο της μητέρας παγώνει και λέει στην κόρη της:

-Κρατάει μεγάλη σακούλα… Κακό αυτό…

-Αφού ρε μαμά, σήμερα είναι Παρασκευή και αύριο δεν δουλεύει ο μπαμπάς… Θα είναι τα ρούχα της δουλειάς που τα φέρνει για πλύσιμο…

-Καλά λες, απαντάει εκείνη, με τον πανικό να μην έχει φύγει ακόμα από τα χαρακτηριστικά της.

Έτσι όπως κοιταζε δεξιά-αριστερά, σχεδόν απολογητικά, το βλέμμα της έπεσε επάνω μου, και νιώθοντας ότι έπρεπε να πω κάτι:

– Ψυχραιμία… της κάνω.

– Ψυχραιμία ε; Τέσσερις απολύουν από τη δουλειά του κάθε μέρα…

Advertisements

9 thoughts on “Στάση

  1. Δεν ξέρει από πού να φυλαχτεί ο κόσμος πια, δεν ξέρει από πού θα του ‘ρθει…

    Πηγαίνεις από δω, ακρίβεια. Πηγαίνεις από κει, ανεργία. Πηγαίνεις παραπέρα, διαφθορά. Κλείνεσαι στο σπίτι σου, έρχονται οι φόροι και σου χτυπούν την πόρτα. Δεν τους ανοίγεις, κάνεις πως δεν ακούς, κατεβάζεις και το ακουστικό να μη σε βρίσκει η τράπεζα και λες πως ησύχασες για λίγο.

    Δεν ήταν έτσι ο Έλληνας, ούτε θα μείνει έτσι για πολύ. Βλέπω να έρχεται η μέρα που θα βγει στο δρόμο με την παλάμη γυμνασμένη και θ’ αρχίσει να μοιράζει τα χαστούκια αφειδώς κι αφιλοκερδώς σε όλους όσους τον ταλαιπωρούν. Μερικοί το άρχισαν ήδη.

  2. …και που είσαι ακόμα φίλε…κάτσε να πιάσουν τα «χοντρά τα κρύα»… να μου ζήσεις horsehat!!!!

  3. Στάση, δουλειές που έχω χάσει
    λεφτά που έχω ξεχάσει
    ανοίγουνε ξανά

    (να φέρουμε λίγο τους στίχους του Πορτοκάλογλου στα μέτρα μας..)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s