Οι Χρήστες

…Όταν πέρασα τα βουνά του Ουπ-Οθρ-Αν, βρέθηκα, μετά από μια εξαντλητική πορεία στη χώρα που κατοικεί ένας περίεργος λαός, τελείως διαφορετικός από οποιονδήποτε λαό γνωρίζουμε, οι Χρήστες. Όντας σε εξερευνητική αποστολή της Ευρασιατικής Ανθρωπολογικής Εταιρείας και έχοντας ακούσει μόνο θρύλους για την ύπαρξή τους, έμεινα αρκετό διάστημα μαζί τους για να μελετήσω τις συνήθειές τους και την οργάνωσης της κοινωνίας τους, που παρουσιάζουν αξιοσημείωτο ενδιαφέρον. Τα αναλυτικά αποτελέσματα της επιστημονικής μου έρευνας θα δημοσιευθούν στο περιοδικό της εταιρείας μας -εδώ θα παραθέσω κάποια γενικά στοιχεία για τους λιγότερο καταρτισμένους στην ανθρωπολογία αναγνώστες.

Οι Χρήστες έχουν αναπτύξει την τεχνολογία τους σε ένα προβιομηχανικό επίπεδο που αντιστοιχεί περίπου στα τέλη του Ευρωπαϊκού Μεσαίωνα. Ζουν σε μια φαινομενικά κολλεκτιβοποιημένη κοινωνία όπου εκτός από τη γεωργία και την κτηνοτροφία σημαντικό τμήμα της οικονομίας καταλαμβάνουν το εμπόριο και οι υπηρεσίες. Απεχθάνονται τα ταξίδια και είναι καχύποπτοι με τους ξένους, ιδιαίτερα με όσους κουβαλούν πολλές αποσκευές (υπήρξα τυχερός εδώ, καθώς οι περιπέτειές μου με είχαν αφήσει μονάχα με τα ρούχα και τις σημειώσεις μου). Αποφεύγουν τα ρήματα που δηλώνουν κατοχή ή ιδιοκτησία και τις κτητικές αντωνυμίες, ενώ μια συνηθισμένη βρισιά στη γλώσσα τους είναι «Που να σε έχει κάποιος για πάντα!»

Η απέχθεια τους για την ιδιοκτησία δεν μένει μόνο στο γλωσσικό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται και στη ζωή τους. Οι Χρήστες δεν κατέχουν πράγματα. Τα χρησιμοποιούν. Από τα τρόφιμα μέχρι τα γεωργικά εργαλεία, από τα ρούχα ως τα σπίτια, τα πάντα είναι χρησιμοποιήσιμα, χρησιμοποιούμενα ή χρησιμοποιητέα από όλους. Εξάλλου, με βάση το Επίπεδο Χρήσης που μπορεί να φτάσει ο καθένας, χωρίζονται σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, με την ανώτερη να απολαμβάνει τον σεβασμό όλων.

Χαμηλότερα από όλους βρίσκονται οι Χρήστες των Πραγμάτων, που περιορίζονται στη χρήση αντικειμένων καθημερινών ή περισσότερο εξειδικευμένων. Ακολουθούν οι Χρήστες των Γνώσεων, όσοι δηλαδή μπορούν να χρησιμοποιήσουν παραδεδομένες γνώσεις σε κάποιον τομέα, χωρίς όμως να κατέχουν πραγματικά αυτές τις γνώσεις. Στη συνέχεια συναντάμε τους Χρήστες των Τεχνών (ηθοποιοί, οργανοπαίχτες, χορευτές, ζωγράφοι πορτραίτων, τραγουδιστές), οι οποίοι χρησιμοποιούν κάποια τέχνη για να συγκινήσουν τους άλλους Χρήστες. Πρωτότυπα έργα δεν παράγονται πλέον στη χώρα αυτή, παρά μόνο αναπαράγονται παλιά, σχεδόν αρχαία, έργα (ο μύθος με τον οποίο μου εξήγησαν αυτή τη στασιμότητα είναι τόσο περίπλοκος που δεν τολμώ σκοτίσω τον αναγνώστη με τις λεπτομέρειες του -μπορώ να πω μονάχα ότι έχει να κάνει με την αλόγιστη χρήση του επιθέτου «τέλειος» για αυτά τα προγενέστερα έργα την εποχή που δημιουργήθηκαν).

Στο ψηλότερο κοινωνικό σκαλί βρίσκονται οι Χρήστες των Ανθρώπων, λίγοι και σχεδόν μη αναγνωρίσιμοι, σε τέτοιο βαθμό που οι υπόλοιποι Χρήστες θεωρούν πολλές φορές την ύπαρξή τους θρύλο. Οι Ανθρωποχρήστες, όπως αλλιώς αποκαλούνται, λέγεται πως έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν άλλους Χρήστες, χειραγωγώντας τα συναισθήματα και τις επιθυμίες των για να ικανοποιηθούν οι δικές τους σωματικές ή συναισθηματικές ανάγκες. Έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα Χρήσης που κανείς δεν αντιλαμβάνεται ότι χρησιμοποιείται από αυτούς, εξού και η έλλειψη επαρκών αποδείξεων για την ύπαρξή τους. Γνωρίζουν άψογα ποιες είναι κάθε φορά οι επιθυμίες τους και ποιοι μπορούν να τις ικανοποιήσουν καλύτερα. Εντοπίζουν ταχύτατα τους Χρήσιμους, έτσι φημολογείται ότι τους ονομάζουν μεταξύ τους, και με μεγάλη μαεστρία τους χρησιμοποιούν μέχρι να νιώσουν πλήρεις.

Θα περίμενε κανείς ότι οι Ανθρωποχρήστες θα επέβαλλαν χάρη σε αυτές τις ικανότητές τους μια ιδιότυπη δικτατορία εις βάρος των υπολοίπων, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει αφού υπάρχει ένα ζωτικό εξισορροπητικό στοιχείο. Ο καθένας από αυτούς έχει στόχο να χρησιμοποιήσει άλλους Ανθρωποχρήστες, καταφεύγοντας στη Χρήση απλών Χρηστών μονάχα όταν βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση ή όταν θέλει να κάνει πρακτική εξάσκηση. Έτσι λοιπόν οι Χρήστες Ανθρώπων αναλώνονται σε μια διαρκή πάλη μεταξύ τους ώστε να καταφέρουν να χρησιμοποιήσουν ο ένας τον άλλο, σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αφήνοντας τον απλό λαό να ζει χρησιμοποιώντας λιγότερο ακίνδυνα πράγματα.

Όταν τελικά αποχαιρέτησα τον παράξενο αυτό λαό, με κατευόδωσαν με την ιδιόρρυθμη ευχή «Καλές Χρήσεις!» Μετά από ένα κοπιώδες ταξίδι σε περιοχές άνυδρες, χωρίς καμία ανθρώπινη παρουσία, έφτασα τελικά στον πολιτισμένο κόσμο. Σκέφτομαι όμως, καθώς γράφω αυτές τις τελευταίες γραμμές του κειμένου μου, μήπως τελικά κάνοντας γνωστό σε όλο τον κοσμο το λαό αυτό, μήπως, λέω,  υπήρξα κι εγώ Χρήσιμος χωρίς να το καταλάβω;

6 thoughts on “Οι Χρήστες

  1. αμέ και εν γνώσει και εν αγνοία σου.
    α! και κόψε τα ληγμένα σε κάνουν να γραφεις πολύ ωραία.

  2. Υπήρξα ε; Έστω και στο τέλος το ψυχανεμίστηκα…

    Άμα γράφω πολύ ωραία, amin, γιατί να κόψω τα ληγμένα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s