Η

Τον βλέπεις εκεί να πολεμά ανεμόμυλους, να κυνηγά λευκές φάλαινες, να ψάχνει Ιθάκες, να μη συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το αδύνατο. Κι όταν πετύχει το στόχο του γέρνει αποσταμένος, πληγωμένος, γέρος, ετοιμοθάνατος σε μια πέτρα που πάντα βρίσκεται εύκαιρη κάπου κοντά. Το ένα του χέρι στο κοντάρι, στο  κουπί ή στο καμάκι, που στέκει ακόμα ορθό να δείχνει (σ)τον ουρανό ή να γίνεται θαυμαστικό που υπογραμμίζει τη νίκη του. Το άλλο να αγγίζει το γόνατό του -υπενθύμιση του λυγίσματος, της υποχώρησης. Κοιτάζει μακριά -όχι το τρόπαιο- σαν να σκέφτεται τι θα την κάνει αυτή τη νίκη, έτσι κούφια που τη βρήκε. Δεν του φτάνει ο αγώνας, η προσπάθεια, γιατί αυτό που έλπιζε τόσον καιρό ήταν πως οι ανεμόμυλοι ήταν στ’ αλήθεια γίγαντες, η λευκή φάλαινα το πεπρωμένο του, η Ιθάκη πλούσια, η εκδίκηση γλυκιά, η αγκαλιά της ο παράδεισος.


Κάτι τέτοιες στιγμές εύχεται να μην τα κατάφερνε ποτέ.

5 thoughts on “Η

    • Μια απογοήτευση είναι φυσικό να είναι πικρή. Όχι, στη δική του περίπτωση ήταν γλυκιά. Ήταν σαν να βρήκε το φεγγάρι, αλλά να ανακάλυψε ότι είναι γεμάτο κρατήρες και βράχους…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s