Χί-μερες

Δύο αποκαλύψεις σε μια μέρα δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Για τη βραδυνή θα μιλήσω όταν θα έχει καθίσει καλύτερα μέσα μου ο κουρνιαχτός που σήκωσε. Το πρωί όμως την ώρα που πρόβαλλα -μετ’ εμποδίων είν’ αλήθεια- την «Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ» στους μαθητές του Β4 ήρθε μια σκηνή της ταινίας να με ταρακουνήσει συθέμελα. Πρόκειται για μια σκηνή στην αρχή της ταινίας που λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί για την εξέλιξή της και στην οποία ο καθηγητής πανεπιστημίου Ντέιβιντ Γκέιλ δίνει μια διάλεξη σχετικά με τις θέσεις του Λακάν γύρω από τη φύση της φαντασίωσης, της επιθυμίας, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος που με τάραξε:

«Οι φαντασιώσεις μας θα πρέπει να είναι εξωπραγματικές, γιατί, τη στιγμή που παίρνεις αυτό που επιζητείς, παύεις να το επιθυμείς, παύεις να μπορείς να το επιθυμείς πια. Για να εξακολουθήσει να υπάρχει, η επιθυμία θα πρέπει να είναι αενάως απούσα. Δεν επιθυμούμε το αντικείμενο του πόθου, αλλά τη φαντασίωσή του.»

(Και) έτσι λοιπόν εξηγούνται όλα;

ΥΓ. Η διάλεξη κλείνει δίνοντας πάσα σε μια ταινία που βγήκε λίγα χρόνια αργότερα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s