Σκουλαρίκι Τοίχου

Το πρόσωπο που έχω στήσει -καιρό τώρα- στον τοίχο απέναντί μου, πέφτει συνέχεια στο πάτωμα. Ανάμεσα σε καλώδια και φόβους, σε μια διαγώνια στάση, σαν να μην έχει πάρει ακόμα αποφάσεις. Το σηκώνω πάντα μετά από μέρες και το κοιτώ. Ψάχνω κάθε φορά τις καινούριες του πληγές με μια ένοχη ηδονή. Έπειτα το ζεσταίνω με τα δάχτυλα και σφίγγω τις γροθιές. Όχι για να το χτυπήσω. Για να το στερεώσω και πάλι στη θέση του. Εκεί, λίγο δεξιά και λίγο πάνω, με μια ελαφριά κλίση προς το μέλλον.

Μέχρι να ξαναπέσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s