Με τον Τρόπο του Χιλιάνου

Κι αν ο Παράδεισος σε σένα παίρνει σάρκα

κι οστά στα μάτια σου που είναι ουρανοί

η κρύα Κόλαση ξανάρχεται εμπρός μου

σαν μου στερείς την όψη σου και τη φωνή.


Κι αν άγγελοι λευκοί στα χείλη σου φωλιάζουν

που υμνούν της ομορφιάς το μαύρο φως

Δαίμονες γίνονται οι λέξεις και μ’ αρπάζουν

όταν το “όχι” ή το “δεν” και πάλι μου το πεις.


Κι αν το άπειρο στα δάχτυλά σου κλείνεις,

κι αν δεν αφήνεις τη ζωή να σε χαρεί,

κι αν την αγάπη “ανάγκη” την προφέρεις,


στο τώρα μάθε την καρδιά σου να αφήνεις,

άσε το θάνατο τους άλλους να τρυγεί,

και την ανάγκη σου γι’ αγάπη να την ξέρεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s