Κεριά Αναμμένα

Εφτακόσιες χιλιάδες πράγματα είδα, ένα εκατομμύριο άκουσα, δισεκατομμύρια έζησα αυτές τις δέκα μέρες του ταξιδιού μου στην Αβινιόν, αλλά στο μυαλό μου έχει σκαλώσει μια σκηνή, τόσο μικρή που αν ήταν αντικείμενο θα ήταν πούπουλο ή πετραδάκι.

Ο ήλιος ήθελε κάνα δίωρο ακόμα για να δύσει, αλλά τα μεσαιωνικά σοκάκια της πόλης τον είχαν κρύψει ήδη, αφήνοντας μονάχα να διαχέεται αυτό το κίτρινο φως που σίγουρα κάποτε έκανε μεγάλη εντύπωση πάνω στις πανοπλίες των ιπποτών. Στρίψαμε από μια πύλη και πρώτα τους ακούσαμε. Δυο υπέροχες φωνές να τραγουδάνε εκεί, στην καρδιά της Δύσης, μια μελωδία σχεδόν δικιά μας.

Κάναμε δυο βήματα ακόμα, συντροφεύοντας τις φωνές τους με τις δικές μας και τους είδαμε: δύο άγγελοι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, πανέμορφοι στην τελειότητα της νιότης τους, συγκλονιστικοί στο κυμάτισμα των φωνών τους.

Καθίσαμε στο απέναντι κράσπεδο, δίπλα στο ετερόκλητο πλήθος που είχε μα(ζ-γ)ευτεί, και έφτασε να ανταλλάξουμε ένα βλέμμα με τον Δ. για να πούμε το «εδώ είμαστε».

Δεν ήθελα να πω όμως ούτε για το φως ούτε για τα γαλλικά πλακόστρωτα ούτε για τα παιδιά που ακούσαμε εκείνο το απόγευμα. Μονάχα για κείνο το κορίτσι που έχω ξεχάσει κιόλας το πρόσωπό του θέλω να πω. Θέλω να πω μόνο για τα παιδικά της δάχτυλα, φαγωμένα από αγχωμένα χείλια, για τα σπασμένα της αγγλικά, για την ερώτηση που μου έκανε δειλά μετά από λίγα λεπτά που καθόμασταν πλάι-πλάι:

-Αυτό το τραγούδι που τραγουδούσατε πριν πώς λέγεται; Μπορείτε να μου το γράψετε στο κινητό;

Ederlezi, καλή μου… Ederlezi

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s