Καλό ταξίδι Μίλοραντ…

Τον είχα γνωρίσει έφηβος ανάμεσα στα σκονισμένα ράφια της Δημοτικής μας Βιβλιοθήκης. Μου είχε συστηθεί με ένα περίεργο βιβλίο, που παρόμοιό του δεν είχα ξαναδεί:  ένα μυθιστόρημα που δεν ήταν ακριβώς μυθιστόρημα, το «Λεξικό των Χαζάρων.» Το διάβασα και το ξαναδιάβασα -γραμμικά, αλλά και τσαλαβουτώντας στα διάφορα λήμματά του και πάντα μου άφηνε μια γεύση μελιού στο νου…

Τον ξανασυνάντησα στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν μου πρότεινε να διαβάσω τα κεφάλαια ενός βιβλίου του σαν να επρόκειτο για τους ορισμούς ενός σταυρολέξου, αλλά και όταν μου χάρισε μια απίστευτη ιστορία με ανθρώπους που μοιράζονταν ύπνο και ξύπνιο. Πάντα μου άνοιγε νέους δρόμος για να ταξιδέψω στη λογοτεχνία, πάντα μου έδειχνε κόσμους καινούριους και ταυτόχρονα δίπλα μας…

Πριν λίγο έμαθα ότι ο Milorad Pavic πέθανε. Εύχομαι να ταξιδεύει στην εσωτερική πλευρά του ανέμου ψάχνοντας πάντα τοπία ζωγραφισμένα με τσάι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s