Μέρες Ανήσυχες

Τον ουρανό ν’ αγγίξουνε

τα χέρια σου πού είναι

το δειλινό αυτό

να δουν τα μάτια σου, πού είναι;

Η θύμησή σου μεσ’ στο μυαλό μου γυρνάει

τη μορφή σου η πόλη ανασαίνει

σαν τη δική σου μια φωνή ακούω

κι αέρα έχει, απόψε αέρα έχει.

Στο θολό μυαλό σου μες

σαν νερό το πρόσωπό της

που αγαπάς,  εκείνη θυμάσαι,

της φωτιάς χείλη κόκκινα.

Να σε νικάει

κι όμως να περνάει η λύπη αστεία.

Να φυσάει έν’ αεράκι

και του Μάη τέλος, καιρός ζεστός.

Αδιέξοδα και στην παραλία βεγγαλικά,

νύχτα ταραγμένη, μέρες ανήσυχες.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s